Nu aan het lezen:

To All the Boys I’ve Loved Before

To All the Boys I’ve Loved Before

 

De romcom is een vaak verguisd genre. De afgelopen tien jaar waren goede voorbeelden schaars. Gelukkig lijkt Netflix van plan om de combinatie van romantiek en komedie nieuw leven in te blazen – met vaak best aardige resultaten.

De jongste spruit is specifiek een tiener romcom. Hoofdpersoon Lara Jean is volgens de conventies van het genre een loser omdat ze op haar zestiende ‘nog’ geen vriendje heeft en zaterdagen liefst gezellig op de bank doorbrengt met haar zussen (een ouder, een jonger) en de Golden Girls. Maar zoals het een hormonale tiener betaamt is haar fantasieleven des te levendiger. Vijf heftige verliefdheden heeft ze al achter de rug. De laatste was, onhandig genoeg, op de buurjongen/het vriendje van haar oudere zus. Elke jongen schreef ze een passievolle brief. Niet om te versturen. Maar om in een doos te koesteren.

Het zal geen romcomkijker verbazen wat er vervolgens gebeurt met die brieven, en ook de mensen die net als Lara Jean graag romantische fictie verslinden zullen het al van mijlenver zien aankomen. En ook in de afwikkeling van het verhaal worden genre-clichés hartstochtelijk omarmd. Neprelaties, jaloerse exen, misverstanden en tienertranen, een dooie moeder: alles komt langs.

Toch verrast de film genoeg om fris te voelen. Dat komt deels door de cast. Lana Condor weet introvert Lara Jean toch levendig te maken. Love interest Peter Kavinsky wordt gespeeld door Noah Centineo, op wie het halve internet nu al zo verliefd is als alleen een bakvis dat kan zijn, en geen wonder: hij klinkt als Mark Ruffalo en kan op jonge leeftijd virtuoos schakelen tussen zelfverzekerde jock en aandoenlijk gekwetste puppy.

Ook een factor is dat hoewel de clichés aanwezig zijn, ze vaak tot minder drama en geforceerd conflict leiden dan je zou verwachten. Personages… leggen dingen gewoon uit en weten hun gevoelens onder woorden te brengen? Ja, ik weet het – bizar.

Niet alles werkt helemaal. Het com-gedeelte is bijvoorbeeld veel minder sterk dan de rom-helft: het jongere zusje en een vriendin van Lara Jean zorgen voor wat humor her en der, maar echt memorabele grappen zijn er niet. En een van de complicaties tegen het einde voelt niet echt plausibel, tenzij middelbare scholieren echt een stuk preutser zijn geworden in de *mompelmompel* jaren sinds ik eindexamen heb gedaan.

Vooral voelt To All the Boys I’ve Loved Before (met onder meer ook Alex Strangelove) als een veelbelovende stap in de richting van meer, diversere en frissere romantische komedies.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken