Nu aan het lezen:

Tien erotische thrillers die je misschien nog niet kende

Tien erotische thrillers die je misschien nog niet kende

Omdat George deze maand nog op zoek gaat naar de erotische film aan deze kant van de oceaan, besloot ik me voor dit lijstje te beperken tot de Amerikaanse erotische thriller. Om daar vervolgens natuurlijk weer een beetje bij te marchanderen. Want om niet te verzanden in een fout sleaze-festijn en om ook wat vrouwelijke regisseurs te incorporeren, zocht ik de grenzen van het genre op om zo te komen tot het volgende lijstje.

Star 80 (Bob Fosse, 1983)

Wie Bob Fosse zegt, zegt All That Jazz en Cabaret. Maar de laatste film die de regisseur maakte voor zijn dood was het veel te weinig geziene Star 80. Fosse baseerde zich ervoor op het waargebeurde verhaal van playmate Dorothy Stratten, die in 1980 werd vermoord door haar man. In de film wordt ze gespeeld door Mariel Hemingway, die haar precies de juiste balans van naïviteit en sensualiteit geeft. Maar nog fantastischer is Eric Roberts als de echtgenoot, die wanhopig graag wil horen bij de wereld van geld en seks. Met zijn foute snor en slijmerige maniertjes doet hij daartoe pogingen die vooral irritatie en medelijden oproepen en al snel begint de jaloezie aan hem te vreten. Meer dan een thriller is Star 80 een fantastische karakterstudie met een bijna ondraaglijke intensiteit.

Eyes of Laura Mars (Irvin Kershner, 1978)

John Carpenter zou eigenlijk zelf het door hem geschreven script regisseren over een controversiële high-fashion fotografe die plotseling door de ogen van een seriemoordenaar kan zien die mensen in haar directe omgeving ombrengt. Maar de regie ging naar Irvin Kershner en nadat Barbra Streisand de hoofdrol afsloeg wegens “too kinky”, stapte Faye Dunaway in. Eyes of Laura Mars is een Amerikaanse giallo vol bizarre moorden op voornamelijk vrouwen, een tegelijk griezelig en erotisch sfeertje en modieuze vormgeving. Dat het einde weinig verrassend is en de psychologie erachter simplistisch, wordt ruimschoots gecompenseerd door de overdadige stijl. George Lucas was in elk geval onder de indruk en strikte Kershner voor de regie van The Empire Strikes Back.

Special Effects (Larry Cohen, 1984)

“This is Mary Jean. She is dying to get in the movies.” Alleen die tagline maakt Special Effects al de moeite waard en kan – uiteraard – letterlijk worden opgevat. De moordenaar is filmregisseur Chris Neville, die de wurging en daaraan voorafgaande vrijpartij stiekem filmde, maar verdachte is Mary Jeans plattelandsechtgenoot Keefe. Dat brengt Neville op een idee. Hij laat Keefe zichzelf spelen in een film over de moord en cast een dubbelganger van Mary Jean als Mary Jean. Het levert een bizarre hybride op van Star 80 en Vertigo. Over de grote stad die de onschuld van meisjes corrumpeert, het verlangen van mannen die onschuld voor zichzelf te claimen en de seksuele obsessie waar dat in eindigt. Inferieur aan zijn voorbeelden, maar zeker een kijkbeurt waard.

Fear City (Abel Ferrara, 1985)

Zoë Tamerlis Lund, die in Special Effects de dubbelrol speelt, maakte haar debuut in Ms. 45, de provocerende erotische thriller van Abel Ferrara. Die zou nog vaak naar het genre terugkeren met onder meer New Rose Hotel en The Blackout, als ook Fear City, waarin een seriemoordenaar het op New Yorkse showgirls voorzien heeft. Billy Dee Williams (a.k.a. Lando) speelt de detective die op jacht gaat naar de dader en daarbij ongevraagd hulp krijgt van een door Tom Berenger gespeelde stripperpooier die vreest voor de veiligheid van zijn liefje, gespeeld door Melanie Griffith. Ferrara schetst een beeld van New York dat ergens het midden houdt tussen de grimmigheid die we kennen van de New Hollywood-films uit de jaren zeventig en de foute neon van de jaren tachtig.

The Lickerish Quartet (Radley Metzger, 1970)

Zijn de films van Radley Metzger arthouse met porno-invloeden of porno met arthouse-invloeden? Hoe het ook zij, het is een interessant raakvlak waar The Lickerish Quartet zich bevindt. Een gezin (echtpaar en zoon) draait in hun kasteel pornofilms om de verveling te verdrijven. Als ze op de kermis een vrouw tegen het lijf lopen uit één van die films (of is ze een dubbelganger?) nemen ze haar mee naar het kasteel. Daar ontstaat een intrigerend spel tussen de vier personages waarbij realiteit en fantasie steeds inniger verstrengeld raken. Metzger haalde zijn thematiek bij de Italiaanse toneelauteur Luigi Pirandello vandaan en vooral uit de in tijd verspringende montage spreekt de invloed van Europese filmmakers als Alain Resnais. Gooi daar wat softcore seks tegenaan en je hebt het curiosum dat The Lickerish Quartet heet.

Female Perversions (Susan Streitfeld, 1996)

Tilda Swinton speelt de hoofdrol in deze provocatieve film die opent met een citaat van Louise J. Kaplan aan wiens studie Female Perversions haar naam ontleent. Dat citaat stelt dat het conformeren aan de normen van wat de maatschappij als vrouwelijkheid beschouwt op zichzelf een perversie is. De seksuele verlangens van de door Swinton gespeelde openbaar aanklager Eve botsen met die normen, die Eve ook zichzelf oplegt. Die botsing uit zich in fantasieën vol (religieuze) symboliek. Streitfeld stopt de film vol met vrouwbeelden. Daarmee onderzoekt zij zowel de constructie van die beelden alsook de wijze waarop ze worden beschouwd (wat invloedrijke filmtheoreticus Laura Mulvey “to-be-looked-at-ness” noemde) . O, en had ik al gezegd dat Tilda Swinton de hoofdrol speelt?

Heart of Midnight (Matthew Chapman, 1988)

“I am not sure [Matthew Chapman] knows where he’s going with this film, but he gets there in style”, was de scherpe conclusie van Roger Ebert na het zien van Heart of Midnight. Jennifer Jason Leigh speelt Carol, een jonge vrouw die van haar oom een nachtclub erft die een bizarre seksclub blijkt te zijn. Zelf is ze seksueel geremd door een verleden dat we langzaam ontdekken, terwijl de seksclub zich ontpopt als een gekmakend spookhuis met deuren die vanzelf openen en vochtplekken op het plafond. Richting het einde boort de film een laag van perversie aan die nooit echt wordt geëxploreerd, maar visueel overtuigt het en naast een fijne hoofdrol van Leigh krijg je er een prettig ambivalente Peter Coyote en bijrolletje van een nog onbekende Steve Buscemi bij.

Crimes of Passion (Ken Russell, 1984)

Kathleen Turner vermaakt zich opperbest in deze film van Ken Russell over een vrouw die een dubbelleven leidt waar Jambers wel raad mee zou weten. Overdag is ze de onopvallende en hardwerkende Joanna Crane, maar ’s avonds wordt ze China Blue, een prostituee die de wildste seksuele fantasieën van haar klanten vervult. Russells film gaat over paradoxen, vooral die van het taboe, gerepresenteerd in het personage van Anthony Perkins, een hevig transpirerende dominee die in zijn aktetas een vlijmscherpe vibrator meedraagt waarmee hij de bron van zijn zondige lust wil vernietigen. De boodschap dat we ons allen verschuilen achter maskers wordt er door het script wel erg opzichtig ingeramd, maar Russell is subversief genoeg om Crimes of Passion de moeite meer dan waard te maken.

Love Crimes (Lizzie Borden, 1992)

Love Crimes was de eerste Hollywoodfilm van Lizzie Borden, die eerder het radicaal feministische Born in Flames had gemaakt. Je zou denken dat de studio’s wisten wat ze binnenhaalden. Toen bleek dat Borden de detectivethriller stuurde in de richting van een psychologische studie naar de seksuele verlangens van het hoofdpersonage, grepen de geldschieters in. Later werd alsnog op VHS een versie uitgebracht die dichter bij Bordens visie kwam. Een door Sean Young gespeelde openbaar aanklager (wat is dat toch met openbaar aanklagers?) gaat persoonlijk achter een man aan die meerdere vrouwen aanrandde en verkrachtte. Ze wordt door hem gekidnapt en er ontstaat een complexe, seksuele relatie tussen de twee. En passant stelt Borden ook nog institutioneel seksisme en de onaantastbare positie van de blanke man aan de kaak.

Light Sleeper (Paul Schrader, 1992)

The Canyons, American Gigolo, The Comfort of Strangers; Paul Schrader is hofleverancier van het subgenre en tilt het met al die films naar een hoger niveau (ja, ook met The Canyons!). Veel seks zit er overigens niet in Light Sleeper, maar de erotiek is des te meer aanwezig, als een sluimerende sluipmoordenaar. Een fantastische Willem Dafoe speelt een chique drugsdealer die zelf een leven als junkie achter zich heeft gelaten. Als hij de vrouw met wie hij dat leven deelde opnieuw tegenkomt, wordt hij langzaam terug naar de draaikolk getrokken. In mijn ogen is Schrader een van de meest ondergewaardeerde Amerikaanse regisseurs met een intrigerende visie op zowel cinema als de wereld en deze film bewijst dat eens te meer.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken