Nu aan het lezen:

De vele gezichten van James Franco

De vele gezichten van James Franco


Momenteel draait The Disaster Artist in de bioscoop, een film over het  maakproces van Tommy Wiseau’s spectaculair mislukte film The Room (lees hier de recensie van Julius). The Disaster Artist is geregisseerd door James Franco, die ook de rol van Wiseau speelt.

Dat James Franco zich aangetrokken voelt tot Wiseau is niet zo vreemd. Want net als bij Wiseau vraag je je bij Franco wel eens af: is hij nu bloedserieus of is het één grote grap? En net als Wiseau streeft hij (met wat meer succes) naar een veelzijdigheid als kunstenaar: hij schrijft, acteert, regisseert en is in al die hoedanigheden ontzettend productief. We nemen een paar van zijn opvallendste rollen onder de loep.

 

Franco de komiek

Veel mensen zullen bij James Franco denken aan Seth Rogen. Sinds de twee samen in de cultserie Freaks and Geeks speelden hebben ze veel samengewerkt, regelmatig ook met andere maatjes uit hun vriendenkring, zoals Danny McBride en Jonah Hill. In 2014 waren de twee zelfs even wereldnieuws toen hun film The Interview het epicentrum vormde van de Sony-hack en onder dreiging van de hackers tijdelijk werd teruggetrokken. In David Gordon Greens stonerkomedie Pineapple Express speelden de twee voor het eerst samen de hoofdrollen in een speelfilm. Die film werkt (onder meer) door de chemie tussen de twee, maar laat ook zien hoe verschillend ze zijn als acteurs. Seth Rogen blijft altijd Seth Rogen (het fundament van zijn succes), maar James Franco zet als Saul daadwerkelijk een personage neer.

 

 

Franco de serieuze acteur

Voor de duidelijkheid: een goede komedie-acteur is natuurlijk ook serieus. Wat opvalt in Franco’s carrière is precies hoe hij rollen in serieuze films afwisselt met komedie, maar zich in beide met evenveel overtuiging kan storten. Toch worden rollen in serieuze films vaak hoger aangeslagen dan in komedie. Voor Franco was het zijn rol in Danny Boyle’s 127 Hours die veel mensen pas echt overtuigde van zijn acteerkwaliteiten en die hem ook een Oscarnominatie opleverde. Hij speelt bergbeklimmer Aron Ralston die zowel fysiek als mentaal tot het uiterste wordt gedreven wanneer hij klem komt te zitten in een canyon en uiteindelijk (het zal voor weinig mensen meer een spoiler zijn, maar vooruit: spoiler alert) zijn arm doorsnijdt met een bot zakmesje. Vrijwel de hele film zitten we met Franco vast in die rotsspleet en die weet die beperkte ruimte uitmuntend te benutten.

 

 

Franco de regisseur

Naast acteur is Franco ook een productief regisseur, al lijkt The Disaster Artist de eerste film te zijn waarmee hij ook in die hoedanigheid zijn weg naar een groot publiek weet vinden. Dat Franco als regisseur onder de radar werkt komt ook door de projecten die hij kiest. Niet zelden adapteert hij onverfilmbaar geachte literaire klassiekers. Zo verfilmde hij Cormac McCarthy’s Child of God en verschillende werken van Wiliam Faulkner, waaronder As I Lay Dying. Franco’s poging die complexe roman naar film te vertalen is bewonderenswaardig (goed werkt bijvoorbeeld het gebruik van split screens als vertaling van de verschillende perspectieven), maar blijft vooral een dappere poging. Al kent de film in al z’n imperfectie bloedstollend mooie scènes. Een andere liefde die in zijn regieprojecten naar voren komt is die voor film zelf. Zo vertrekt zijn Interior. Leather Bar vanuit de veertig verdwenen minuten van William Friedkins Cruising en hermonteerde hij My Own Private Idaho tot een eerbetoon aan River Phoenix met My Own Private River.

 

 

Franco de schrijver

Uit zijn keuzes als regisseur (en acteur, zie bijvoorbeeld zijn rol in de Allen Ginsberg-biopic Howl) blijkt al wel dat Franco een groot  literatuurliefhebber is. In 2006 pakte hij zijn studie Engels weer op (waar hij eerder mee gestopt was om te gaan acteren) en in 2010 publiceerde hij Palo Alto Stories, een verzameling verhalen over opgroeien in Palo Alto, de Californische stad waar Franco zijn eigen jeugd doorbracht. Drie jaar later werd de bundel verfilmd door Gia Coppola, die daarin de levens van drie personages losjes aan elkaar verbindt. Maar wat de film vooral aaneenhoudt en doet werken is de wijze waarop het tienerbestaan wordt gevangen; de wat vertraagde tijd, de schijnbare afwezigheid van consequenties, de grilligheid van gevoelens. Franco zelf speelt in de film een voetbalcoach die het aanlegt met een van de meisjes in het voetbalteam.

 

 

Franco de Francofiel

Al die veelzijdigheid van Franco, en die voorliefde voor complexe literatuur, doet wel wat met het beeld dat mensen van hem hebben. Streberig, pretentieus, zelfingenomen. In This is the End neemt Franco dat imago wat van hem bestaat (en misschien tot op zekere hoogte wel waarheid is) met graagte op de hak. Hij speelt, net als alle andere acteurs in de film, een uitvergrote versie van dat imago. In de film is er een feest bij hem thuis, een huis vol moderne kunst, met een kamer die als bibliotheek is ingericht en een kelder waar hij rekwisieten uit zijn eigen films bewaart. Franco houdt van Franco. Maar met deze film laat hij natuurlijk ook zien dat hij over een gezonde dosis zelfspot beschikt.

 

 

Franco de alien 

In 2012 verraste James Franco vriend en vijand met zijn bizarre bijrol in Harmony Korine’s Spring Breakers. Als de rapper en gangster Alien, die de vier spring break vierende meisjes op sleeptouw neemt, drukt hij een grote stempel op de film. De rol is duidelijk beïnvloed door de Amerikaanse rappers Dangeruss en Riff Raff. Die laatste dreigde zelfs nog met een rechtszaak, al leek hij vooral op z’n teentjes getrapt, omdat Franco Dangeruss een grotere invloed toedichtte. Hoe het ook zij, Franco leeft zich uit met vlechtjes, grill en zonnebril, zonder zijn geloofwaardigheid te verliezen. Het is totaal over de top, maar ook met volle overtuiging gespeeld en daardoor een ultieme Franco-rol.

 

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken