Nu aan het lezen:

Tien vrouwelijke filmmakers – deel 1

Tien vrouwelijke filmmakers – deel 1

 

Cine presenteert deze maand in twee delen een tiental vrouwelijke regisseurs die minstens zo veel aandacht verdienen als hun mannelijke vakgenoten. En we selecteren meteen van elke regisseur drie films om op je watchlist te zetten.

Kelly Reichardt

Kelly Reichardt“My films are just glimpses of people passing through”, zei Kelly Reichardt in een interview met The Guardian. Voor even worden we toegelaten in de vaak hardvochtige levens van haar personages; de vrouwelijke pioniers in Meek’s Cutoff, de thuisloze Wendy en haar hond Lucy, de voortvluchtigen in haar debuut River of Grass. En wanneer de film eindigt verlaten we ze weer, vaak zonder resolutie of zelfs catharsis. Reichardt, geboren in Florida en werkzaam als docent in New York, exploreert vaak de westwaartse beweging waarop Amerika gefundeerd is. In veel van haar films speelt Oregon, een van de meest westelijk staten van de VS, een belangrijke rol. Als einddoel (Meek’s Cutoff) of als plaats van handeling (Wendy and Lucy, Old Joy, Night Moves). Oregon was in de 19e eeuw een belangrijke pioniersstaat en de landschappen spelen bij Reichardt altijd een cruciale rol, het gemoed van haar personages reflecterend en zich vertalend in het ritme van haar films.

Cine raadt aan:
Ode (1999)
Wendy and Lucy (2008)
Meek’s Cutoff (2010)

Mia Hansen-Løve

Mia Hansen-LoveMia Hansen-Løve is de koningin van het onnadrukkelijke. De betekenis van haar films uit zich in bijzinnen, tussen neus en lippen gesproken. Hansen-Løve verpakt grote en universele thema’s – kalverliefde, rouw – in kleine en intieme films. Zelfs haar meest ambitieuze film Eden, over de Franse clubscene in de jaren negentig, heeft een bepaalde vluchtigheid over zich. Als een nauwelijks voelbaar briesje op een warme zomerdag. Het zijn films die vragen om sensitiviteit en opmerkzaamheid bij de kijker, want Hansen-Løve werkt nooit naar een crux of climax toe, maar laat de betekenis tussen de zinnen doorzweven. Als de kleine Pamela in Tout est Pardonné aan haar vader vraagt waarom de brug instortte antwoordt hij: “several reasons, but nothing explained it.” Het is de blauwdruk van een Hansen-Løve-film; dingen gebeuren, en we kunnen wel factoren aanwijzen, maar een sluitende verklaring bieden haar films nooit. Zoals het leven zelf dat ook zelden doet.

Cine raadt aan:
Tout Est Pardonné (2007)
Un Amour de Jeunesse (2011)
Eden (2014)

Andrea Arnold

Wuthering HeightsPas drie speelfilms heeft ze op haar naam staan, maar Andrea Arnold geldt al als een van de belangrijke Britse filmmakers van haar generatie. Dat ze als tiener danseres was bij Top of the Pops is moeilijk te geloven als je kijkt naar haar films vol grauwe flats en uitzichtloze sociale omstandigheden. Arnold vindt in die troosteloosheid echter ook snippers van poëzie en schoonheid. Kijk bijvoorbeeld naar haar vroege korte film Dog en doorbraak Fish Tank – films met vergelijkbare thematiek – en je ziet hoe de poëzie schoorvoetend in haar werk is geslopen. In haar adaptatie van Wuthering Heights voert het in al z’n rauwheid zelfs de boventoon. Het is een film als een bewegend schilderij, vol mistige landschappen en personages die letterlijk en figuurlijk vastzitten in de zompige modder. De films van Arnold zijn desolaat en fysiek, maar zoals ze al in haar intrigerende speelfilmdebuut Red Road toonde is er altijd de hoop op persoonlijke verlossing.

Cine raadt aan:
Wasp (2003)
Fish Tank (2009)
Wuthering Heights (2011)

Jessica Hausner

Jessica Hausner2De Oostenrijkse Jessica Hausner werkt gestaag aan een eigenzinnig oeuvre dat stukje bij beetje een groter publiek vindt. Hausner neemt haar personages altijd serieus, of het nu de suïcidale poëet in Amour Fou is of de bedevaartgangers in Lourdes. Maar dat betekent niet dat haar films humorloos zijn. Sterker, een bepaalde mate van ingetogen en droge humor is juist typerend voor haar werk. In een interview met TimeOut noemde ze dan ook niet voor niets Jacques Tati als inspiratiebron. Dat vertaalt zich ook in de wijze waarop ze shots componeert. De beweging komt meestal niet van de camera, maar van de personages. Hausner gebruikt die personages en ook haar decors als oppervlaktes waarop wij als kijker van alles kunnen projecteren. Zoals de lange in duisternis verdwijnende gangen, het donkere woud en het verlaten zwembad in Hotel die we direct vertalen naar een horrorfilm die Hausner ons nooit helemaal geeft. Frustrerend, maar ook intrigerend.

Cine raadt aan:
Hotel (2004)
Lourdes (2009)
Amour Fou (2014)

Lynne Ramsay

Lynne Ramsay2‘Uncompromising’ is een woord dat de Schotse Lynne Ramsay overal lijkt te achtervolgen. In haar films speelt de dood vrijwel altijd een centrale rol en Ramsay zoekt geregeld de verontrustende donkerte in de menselijke psyche op. Wie de plots leest van films als Ratcatcher en Morvern Callar zou denken te maken te hebben met sociaal-realistische drama’s, maar Ramsay’s experimentele benadering doen dat label ontstijgen. Kijk bijvoorbeeld naar het gebruik van geluid en vooral kleur in We Need to Talk About Kevin, de sprookjesachtige, monochrome onderwatershots in de schitterende korte film Swimmer. Haar durf en ja, compromisloze benadering van cinema maken haar films uniek. Zoals actrice Tilda Swinton het omschreef: “She is one of those rare directors who creates the kind of films that just would not be there if she didn’t make them.” Naar verluidt werkt Ramsay momenteel aan een verfilming van Moby Dick die zich zal afspelen in de ruimte. Wij kunnen alvast niet wachten.

Cine raadt aan:
Morvern Callar (2002)
We Need to Talk About Kevin (2011)
Swimmer (2012)

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken