Nu aan het lezen:

Weekendtips van de redactie

Weekendtips van de redactie


Bij Cine vragen we elke vrijdag aan onze redacteuren of ze nog weekendtips hebben
. Het kan alles zijn, van een goed boek tot een serie die je echt moet zien.

I Only Listen To The Mountain Goats

Mijn favoriete band aller tijden is The Mountain Goats, de band rond John Darnielle, die ooit door The New Yorker omschreven werd als ‘America’s best non-hip-hop lyricist’. De fans, waaronder ik, kunnen niet zozeer worden omschreven als ‘fanatiek’, als wel ‘devoot’. Sommige fans dragen niet voor niets T-shirts met de tekst ‘I Only Listen To The Mountain Goats’. Joseph Fink, podcastmaker van onder meer Welcome To Night Vale, is een van de discipelen van Darnielle, en gebruikt de T-shirt-leus als naam voor zijn podcast, die hij samen met Darnielle presenteert.

De podcast is echter niet alleen boeiend voor fans. Elke aflevering word een nummer van The Mountain Goats-album All Hail West Texas besproken, maar dit blijkt vooral een aanleiding voor Fink en Darnielle om te praten over een scala aan onderwerpen. Zo praat men over politiek, muziekregisters, bijbelwetenschappen, geografie, persoonlijke ervaringen, geschiedenis, literatuur en zo’n beetje elk onderwerp waar de breed georiënteerde Darnielle op dat moment mee bezig is. Het helpt dat Darnielle een begenadigd en intelligent verteller is, en Joseph Fink een ontspannen interviewer.

Ook voor mensen die een lage tolerantie hebben voor de uiterst simpele akkoorden en de krakerige lo-fi-sound van All Hail West Texas valt er muzikaal nog genoeg te genieten, want elke aflevering eindigt met een cover. Daaronder vinden we de vrolijke electrofunk van Ibibio Sound Machine, de zenuwachtige orgelmuzak van Julian Koster (Neutral Milk Hotel), de lome dreampop van Mothers, de zoetgevooisde R&B van Dessa en de opzwepende avant-folk van Holy Sons. Dus de podcast is, zeg maar, niet alleen bedoeld voor mensen die enkel luisteren naar The Mountain Goats.  Theodoor Steen

The Division

Een tijd geleden stelde en vriend voor om weer eens The Division te spelen. Ik zeg gewoon The Division, al is het eigenlijk Tom Clancy’s The Division. Bekt gewoon niet zo lekker. Enfin, we hadden het spel al zeker een jaar (misschien wel langer) niet meer aangeraakt. Misschien omdat we iets anders speelden, of misschien omdat het gewoon niet meer boeiend was. Desalniettemin startte ik het van de week op en ik raakte meteen weer verslaafd aan de wereld.

In Tom Clancy’s The Division wordt New York geteisterd door een dodelijk virus, verspreid via contant geld. Het eiland wordt een grote, orderloze bende omdat de hulpdiensten de chaos niet kunnen bijbenen. Jij bent een (nogal saaie) special agent, onderdeel van de Strategic Homeland Division, en krijgt de taak om de straten weer op orde te krijgen. Het komt er vooral op neer dat je slechteriken doodschiet en wapens verzamelt, want een echt boeiend verhaal is het niet. Ook de personages zijn voor de rest zo plat als een dubbeltje. Wat The Division zo leuk maakt is het spelen in teamverband, het liefst met vrienden. Vooral het betreden van de zeer gevaarlijke Dark Zone is ontzettend leuk en spannend om samen te doen. Sterker nog, alleen zul je het nooit redden. Eline Soumeru

372 Pages We’ll Never Get Back

Nu Ready Player One in de bios draait, heb je misschien interesse om het boek van Ernest Cline te lezen waarop de film gebaseerd is. Niet doen. Luister liever de podcast 372 Pages We’ll Never Get Back. Daarin lezen Michael J. Nelson en Conor Lastowka (allebei van RiffTrax) de roman en bespreken ze de hoogtepunten en vooral de dieptepunten. Zwak proza, oppervlakkige personages en talloze plotgaten: er blijft weinig heel van het beroemde nerdboek. Vooral de vaste rubriek Dumbest sentence of the week werkt op de lachspieren. Voor iedereen die geniet van Geoffrey K. Pullums stukjes over Dan Brown of Mark Twains legendarische afbranding van Fenimoore Cooper kan ik deze boekenclubpodcast van harte aanraden. Julius Koetsier

 

 

 

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken