Nu aan het lezen:

Under the Sun

Under the Sun


Eerlijk gezegd lijkt de maker van Under the Sun, de Rus Vitaly Mansky, een beetje naïeve man. Dat moet je misschien ook wel zijn om een film te willen maken in Noord-Korea. Het Stalinistische land staat nou niet bekend om zijn open houding tegenover Westerse media. Mansky moest dan ook vrijwel alle creatieve controle opgeven om zijn film te mogen maken. Het is een film geworden die in de documentaire-stijl geschoten is, maar waarin alle gebeurtenissen volledig volgens script zijn.

Althans, dat geldt wel voor de overkoepelende verhaallijn, maar Mansky is erin geslaagd allerlei beelden te schieten en het land uit te krijgen zonder dat zijn Noord-Koreaanse begeleiders dat doorhadden. Zeker voor dat soort acties moet je een beetje naïef zijn, want een nog onschuldiger stunt kostte de Amerikaanse student Otto Warmbier vorig jaar nog het leven.

Wat Mansky probeerde te bereiken heeft alles te maken met de ideologie van Noord-Korea. Deze wordt meestal als Stalinistisch omschreven, waardoor Mansky dacht het verleden van zijn eigen land in levende lijve te kunnen aanschouwen. Daarbij had hij wel lessen kunnen trekken uit dat eigen verleden, want de grote vroege Sovjet-filmmakers als Sergej Eisenstein en Dziga Vertov (naar wie een van de productiemaatschappijen van de film vernoemd is) kregen het onder Stalin ook steeds moeilijker om hun films gemaakt te krijgen.

Ook de keuze van de Noord-Koreaanse autoriteiten om het maken van de film toe te staan komt achteraf gezien als naïef over. Ja, ze kregen zo de gelegenheid om met wat van Mansky geleende authenticiteit de ideale versie van hun land te laten zien. Die bestaat uit moderne fabrieken en scholen waarin het volk zich wijdt aan de productie van datgene wat Noord-Korea groot maakt: sojamelk, textiel en parades. Wat dat betreft leren we weinig nieuws over het land.

We krijgen het leven van de jonge Lee Zin-Mi die wil toetreden tot de jeugdorganisatie van de Noord-Koreaanse communistische partij. We zien haar naar school gaan en dans- en muzieklessen bijwonen. Ook worden haar ouders op hun werk gevolgd, althans op het werk dat volgens de partij representatief wordt geacht en dus voor de gelegenheid van de film aangepast is.

In de clandestiene beelden die Mansky tussendoor is wel van waarde gelegen. We zien door de scheurtjes in de façade wel degelijk iets van het echte Noord-Korea dat erachter verborgen ligt. De mensen die verveeld rond hangen bij een of andere parade of de eindeloze takes die nodig waren om de documentaire in scène te zetten zijn er zichtbaar. De “begeleiders” van de filmcrew laten geen detail aan het toeval over: ieder woord, gebaar en uitdrukking moet tonen hoe ideaal Noord-Korea is. Dat dit allemaal weinig overtuigend zal zijn voor het Westerse publiek lijkt niet in ze op te komen.

Wel zien we zo het eindeloze geduld en de toewijding die nodig is om de massaperfectie van de parades te bewerkstelligen. Je zou er, ondanks de gruwelijke omstandigheden waaronder de bevolking leeft, bijna respect voor krijgen: de absolute toewijding aan een ideaal. De volkomen precieze bundeling van alle energie van het volk. Alleen als je dan kijkt op wat voor nutteloze bezigheidstherapie dat gebundeld is verdampt dat beetje respect als dauw onder de zon.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken