Nu aan het lezen:

Toy Story: Filmjuweel van de nineties

Toy Story: Filmjuweel van de nineties

 

Toegegeven, het derde deel van Toy Story stamt uit 2010. Bovendien is Toy Story 4 aangekondigd voor 2018. Toch is de Toy Story reeks vooral een filmjuweel van de jaren ’90. De eerste film is een markeerpunt voor de (her)waardering van animatiefilms. Hoe krijgt de serie dit voor elkaar? Hierbij een ode aan Toy Story.


Met de première van Toy Story (1995, John Lasseter) vestigt productiemaatschappij Pixar haar naam als ontwikkelaar van een nieuw soort animatiefilm. Toy Story is geheel digitaal, een unicum, en heeft een volkomen uniek verhaal. De film is de levende invulling van een kinderdroom waarbij speelgoed tot leven komt als het alleen wordt gelaten. Cowboy Woody (Tom Hanks) is de grote favoriet van kleine Andy tot die voor zijn verjaardag een Buzz Lightyear (Tim Allen) actiefiguur krijgt. De filmmakers kiezen voor een serieuze benadering. Hun personages kennen complexe emoties, de plot originele vondsten en gedoseerde humor. Woody wordt bijvoorbeeld gedwongen zijn eigen rol binnen de speelgoedgemeenschap onder ogen te komen. Buzz komt tot het inzicht dat hij niet werkelijk kan vliegen. Ter vergelijking: in hetzelfde jaar komt ook Pocahontas uit met alle geijkte ingrediënten van de traditionele Disney film. Jonge, mooie prinses met een gouden keel vindt de man van haar dromen. En Small Soldiers (1998) bewijst dat levend speelgoed ook een grimmig humorloos plotpunt kan zijn.

Maar het blijft niet bij dit ene deel. 4 Jaar later produceert Pixar een vervolg met Toy Story 2 (1999, John Lasseter & Ash Brannon & Lee Unkrich). En in 2010 volgt zelfs Toy Story 3 (Lee Unkrich). Dit is een waarachtige breuk met traditie. Tot 1999 brengt Pixar namelijk in het geheel geen vervolgdelen uit. Daarnaast ontwijken de filmmakers de grote valkuil van het vervolgdeel die stelt dat het tweede of derde deel nooit dezelfde kwaliteit heeft als het eerste. Toy Story 2 & 3 zijn geen banale repetitie van zetten. De makers weten telkens een nieuwe invalshoek te ontdekken zonder daarbij hun personages tekort te doen. Daarbij wordt marginaal voortgeborduurd op de vorige delen, zodat de films uitstekend op zichzelf staan. Hier geen saaie huwelijkse beslommeringen of verplichte gezinsuitbreiding. In dit opzicht stelt de Shrek reeks nogal teleur.


Pixar gaat zelfs nog een stap verder. Toy Story maakt handig gebruik van het collectieve geheugen van hele generaties. Iedereen kent wel de Mr. Potato bouwset, Etch a Sketch, Trolls of Barbie. En de keuze voor speelgoedfiguren in de vorm van een cowboy en astronaut is niet toevallig. Het zijn beide all American heroes; synoniem met het opzoeken van de final frontiers. De nostalgie die deze figuren los maken wordt nog eens aangevuld met referenties naar populaire cultuur. In Toy Story 2 wordt gebruik gemaakt van de muziek van Also Sprach Zarathustra van Richard Strauss. Toevallig ook het thema van de bekendste en meest gepersifleerde scène uit 2001: A Space Oddyssey van Stanley Kubrick. De film kopieert ook de emotionele bekentenis van Darth Vader uit Star Wars V: The Empire Strikes Back en de achtervolging door T-Rex uit Jurassic Parc. Zo zijn de films ondanks nieuwe technieken en verhaalstructuur een feest van herkenning.

Toy Story is een icoon van de nineties geworden door een bijzondere combinatie van factoren: nieuwe animatietechnieken gecombineerd met hoogwaardige plots en vertrouwde figuren. De serie is met recht een filmjuweel. En tegelijkertijd is het ook een belofte voor de toekomst, met hooggespannen verwachtingen voor Toy Story 4.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken