Nu aan het lezen:

The Visit

The Visit

 

Wie de carrière van M. Night Shyamalan een beetje heeft gevolgd weet dat de regisseur de laatste jaren in het verdomhoekje heeft gewoond. Night is vaak onderwerp van hoon en spot, en dat is niet helemaal onterecht. Lady in the Water, After Earth en The Village waren niet alleen matige films, het trucje van Night werd danig vaak herhaald dat de films geen bestaansrecht meer leken te hebben zonder zijn kenmerkende ‘turnpoint’ of bizarre plottwist. Daarom kan een terugkeer naar zijn roots als verhalenverteller op een strak budget gezien worden als een comeback. Een film zonder verwachtingen, zonder grote Hollywood studio die haar eisen aan Night oplegt en zonder van te voren duidelijke Shyamalan Twist ™.

De film is een toevoeging aan de inmiddels zeer lange lijst van ‘found footage’ horrorfilms, met als invalshoek dat de 15-jarige hoofdrolspeelster (Becca, gespeeld door Olivia DeJonge) een carrière als regisseur ambieert. Redelijk origineel, aangezien ik mij bij de meeste found footage horrorfilms altijd afvraag waarom men in godsnaam blijft door filmen. Nu is de motivatie het maken van een film waarbij het onderwerp haar grootouders zijn. Grootouders die zij door ruzie tussen haar moeder en hen nooit heeft ontmoet. Samen met haar 4 jaar jongere broertje gaat ze een weekje op visite, en wat zij daar treffen is vreemd.

the_visit_02038011_st_2_s-high

Zeer vreemd. Naakt op bizarre wijze door het huis rennen, OCD achtige rituelen, als een bezetene (wederom naakt) aan de muren krabben, opa met de loop van zijn shotgun in zijn mond, oma die Becca verzoekt de oven vanbinnen schoon te maken maar alleen door er volledig in te kruipen… Ze krijgen dan ook het dwingende advies om na 21:30 niet meer uit hun kamer te komen. Ik had graag gezien dat de gedragingen van de oudjes nóg vreemder zou zijn, nog donkerder, enger. Maar Night laat veel ruimte over voor humor in wat zijn comeback moet heten, en dat rijmt niet helemaal met de sfeer en premisse van de rest van de film. Night verdedigd dit zelf door Becca zijn spreekbuis te maken: “No one cares about cinematic standards anymore”, is haar (en zijn) excuus om precies de film te maken die zij willen maken. De film hangt verder samen met het idee dat kinderen welwillend zijn om alle bizarre situaties van volwassen mensen te accepteren, zolang het stabiliteit verzekerd. “They’re just old”, houden de kinderen zichzelf voor. In de derde akte wordt de comedy ingewisseld voor échte horror, en daar floreert de film: de schrikmomenten zijn op 2 vingers te tellen, maar de echte angst komt voort uit de onvoorspelbaarheid en ontoerekeningsvatbare staat waarin de grootouders verkeren.

Uiteraard zou dit geen M. Night Shyalaman film zijn zonder de Shyamalan Twist ™, die een beetje filmkenner van mijlenver ziet aankomen, maar toch een bevredigd gevoel achterlaat. In navolging van een periode aan creatieve droogte, is dit niet de glansrijke comeback waar Night (en ik) op hoopte, maar het is zeker geen slechte film. The Visit is vreemd en tegelijkertijd dwingend genoeg om je ruim anderhalf uur te vermaken en te voorzien van domestic-horror entertainment.

The Visit draait vanaf 10 september in de bioscoop.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken