Het is de trouwe Cine-lezer natuurlijk niet ontgaan dat Elise een mooie selectie van Amerikaanse erotische thrillers heeft samengesteld. George doet nu hetzelfde voor Europa. All aboard the Trans-Eurotica Express!

Trans-Europ-Express (Alain Robbe-Grillet, 1966)

Van nouveau roman naar de bioscoopzaal was maar een kleine stap voor Alain Robbe-Grillet. Hij had met Alain Resnais samengewerkt aan het script voor L’Année dernière à Marienbad en ging daarna zelf in de regiestoel zitten. Trans-Europ-Express is zo’n typische Robbe-Grillet film met een plot die wisselt tussen echt en gefantaseerd en die gaat over dubbelgangers en bedriegers. Jean-Louis Trintignant is een smokkelaar die in Antwerpen een lading cocaïne moet ophalen. Hij valt daar echter op een mysterieuze prostituee (een beeldschone Marie-France Pisier) waar hij sadomasochistische spelletjes mee uithaalt.

Venus in furs (Jesús Franco, 1969)

Een film van beruchte sleaze-meister Jess Franco mag hier natuurlijk ook niet ontbreken. Deze veelfilmer (meer dan 200 titels!) was voordat hij in de porno business zou verdwijnen, de uitvinder van een soort euro-jetset erotica. In het Istanbul van Venus in Furs is hippe jazztrompettist Jimmy Logan even helemaal in de war (‘I don’t dig it man!’). Op een decadent feest valt hij op een schimmige vrouw (een ongrijpbare Maria Rohm). De deftige gasten, waaronder een kribbige Klaus Kinski, geven haar plotseling de volle SM-behandeling. Logan kijkt machteloos toe. Later vindt hij haar lijk op het strand en wordt het plot wazig. Dat is niet verwonderlijk voor iemand zoals Franco die vaak op hetzelfde moment met meerdere projecten bezig was. Venus in Furs heeft ondanks het verouderde vernislaagje nog steeds een dreigende sensuele sfeer. Vooral als de Venus in bont toch niet zo dood blijkt te zijn en in stijl wraak neemt op haar moordenaars.

Possession (Andrzej Zulawski, 1981)

Deze koortsdroom van een film draait om de waanzinnige, hysterische, over the top, door het dolle heen performance van Isabelle Adjani. In Berlijn hoort spion Mark (Sam Neill) dat zijn verknipte vrouw (Adjani) wil scheiden, maar hij vermoedt dat er meer aan de hand is. Het vormt het begin van een filmische helletocht waarin jaloezie, obsessies, geweld en tentakelseks de revue passeren. Niet gek dus dat de film in het Verenigd Koninkrijk op de lijst van de Video Nasties werd gezet.

Der Fan (Eckhart Schmidt, 1982)

Dromerig pubermeisje Simone (Désirée Nosbusch) krijgt de mysterieuze popster R maar niet uit haar hoofd. Posters van dit ongewone tieneridool sieren haar slaapkamer, terwijl ze weer voor de zoveelste keer zijn plaat afspeelt. R is een bizarre kruising tussen Ian Curtis van Joy Division en een van de Kraftwerkmannetjes. Als Simone de kans krijgt om de zanger te ontmoeten kan zij haar emoties van lust echter niet bedwingen. Maar hoe gaat dat gezegde ook alweer? Never meet your idols. Of was het nou Kill your idols? Eckhardt Schmidt’s film over de gevaarlijke erotische obsessie is opmerkelijk gestileerd. Je zou het haast een Germaanse Giallo kunnen noemen. De sfeer en het tempo zijn op momenten onwerkelijk, terwijl de kijker vastzit in Simone’s gevaarlijke Sehnsucht. Iets dat de Engelse titel Trance ook benadrukt. De koele monotone synthesizerpop van de band Rheingold helpt zeker ook mee. Het is zo’n lekkere jaren ’80 retrosoundtrack die hipsterharten sneller doet kloppen. Verwacht dus binnenkort een nieuwe persing op bloedrood vinyl!

Monsieur Hire (Patrice Leconte, 1989)

De eenzame kleermaker meneer Hire (een weergaloze Michel Blanc) leeft teruggetrokken in een appartementencomplex. Als plotseling het verminkte lijk van een jonge vrouw wordt gevonden, is hij de hoofdverdachte. Hij zou eerder voor een zedenmisdrijf berecht zijn en het helpt ook niet mee dat iedereen een hekel heeft aan de vreemde en arrogante man. Ondertussen bespiedt hij zijn mooie overbuurvrouw (Sandrine Bonnaire). Wordt zij het volgende slachtoffer of is er iets anders aan de hand? De films van Patrice Leconte zijn altijd een feest voor het oog. Kadrering, kleurgebruik en montage zijn perfect uitgedacht en zijn films ademen sensualiteit uit. Zie bijvoorbeeld Le marie de la coiffeuse en Le parfum d’Yvonne. Monsieur Hire is duidelijk visueel geïnspireerd door Alfred Hitchcocks Rear Window. Het verhaal is daarentegen gebaseerd op een verhaal van Georges Simenon en bevat genoeg subtiele details zoals de verzwegen Joodse achtergrond van de hoofdpersoon die hem voor zijn omgeving extra verdacht maken.

La Condanna (Marco Bellocchio, 1990)

La Condanna kwam uit in de tijd van erotische rechtbankthrillers zoals Presumed Innocent en Disclosure. De film begint op bijna surrealistische wijze in een prachtig palazzo. De camera volgt Sandra (Claire Nebout) die zich laat imponeren door alle kunst die is tentoongesteld. In haar dromerigheid vergeet ze de tijd en raakt ze verwijderd van de groep waarmee zij is gekomen. Opgesloten in het grootse museum komt zij een man tegen. Er ontstaat een erotische spanning als ze door de donkere zalen lopen. De film verspringt vervolgens naar een rechtszaak waar Sandra de man beschuldigt van verkrachting, maar wat is er precies gebeurd? Italiaanse auteurcineast Marco Bellocchio heeft met La Condanna een vreemde film gemaakt die deels leunt op het genre van de rechtbankthriller, maar gaandeweg andere verrassende wegen inslaat. En actrice Claire Nebout wordt uitermate erotisch gevangen in composities die doen denken aan schilderijen van Goya en Manet.

La Ardilla Roja (Julio Medem, 1993)

In de films van Julio Medem spelen seks en erotiek altijd een belangrijke rol. In Lucia y el sexo gebruikte hij zelfs vrij expliciete scènes. La Ardilla Roja is wat braver, maar niet minder erotisch beladen. Popster Jota ziet het niet meer zitten en wil zelfmoord plegen. Op dat moment botst Lisa (Emma Suáres die recent nog schitterde in Julieta) met haar motor het verhaal binnen. Hij redt haar, maar ze herinnert zich niets meer. Jota besluit Lisa onder zijn hoede te nemen en zegt dat ze geliefden zijn. Op vakantie op een camping ontstaan er geleidelijk spanningen, terwijl Lisa langzaam gebeurtenissen herinnert uit haar verleden. La Ardilla Roja heeft een bijzondere sfeer die Medem gebruikt om identiteitsvraagstukken te onderzoeken en te analyseren hoe je een vreemde seksueel kunt manipuleren.

Anna M. (Michel Spinosa, 2007)

De verschillende stadia van verliefdheid komen in extreme vorm terug in Anna M. De gelijknamige hoofdpersoon raakt na een ongeluk geobsedeerd door de arts die haar heeft behandeld. Hij heeft echter al een echtgenote en moet haar teleurstellen. Van vlinders in de buik is het maar een kleine stap naar jaloezie. Isabelle Carré draagt de film overtuigend en verandert van een wat introverte jonge vrouw naar een feeks die heftig inbreuk doet op het leven van de arts. Op wanhopige momenten trekt zij zich terug in haar kamer en zoekt zij troost in het lied Stay Golden van Au Revoir Simone. Anders dan veel Amerikaanse thrillers met jaloerse vrouwen ligt het perspectief bij Anna die haar verlangens maar niet vervuld ziet worden.

 

0 reacties

Geef een reactie

Annuleren