Nu aan het lezen:

Wajib

Wajib

Wajib speelt uitnodigend met het zo vader, zo zoon verhaal. Het vindt in de specifieke Israëlische context waarom afkomst aan blijft trekken en daarmee universele familiale waarden rondom saamhorigheid.

Tegen Kerstmis aan rijden vader Abu Shadi en zoon Shadi rond in Nazareth om volgens traditioneel Palestijns gebruik uitnodigingen voor dochter/zus Amals huwelijk persoonlijk te overhandigen. Iedereen kent iedereen binnen de Palestijnse gemeenschap en dat betekent overal beleefd wat eten en drinken. Iets wat zoon Shadi al een tijd niet meer heeft meegemaakt, nadat hij op jonge leeftijd naar Italië emigreerde. De generatiekloof met vader Shadi, die probeert zoonliefs paardenstaart en keuze voor de architectuur over de geneeskunde te bagatelliseren in de naam van eer, krijgt meer gestalte naarmate de roadmovie de beproefde route aflegt. Ondertussen is het nog maar de vraag of de lang geleden gescheiden moeder wel komt opdagen en speelt divers oud zeer weer op.

Abu Shadi (Mohammad Bakri) en Shadi (Saleh Bakri) vullen elkaar op aanstekelijke wijze aan. De chemie is geen verrassing, aangezien de acteurs ook buiten de film vader en zoon zijn. De sjacherende vader die iedereen met een glimlach en leugentjes om bestwil te vriend wilt houden heeft een geestig karakter. Daar staat de eigengereide zoon tegenover, die elk gevoel voor alle houtje touwtje verhoudingen in deze zowel Christelijke als Islamitische gemeenschap in Italië is kwijtgeraakt. Het levert kostelijke momenten op die traditie en het ontheemde laat botsen. Schrijfster-regisseuse Annemarie Jacir (When I Saw You) houdt de luchtige tegenstellingen meeslepend door er bovenop te blijven. Met finesse vergeet ze daarbij niet wat de twee juist bindt. De kwinkslag dat beiden stiekem roken terwijl ze pretenderen te zijn gestopt rangeert van geestig tot ontroerend in de onvermijdelijke verzoening.

Deze verborgenheid is exemplarisch voor het sociale spel wat de twee met de genodigden spelen. Zoveel openhartiger als het duo gaandeweg wordt, blijft de beleefdheid naar buiten toe immer overeind. Het doet in de verte denken aan Iraanse cinema, waar regisseurs ook vaak stoeien met het contrast tussen publiek en privé, zoals in Three Faces. Het bizarre van Kerst in Westerse stijl in het droge Nazareth vormt een mooie achtergrond voor het dollen met sociale conventies. Een van de hoogtepunten is het koortsachtige schrijven van een nieuwe uitnodiging door de vader na een onverwachte gast bij iemand thuis, die uiteraard te horen kreeg dat zijn uitnodiging nog in de auto lag.

Gaandeweg doet een gevoel van heimwee haar intrede, zonder het komische uit het oog te verliezen. De nostalgie die beiden voelen lijkt oprecht, iets wat met name invoelbaar is als de vader via de telefoon aan een banneling de prachtige omgeving vol sinaasappelbomen beschrijft terwijl hij krakkemikkige huisjes voor zich ziet. Waar alle koetjes, kalfjes en koffie dan wel goed voor zijn blijkt namelijk uit de innemende familie dynamiek. Zo biedt Amal (Maria Zreik) gevoelig tegenspel, waardoor de band tussen vader en zoon aan indringendheid wint. Nostalgie gaat hier niet om de pracht en praal van vroeger, maar de saamhorigheid die de tand des tijds weet te weerstaan.

Alles draait zachtmoedig om de interactie tussen vader en zoon. Wel vergeet Jacir soms de resonantie die van hen uitgaat met fraai wervelende of gekunstelde beelden, die niet in zo’n familiedrama tot hun recht komen. Wel weet ze subtiel de ongemakken van Arabieren in hedendaags Israël hun plek te geven. De ruzie over een Joodse genodigde brengt pit in de lichtvoetigheid en levert een ontroerende coda op voor deze hartverwarmende familiefilm.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken