Nu aan het lezen:

Un Amour Impossible

Un Amour Impossible

 

Un amour impossible van Catherine Corsini registreert de pijnlijke emotionele afhankelijkheid van een moeder en haar dochter voor een misbruiker als geliefde en vader gedurende veertig jaar, van de jaren zestig tot begin 2000, en hoe ze zich in de nasleep daarvan tot elkaar verhouden. De onmogelijke liefde waar de titel aan refereert, is die van mensen uit een verschillend sociaaleconomisch milieu, maar ook de eenzijdige liefde van een dochter voor haar incestueuze vader. Door zijn toedoen wordt de liefde tussen moeder en dochter verwoest. Het autobiografische boek van Christine Angot, waar de film op is gebaseerd, is in de eerste persoon geschreven en de film neemt dit wat schools in acht door de vier decennia aan elkaar te lijmen met een voice-over van de dochter, Chantal, die gespeeld wordt door vier actrices om de verschillende levensfasen van Chantal te vertolken. De film toont alles echter vanuit het oogpunt van de moeder Rachel (Virginie Efira). Het is een opmerkelijke keuze die de groeiende emotionele afstand tussen moeder en dochter misschien wel iets te letterlijk uitbeeldt en uitvergroot.

We leren Rachel kennen als ongehuwde eind-twintiger in de Bourgogne die hopeloos verliefd wordt op een welgestelde vertaler uit Parijs, Philippe (Niels Schneider). Hij is het prototype opportunistische flierefluiter, eentje die niet schroomt hun liefde te karakteriseren als ‘een onvermijdelijke ontmoeting’, maar dan wel een ontmoeting waar hij niet mee wil trouwen. Een achteloze opmerking hier en daar over haar status als jodin uit de arbeidersklasse doen alle alarmbellen rinkelen maar het lijkt Rachel allemaal niet te deren als ze negen maanden na een gewenste zaadlozing Chantal ter aarde brengt. Overigens is Philippe dan allang gevlogen en ontmoeten zij elkaar tijdens de hele jeugd van Chantal zo sporadisch dat zij haar vader niet herkent.

Efira speelt Rachel als een hardwerkende en nuchtere vrouw die in Philippe’s aanwezigheid als een ijsje smelt, niet meer wetend wat ze nu precies wil of wie ze is. Buiten haar status als ongehuwde vrouw die de dertig nadert wordt er weinig licht geschenen op de redenen waarom Rachel zich zo aan Philippe vastklampt en hem telkens weer in haar leven en dat van haar dochter toelaat. Toch staat Rachel erop dat Philippe hun dochter als de zijne erkent, iets waar hij in eerste instantie weinig oren naar heeft maar als zijn dochter de puberteit bereikt dit toch doet. Moeder en dochter zijn extatisch, Chantal gaat regelmatig op bezoek bij Philippe die hij net als Rachel twintig jaar eerder betovert met zijn kennis van de wijde wereld.

Un amour impossible is elegant gefilmd en blijft constant op afstand, iets wat zich uit in het volledig ontbreken van enig ongepaste handeling of blik van Philippe jegens Chantal, al weten we als kijker wel beter. Het is dan ook een ingetogen film die niet zozeer de dader centraal stelt, maar de afbrokkelende relatie tussen Rachel en Chantal door de ogen van laatstgenoemde observeert. Dit levert een dissonantie tussen gebeurtenis en interpretatie op die zich met name uit in het tweede wat onevenwichtige gedeelte van de film. Nadat Rachel voor haar opbloeiende carrière naar Reims is verhuisd heeft ze voor het eerst weer oog voor andere mannen en haar keuze valt op een iets jongere Mauritiaan. Deze man is net als bijna alle andere mannen in deze film niet zo onschuldig of sympathiek als hij lijkt. Na een tijdje deelt hij Rachel mee dat hij een relatie met de zestienjarige Chantal heeft. Het verraad, haar schaamte en vernedering zijn groot en worden door het fijngevoelige spel van Efira pijnlijk scherp naar de voorgrond gebracht, maar nooit echt nader onderzocht. Het moge duidelijk zijn dat Rachel haar leven leidt zoals opgetekend door Chantal, en ze geeft haar moeder weinig bandbreedte buiten de gebaande paden om.

Omdat de incest geen plottwist is, voelt het bij vlagen wat vreemd aan om zoveel ruimte te geven aan de ongemakkelijk romance tussen Rachel en Philippe die niet echt idyllisch of begerenswaardig te noemen valt. Ook het gedeelte waarbij een volwassen Chantal compleet met tics en mimiek gebaseerd op Angot het contact met beide ouders laat verwateren is diffuus en meandert lauwtjes van de ene gebeurtenis of gevoel naar het ander. Elegantie en ingetogenheid blijken dan te nauwe registers voor de tragiek die zich voltrekt en uiteindelijk snijdt Corsini zich daarmee in de vingers, al dan niet verhevigd door de laatste scène die alles op scherp tracht te zetten maar eerder een tegenovergesteld effect heeft. Desalniettemin is het een kundige film die zich goed leent voor een mijmering over liefde, schuld en de fundamentele ondraaglijkheid van het leven.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken