Nu aan het lezen:

Tu dors Nicole

Tu dors Nicole

Twee meisjes van begin twintig lopen door een veld vol dor onkruid.
“Waar gaan we eigenlijk naartoe?” “Weet ik niet, ik volg jou.”
“Ja, maar ik volg jou al de hele tijd.”
Een wijd shot van het oneindige veld, de meisjes zuchten.
“Wordt dit onze zomer?”

Tu dors Nicole Is een droge komedie van regisseur Stéphane Lafleur over een jonge vrouw (gespeeld door de mooie Julianne Côté) tijdens een zeer hete zomer in Quebec. Ze woont in het huis van haar ouders die op vakantie zijn. Een belangrijk thema is haar slapeloosheid, wat ironisch lijkt gezien de (vertaalde) titel  “Je slaapt, Nicole”.

Het lijkt of iedereen haar negeert; haar ouders die haar bellen vanaf hun vakantie adres en vragen of alles goed is, zonder het antwoord af te wachten. Haar beste vriendin, die hun vakantie plannen saboteert en daarmee ook hun vriendschap. En haar broer, die met zijn band deze zomer ongevraagd in het huis komt repeteren. Het lijkt of Nicole het achteloos van zich af laat glijden, maar tijdens de film kom je erachter wat haar allemaal dwars zit en hoe ze hiermee omgaat. Hele herkenbare zaken als liefdesverdriet en volwassen worden komen voorbij.

Het is haar ex-vriend die haar een uitleg geeft over de werking van vulkanen, wat aan het einde van Tu dors Nicole zo ongeveer met Nicole gebeurt, een uitbarsting van haar gevoelens.

Tu dors nicole recensie

De regisseur maakt goed gebruik van het medium film en plaatst een paar surrealistische grapjes die het verhaal zijn charme geven. Zo heeft het jongetje, David, waar ze soms op past en die verliefd op haar is, ineens de baard in zijn keel, waardoor hij gelooft dat hij een kans maakt bij haar. Zijn stem is echter nagespeeld door een acteur met een hele zware mannen stem. Iets wat totaal niet past bij het kleine, engelachtige jongens gezichtje en daarmee een grappig effect geeft. Ook tijdens de nachtelijke escapades van Nicole maakt de regisseur zijn eigen uitstapjes met experimenten in zowel beeld als geluid, maar zonder dat je uit het verhaal wordt getrokken.

De film volgt het ritme van een hete zomer; loom en gortdroog. De beelden zijn prachtig en hoewel het zwart-wit goed past bij de grafische vormen en minimalistische vertelstijl, had ik het in kleur -met een zwoel zomer filtertje- toch mooier gevonden.

Maar Tu dors Nicole is een fijne afwisseling van de mainstream films. Eentje die niet alles voorkauwt en uitblinkt in subtiele humor en mooie beelden. Perfect vermaak dus voor een hete, slome zomermiddag.

Tu dors Nicole draait vanaf 6 augustus in de bioscoop.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken