Nu aan het lezen:

Three Billboards Outside Ebbing, Missouri

Three Billboards Outside Ebbing, Missouri


In een van de eerste scènes van Three Billboards Outside Ebbing, Missouri ligt een torretje op zijn rug op een vensterbank, de pootjes hulpeloos in het luchtledige grijpend. Mildred Hayes (Frances McDormand) ziet het beestje en helpt het overeind. Tussen al het geweld en de vuilbekkerij steken ze af en toe de kop op in deze nieuwe film van de Ierse scenarist en regisseur Martin McDonagh: kleine momenten van empathie, van kindness. Momenten die komen wanneer je ze het minst verwacht. En van wie je ze het minst verwacht.

Mildred Haynes is een personage dat we denken te kennen. We herkennen in haar dezelfde vastberaden hardheid van de wrekende mannen die acteurs als Charles Bronson en Clint Eastwood zo vaak gespeeld hebben. Maar ze is een revolverheld zonder revolvers. En zonder heldendom. Haar verbetenheid is doordrongen van onvermogen en kwetsbaarheid. Veel meer dan bij die mannen is er het besef dat het een pantser is. En zodra ergens in dat pantser even een scheurtje ontstaat, breekt het verdriet erdoorheen. Nauwelijks waarneembaar, maar juist daardoor verpletterend.

Mildred mag dan geen revolver in de hand hebben, ze heeft wel drie billboards langs een in onbruik geraakte toegangsweg naar Ebbing. Ze zet er een niet mis te verstane boodschap op gericht aan politiechef William Willoughby (Woody Harrelson): een wanhoopspoging om het gestagneerde onderzoek naar de brute verkrachting van en moord op haar dochter weer in gang te zetten. Maar het pad dat vanaf dan wordt ingeslagen is niet dat van wraak en verlossing. Het is veel grilliger dan dat. Die drie billboards zijn de steen die in het water wordt gegooid en rimpelingen door het hele stadje trekt.

Ebbing, Missouri is fictief, maar de vezels van die plaats zijn dat niet. Het is een stadje geënt op de stugge grond van witte, conservatieve, heteroseksuele masculiniteit. Waar een vrouw die haar stem laat horen al snel tot dorpsgek wordt bestempeld en waar een politieman openlijk racistisch kan zijn, want zoals Willoughby opmerkt, als je alle racistische agenten ontslaat houd je er drie over en die zijn dan homofoob. “So what are ya gonna do, y’know?”

De manier waarop McDonagh zijn personages benadert heeft wel wat weg van hoe Mildred afrekent met de pesterige schoolgenoten van haar zoon Robbie: hij gaat zonder pardon voor de edele delen. Sympathiek zijn ze dan ook niet. Dit zijn mensen met gebreken. Grote gebreken. En dat gaat niet alleen over een ongeleid projectiel met racistische inslag en agressief temperament als Jason Dixon (Sam Rockwell), maar zelfs over Mildred. Haar verdriet zoekt een uitlaat via een woede die haar blind maakt voor het feit dat er wel degelijk mensen aan haar zijde staan en dat haar handelen hen pijn doet. Maar het zijn tegelijk de gebreken waar het licht doorheen valt. Net als in zijn meesterlijke debuutfilm In Bruges biedt McDonagh zijn personages een kans op verlossing die ze misschien niet verdienen, maar juist daarom zo nodig hebben.

Three Billboards toont het vermogen van de mens (en überhaupt al het leven op aarde) zich aan te passen aan een veranderende situatie. Het is het fundament van overleving. Wie zich niet kan aanpassen, sterft uiteindelijk uit. Maar dat betekent ook dat we mensen de kans moeten geven te veranderen. Het moeten opbrengen om te geloven dat ze zijn veranderd. Dat is soms te veel gevraagd, maar McDonagh daagt ons uit onze grens hierin op te zoeken.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken