Nu aan het lezen:

Todos lo Saben

Todos lo Saben

 

De gebeurtenissen in de films van de Iraanse schrijver en regisseur Asghar Farhadi worden vrijwel altijd aangedreven door een leugen. Soms is de leugen groot, maar meestal lijkt het niet het meer dan het soort leugentje om bestwil waar we meestal mee wegkomen. Neem bijvoorbeeld About Elly, waarmee Farhadi zijn internationale doorbraak beleefde. Hierin wordt gelogen over de verhouding tussen het titelpersonage en een beoogde huwelijkskandidaat. De leugen gaat onopgemerkt voorbij, tot een incident de situatie uit de hand doet lopen. Dan ontbrandt de film en verliezen de personages de controle over de gebeurtenissen. Zo’n incident zit ook in iedere film van Farhadi.

Zo ook in Todos lo Saben. Hier wordt Irene (Carla Campra), de puberdochter van Laura (Penélope Cruz), tijdens de bruiloft van haar zus ontvoerd. Tot het incident lijkt Farhadi een normaal familiedrama op te zetten. Laura is voor het eerst in jaren vanuit Argentinië terug in Spanje, dus iedereen is blij elkaar weer te zien en noemt elkaar guapo en guapa. Achter elkaars rug wordt er volgens lustig geroddeld: ‘Papa is wel oud geworden, hè’, ‘Ja, iedereen ziet het, behalve hijzelf.’

Irene ontglipt de huwelijksceremonie, dus op de dag van haar ontvoering, met een jongen. Ze gaan naar de toren van de kerk waar de ceremonie plaatsvindt. Generaties jongelingen hebben dit voor hen gedaan, zo valt af te lezen uit de initialen die in de wand van de toren zijn gekerfd. Ook haar moeders initiaal staat er tussen, naast die van Paco (Javier Bardem), die Laura’s grootste steun zal worden tijdens de verdwijning van haar dochter. De jongen zegt dat iedereen toen van hun relatie wist, de woorden todos lo saben vallen.

In tegenstelling tot zijn vorige films ontbreekt de expliciete leugen in Farhadi’s meest recente film. Wel zijn er allerlei geheimen, of eigenlijk dingen die de hoofdpersonen verborgen zouden willen houden. Dit lukt ze voornamelijk door het sociale zwijgen van hun naasten. Maar als de spanningen door de ontvoering oplopen, lijkt de sociale druk weg te vallen. Zo verliest de pater familias bijvoorbeeld zijn geduld en onthult hij zijn ware gevoelens over zijn bijna-schoonzoon Paco.

Farhadi wordt er wel eens van beschuldigd een theaterregisseur te zijn die op film werkt. Zijn sterkste punten zijn zeker de dialogen en het opbouwen van de spanning in een drama, maar hij snapt de beeldtaal ook. Er is bijvoorbeeld een scène waarin gehint wordt op een stuk informatie dat de kijker niet kent, maar de personages, Laura en haar Argentijnse man Alejandro (Ricardo Darín), wel. Op dat moment doorbreekt Farhadi de 18- gradenregel, waardoor de personages zich ineens aan de andere kant van het beeld bevinden. Het levert een kort, meestal onbewust moment van verwarring op, waardoor de cruciale scène memorabeler is dan wanneer die op de gebruikelijke manier geschoten was.

Ik vind het moeilijk om te zeggen hoe goed Todos lo Saben uiteindelijk is. Toen ik in 2011 A Separation zag, mijn eerste Farhadi, was ik erg onder de indruk. Zo’n strak geschreven drama had ik zelden gezien. Inmiddels is dit de vijfde van zijn films die ik zie, en is er een bepaalde gewenning opgetreden. Farhadi overtreft het verwachtingspatroon niet meer, maar maakt dat Todos lo Saben een slechte film? Mijn antwoord is nee. De film heeft een uitstekende cast, is weer prima geschreven en verdiept de thema’s waar Farhadi altijd mee bezig is. Het conflict komt dit keer niet voort uit een leugen, maar uit het verzwijgen van zaken om begrijpelijke redenen. Hierdoor plaatst Farhadi je bovendien weer enorm dichtbij zijn personages, hoe extreem de situatie ook is waarin hij ze terecht laat komen.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken