Nu aan het lezen:

Under the Silver Lake

Under the Silver Lake


Los
, James Bennings essayfilm over Los Angeles, bestaat uit 35 shots. Of dat bedoeld is als verwijzing naar het gangbare filmformaat 35mm weet ik niet, maar het zou goed kunnen. Los Angeles is een stad die soms meer in films lijkt te bestaan dan in het echt en waarvan de reële versie, getuige Thom Andersens fascinerende documentaire Los Angeles Plays Itself, niet is los te beschouwen van de talloze fictieve. Los Angeles is als een labyrint aan werkelijkheden waar filmmakers hun personages graag in laten verdwalen.

Zoals David Robert Mitchell in zijn nieuwe film Under the Silver Lake. Zijn hoofdpersonage Sam (Andrew Garfield) draalt al jaren op de drempel van volwassenheid. Met welke droom hij naar Los Angeles is gekomen, wordt niet duidelijk, maar dat die droom niet is uitgekomen, is evident. Als hij binnen vijf dagen zijn huur niet kan ophoesten, moet hij vertrekken uit het appartement waar hij, omringd door lege bierblikjes, elke ochtend wakker wordt met zijn hand in de broek die hij nog van gisteren aan heeft. Op een dag verschijnt aan het zwembad van het appartementencomplex een jonge vrouw. Ze stelt zich voor als Sarah (Riley Keough) en na een avondje in haar appartement spreken de twee af elkaar de volgende dag weer te zien. Maar wanneer Sam die afspraak nakomt, treft hij de woning leeg aan.

Sam grijpt de paar aanwijzingen die zijn achtergelaten met een bijna wanhopige gretigheid aan om uit te vinden wat er met Sarah gebeurd is. In elke toevalligheid ziet hij een teken en die tekens leiden hem van de top van de Hollywood Hills tot in de onderbuik van de stad. De vergelijking met Alice in Wonderland is nooit ver weg, want zoals zo vaak in films is Los Angeles als een parallelle werkelijkheid vol vreemde snuiters en bizarre situaties. De traag vloeiende camerabewegingen van Mike Gioulakis versterken het gevoel dat we ons bevinden op de grens van een droom, terwijl de muziek van Rich Vreeland ons terugvoert naar het klassieke Hollywood van weleer. En door dat Wonderland heen tuimelt Sam, met aanstekelijk plezier gespeeld door Garfield, die in zijn steeds obsessievere queeste op glazige blikken en ongeloof stuit. ‘There is nothing to solve,’ drukt iemand hem op het hart.

David Robert Mitchell, die vier jaar geleden doorbrak met de horrorfilm It Follows, stopt zijn film boordevol verwijzingen, zelfs naar zijn eigen films. Under the Silver Lake is een neo-noir gehuld in de wasem van verdovende middelen. Een film die met het complexe plot herinnert aan Raymond Chandler-verfilmingen als The Big Sleep en The Long Goodbye, de sfeer ademt van het werk van David Lynch en geïnjecteerd is met de naar wiet riekende paranoia uit de boeken van Thomas Pynchon. Een film die zich afspeelt in het Los Angeles dat we ook zagen in Brian de Palma’s Body Double of Paul Schraders The Canyons; een stad vol voyeurs en poseurs, waar iedereen de schijn ophoudt tot de geur van verrotting er onverbiddelijkheid doorheen komt.

In de meest verontrustende scène uit de film treft Sam ‘s nachts een paar jochies die auto’s aan het bekladden zijn. Hij confronteert hen met een agressie die uit de lucht lijkt te vallen, maar dus blijkbaar vlak onder het oppervlakte sluimert. Daarmee is hij (en de personages rond hem) ook een soort verlengde van de tieners die Gregg Araki portretteerde in zijn Teenage Apocalypse-trilogie uit de jaren 90. Araki ving daarin het nihilisme van een generatie die de verveling bestreed met drugs, seks en geweld, die geen betekenis wist te onttrekken aan het bestaan en zich daarom wentelde in een air van onverschilligheid. Een generatie die nu in de dertig is en nog steeds stuurloos.

Dat Sam zich zo vastbijt in de zoektocht naar Sarah heeft daar ook mee te maken. Hij snakt naar een plot. Ook al is het dan een complot. Lang laat Mitchell in het midden of Sam werkelijk iets op het spoor is of zich verliest in paranoia. Wanneer er dingen opgelost beginnen te worden, verliest de film wat stoom en het lijkt enigszins willekeurig welke raadsels wel en welke niet worden opgehelderd. Of misschien duidt die willekeur op die verschillende realiteitslagen, die elk hun eigen mysteries kennen. In elk geval is duidelijk dat Sam steeds verder wegraakt van die ene realiteit waar hij nog altijd geen baan heeft en huisuitzetting dreigt. Daar waar hij geen oplossingen heeft.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken