Nu aan het lezen:

The Way Way Back (2013)

The Way Way Back (2013)

 

Voor het thema van september (coming of age) is Indra in de tijdmachine gestapt naar (not so way back) 2013, om “The Way Way Back” van regisseurs Nat Faxon en Jim Rash te recenseren. -Dandyano

Het voelt bijna als een ballingschap; tiener Duncan (Liam James) zit moederziel alleen op de stoel van de laadruimte in de stationwagon van zijn moeder Pam’s (Toni Collette) nieuwe vriend, Trent (Steve Carell). Ze zijn op weg naar Trent’s huisje aan zee.  De relatie tussen Trent, zijn dochter Steph en Duncan is nog onwennig. De situatie wordt er niet beter op als Trent aan de jongen vraagt welk cijfer hij zichzelf zou geven. Een 6, antwoordt de onzekere Duncan. Trent is het niet eens met dat rapport. Hij vindt Duncan zelf meer een 3 waard. Maar dat cijfer is nog te verbeteren, houdt hij Duncan voor. Ze hebben er een hele zomer voor.

De lakse houding van Trent blijkt helaas geen incident. Aangekomen bij het zomerhuisje, ziet Duncan dat zijn leeftijdsgenoten en hijzelf zijn omringd door zelfzuchtige ouders die aan het strand hun tweede jeugd beleven. Het is een spring break voor volwassenen, volgens buurmeisje Susanna. Duncan is op slag verliefd op haar. Hij voelt zich echter bij Susanna dubbel zo ongemakkelijk als bij Trent. Instinctief weet Duncan dat hij geen deel uitmaakt van de groep op het strand, met hun eigen codes, ingespeeld als ze op elkaar zijn door jarenlang gedeelde zomers. Het enige dat Duncan kan doen is letterlijk zijn eigen weg vinden.

Hij stapt op de fiets en bij toeval ontdekt hij de Water Wizz; een waterpark geleid door Owen (Sam Rockwell) en Caitlin (Maya Rudolph). Hier komt Duncan voor het eerst die zomer in aanraking met volwassenen die aandacht aan hem schenken. Sterker nog, Owen behandelt Duncan als een gelijke. In een opwelling neemt Duncan een baantje aan bij de Water Wizz. In plaats van met Trent, besluit hij zijn zomer door te brengen met Owen.

The Way Way Back is een pijnlijke en tegelijkertijd grappige film. De pijn zit hem voornamelijk in de relatie tussen Trent en Duncan. Hun eerste gesprek is tekenend voor het verloop van de rest van de zomer. Steve Carell is een overtuigend slechte stiefvader. Tegelijkertijd vraag je je meer dan eens af waarom moeder Pam het gedrag van haar vriend blijft vergoelijken. Leest deze vrouw het opvoedblad J/M niet? De humor in de film biedt een prettige balans voor het passief agressief opvoedingsplan van Trent. Vooral de scènes met Owen in het waterpark zijn goud waard. Owen’s gedrag is puberaal op sommige momenten, zo gebruikt hij de megafoon om zijn medewerkers in het hemd te zetten. Tienermeisjes in bikini mogen extra lang wachten voor ze de glijbaan af mogen. Zijn grapjes zijn op de rand maar gaan nooit ten koste van persoonlijke waardigheid. Duncan bloeit op in het waterpark, terwijl hij leert om zijn eigen keuzes in het leven te maken. Als Duncan in de ontroerende laatste scène opnieuw plaats neemt op de stoel in de laadruimte van Trent’s auto is hij een ander persoon. In 1 zomer is hij volwassen geworden.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken