Nu aan het lezen:

The Old Man & the Gun

The Old Man & the Gun

 

Charme en stijl. Met die twee kwaliteiten kan je het ver schoppen in het leven ook al hoef je daarvoor niet aan de goede kant van de wet te staan. De openingsscène van The Old Man & the Gun laat overduidelijk zien dat oude rot Forrest Tucker nog steeds over die eigenschappen beschikt. Stijlvol en zelfverzekerd loopt hij een bank binnen en stelt beleefd een vraag aan de kassier. Of zij even snel geld in zijn tas kan stoppen, want dit is een overval. Keer op keer komt Tucker er zonder kleerscheuren mee weg en loopt hij onopgemerkt met zijn buit de bank uit. Hij laat een spoor van overvallen na door de Verenigde Staten. Verbaasde bankbeambten vertellen achteraf aan de politie dat deze bejaarde heer ze vriendelijk en zelfs galant door de beroving leidde met zijn aangename voorkomen. Hij was gewoon een aardige vent.

Forrest Tucker heeft echt bestaan en regisseur David Lowery (A Ghost Story) liet zich inspireren door een lang artikel in The New Yorker waarin zijn bijzondere levensverhaal wordt naverteld. Lowery zijn hart ligt duidelijk bij deze non-conformistische outlaw die gespeeld wordt door Robert Redford in zijn, naar eigen zeggen, laatste filmrol. Tegenover Tucker staat detective John Hunt (vaste Lowery-acteur Casey Affleck) die onbewust een overval van Tucker meemaakt en dat pas ontdekt als de meestercrimineel de bank heeft verlaten. Een bizar incident dat Hunts motivatie aanwakkert om Tucker achter de tralies te krijgen. Het is een bekende dynamiek die je ook terugziet in de cinema van Michael Mann (Heat) en William Friedkin (To Live and Die in L.A.) waarbij obsessieve drijfveren iets zeggen over hoe mannen gefascineerd kunnen raken door hun tegenpool.

The Old Man & the Gun is echter niet zo gewelddadig of rauw als het werk van Mann of Friedkin. De sfeer is nostalgisch en dat wordt versterkt door de jaren tachtig-setting waarin het verhaal zich afspeelt. Lowery, die in zijn visuele stijl vaak aan Terrence Malick doet denken, weet dat decennium warm en vertrouwd te vangen. Zo wordt Hunt geïntroduceerd in Dallas waar het langzaam donker wordt terwijl Scott Walkers 30th century man op de soundtrack te horen is. En dan is er nog Daniel Harts sfeervolle en luisterrijke orkestrale jazzscore die Tuckers avonturen perfect aanvult. Die muziek komt ook goed van pas als hij na een geslaagde heist toevallig een vriendelijke oude dame ontmoet, gespeeld door Sissy Spacek. Het is een familiaire rol die inmiddels Spaceks handelsmerk is geworden: charmante Texaanse oma wonend op een paardenranch met een knusse veranda. De oude crimineel smelt in haar bijzijn en vertelt haar openhartig over zijn streken. Maar zal hij die ook verleren als hij zijn leven met haar gaat delen?

De eighties zijn door Lowery’s ogen een onschuldig tijdperk. Dat blijkt wel uit een scène waarin Hunts jonge zoon een brief schrijft aan president Ronald Reagan om hem sterkte toe te wensen nadat hij een mislukte moordaanslag heeft overleefd. Het is een tijd waarin bankiers nog respectabel zijn en agenten trouwe dienders van de wet. Maar de film is toch het meest romantisch over het criminele bestaan. Het is een aanlokkelijk cliché dat door de juiste filmmakers boeiend verbeeld kan worden. Neem bijvoorbeeld Michael Mann in zijn rauwe en gestileerde Thief. Het is wel een echt mannending waar vakmanschap, respect en meesterschap samenkomen in verboden en illegale activiteiten. Tucker wordt bijgestaan door twee oude en ervaren rotten gespeeld door veteranen Danny Glover (blijkbaar nog niet to old for this shit) en Tom Waits. Dat we hier met bohémiense misdadigers te maken hebben wordt benadrukt door gesprekken die gaan over poëzie. ‘Komt die bekende dichter nou uit Argentinië of Chili?’ kibbelen ze.

De harde realiteit die tegenover deze artistiekerige onderwereld romantiek staat wordt niet echt getoond. Hunt komt in zijn zoektocht naar Tucker nog even bij diens verlaten dochter die niets van hem moet hebben. En als een heist misgaat is er een klein moment waarin Tucker de lasten en niet de lusten van zijn métier maudit moet ervaren. Daartegenover staat een meeslepende montage waarin Tuckers spectaculaire ontsnappingspogingen uit de bajes de revue passeren. Duidelijk een ode aan een man die zich niet laat ketenen en door zijn doorzettingsvermogen en vindingrijkheid steeds een uitweg vindt.

Uiteindelijk komt de film net zoals de charmante Tucker ermee weg. We vergeven de crimineel zijn misdaden en gaan mee in zijn drang om op het slechte pad te blijven. Dat het werkt heeft natuurlijk ook met Redford te maken en hoe zijn carrière en vakmanschap gespiegeld worden aan dat van Tucker. Charme en stijl kenmerken ook Redfords persona. In een veelzeggende bekentenis die Tucker aan zijn geliefde prijsgeeft, zegt hij dat stijl kan verhullen dat je in werkelijkheid iets niet kunt. Het is een fascinerende uitspraak die ook slaat op acteren en hoe je gewillig op kunt gaan in een illusie zolang die ons maar verleidt, betovert of geruststelt.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken