Nu aan het lezen:

The Similars (Los Parecidos)

The Similars (Los Parecidos)

 

Na het heftige openingsweekend was het tijd om met het zonnetje in het gezicht en de wind in de nek weer richting EYE te gaan. Met een gehavende geest van een intens weekend, door o.a. het sinistere February en het meeslepende Into The Forest, was het plan om relaxed naar de zwarte komedie van Isaac Ezban te kijken. Niets was minder waar. De film was op momenten zeer komisch, maar relaxed was het niet.

En dat zeg ik als positief punt. The Similars is een van de beste films die ik de afgelopen tijd heb gezien. En de beste film op het Imagine Film Festival. (Ik kan ook nu alvast verklappen dat ik hem 5 volle sterren geef.) Ezban is een relatieve nieuwkomer, maar ook weer niet. Opgeleid als verhalenverteller door zijn oma, is Ezban vanaf zijn zesde levensjaar al aan het vertellen. Na een studie aan de New Yorkse filmacademie en een heleboel korte films later, is daar El Incidente, zijn eerste langspeelfilm. Een fenomenaal geschreven verhaal, over twee criminelen die in een time-loop vastzitten, in een trappenhuis. Ook hier is het verhaal doorspekt met zwarte humor, maar met een zeer donkere ondertoon. Het op je ergste nachtmerrie geïnspireerde broertje van Groundhog Day.

The Similars kent een Mexicaanse sterren-cast en speelt zich af in 1968. Ezban mengt feitelijke geschiedenis, zoals het intens zielige en wrede drama van Tlatelolco, met de paranoia die tekenend was voor die tijd. (Denk aan Invasion of the Body Snatchers en de massahysterie na War of the Worlds.) Op een regenachtige nacht komen verschillende mensen uit verschillende lagen van de maatschappij samen in een verlaten busstation. De onnatuurlijke en onverklaarbare storm zorgt voor paranoia, hysterie, en mutaties. Meer dan dat kan en wil ik niet verklappen, dat moet je echt zelf ervaren, maar wat volgt is een whodunnit waar Hitchcock, Kubrick en Tarantino voor uit hun stoel zouden opstaan voor een ovatie. De wijze waarop Ezban zijn verhaal omlijst met alle klassieke elementen uit cinema is verbluffend. De cast acteert de pannen van het dak en de score… die score. Iedere filmfanaat zou The Similars moeten zien, en daarna hopen (zoals ik nu doe) dat Isaac Ezbans film snel een landelijke release krijgt. Want na het zien van dit meesterwerk, (en El Incidente) rijst niets anders dan het idee dat we te maken hebben met het volgende wonderkind. Ik eet mijn schoen op als Ezban niet de volgende Mexicaanse regisseur wordt die (meerdere) Oscars in de wacht gaat slepen.

Als ik een klein miniem puntje van kritiek mag benoemen, is het het feit dat Ezban de drang heeft (als verhalenverteller) om het geheel ‘rond’ te maken. Ik begrijp zijn motivatie om het einde van de film te voorzien van uitleg (met een Serling-esque voiceover) maar net zoals in de film Birds van zijn grote voorbeeld, was het bevredigender geweest als die verklaring open was gelaten. Dit is een film waar je nog 20 minuten over napraat, en een dag later nog over nadenkt. Of over na wìl denken. Maar dat doet niets af aan de volle 5 sterren die The Similars krijgt. Hij is nog een enkele keer te zien op het Imagine Festival, en als je ooit iets van ons aanneemt, laat het dan dit zijn. Ga The Similars zien.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken