De zomer is traditioneel gezien de periode voor box office records. De ‘grote’ films komen naar de bioscopen en de massa beweegt zich daarheen. Maar dit jaar is alles anders. De ene na de andere blockbuster is geflopt en niet zo’n klein beetje ook. Zien we het begin van een verandering in de filmcultuur die zo geliefd en tegelijkertijd gehaat is? Dat zou zomaar kunnen.

 

Laten we eerst eens in de cijfers duiken. De films die met grote verwachtingen werden aangekondigd, maar die met een miljoenenverlies weer net zo snel van het podium verdwenen.

 

[blendlebutton]

Vooral voor Disney was het een afschuwelijke zomer. Met een verlies van ruim 250 (!) miljoen op 3 films zal die studio de afgelopen maanden snel willen vergeten. Gelukkig zat Jungle Book ervoor, waarmee ze enigszins een marge hadden gecreëerd. Maar veel interessanter dan de cijfertjes is het waarom achter deze trend. Hoe kan het dat deze films, zoals het toch wel gehypet The BFG, zo slecht bekeken zijn?

 

Films als commercieel product pur sang

Films zijn een kunstvorm, maar dat lijkt Hollywood nog weleens te vergeten. Een reeks aan grote titels hadden zo’n overduidelijke stempel met ‘commercieel product’ dat er een anti-beweging ontstond. Zo was er het alom gepromote Independence Day: Resurgence, dat de Independence Day-hype van jaren eerder moest overtreffen. Maar de film had zo’n doorzichtige focus op de Chinese markt (en al haar cash) dat mensen afhaakten: meerdere product placements van Chinese melk, dat gaat blijkbaar zelfs Amerikanen te ver.

 

Iedereen zijn eigen universum

DC, Marvel en zelfs Hasbro – de studio’s proberen allemaal hun eigen cinematografische universum neer te zetten waarin een lange reeks van films zich afspeelt – en met elkaar verbonden kan worden. In theorie een leuk idee, maar in de praktijk meer een wedstrijdje wie kan de meeste films in een zo kort mogelijke tijd produceren. En dat komt de kwaliteit niet ten goede. Met so-so films als Batman vs Superman en Suicide Squad ontstaat al snel een donker gat in zo’n universum. Eentje die de studio’s zichtbaar proberen te verbergen, maar die voor het publiek overduidelijk zijn.

 

SUICIDE SQUAD

Recycle, recycle, recycle

Kunnen we niet weer eens wat origineler zijn? Dat lijkt de prangende vraag op de lippen van filmliefhebbers. Het recyclen van bepaalde franchises leek het magische trucje van de filmmaatschappijen dit jaar, met gedrochten als The Turtles, The Ghostbusters en Alice in Wonderland tot gevolg. Films die in een originele vorm fantastisch waren, en waar met weemoed aan wordt teruggedacht als je de fout hebt gemaakt om één van deze remakes in de bioscoop te bekijken. Hopelijk komt daar snel een einde aan – of, zoals in het geval van Blade Runner, moeten we gewoon hopen dat het uiteindelijk goed komt.

 

Nieuwe videogame franchises, alweer

Bovenstaande komt ook terug in de non-originaliteit als het aankomt op nieuwe franchises. Waar we in Nederland een handje hebben van het verfilmen van boeken en die omtoveren tot semi-romantische films met Daan Schuurman, is Hollywood een ster in het niet succesvol omzetten van videogames naar het witte doek. Dat is dan ook niet makkelijk, de ervaring verschilt simpelweg teveel.

 

warcraft_the_beginning_02037760_st_12_s-high

Met het grootste slachtoffer Warcraft. Met veel hosanna werd een trilogie aangekondigd. Na het dramatisch verlopen eerste deel is het nu al de vraag of er nog wel een vervolg komt.

 

Het lijkt heel erg op een omslagpunt. De realisatie dat ook de massa, naast de veeleisende liefhebbers en journalisten, niet meer trekt wat hen wordt voorgeschoteld. Hopelijk is het de start van een nieuw tijdperk van kwaliteitsfilm. Met originele casts, unieke scenario’s van jonge schrijvers die een kans wordt gegund, en het afblijven van klassiekers die toch met geen mogelijkheid beter kunnen worden gemaakt in een re-make. Dat klinkt als een prachtig gevolg van afgelopen zomer.

[/blendlebutton]

0 reacties

Geef een reactie

Annuleren