Nu aan het lezen:

The Marvelous Mrs. Maisel – seizoen 2

The Marvelous Mrs. Maisel – seizoen 2

The Marvelous Mrs. Maisel is terug op Amazon Prime met een tweede seizoen. Ze is inderdaad nog steeds Marvelous… maar is de serie dat ook?

Voor wie het eerste seizoen gemist heeft: de serie gaat over Midge Maisel, een mooie jonge vrouw die eind jaren vijftig het perfecte leven heeft – tot haar man, ondanks haar toegewijde steun voor zijn hopeloze ambities om komiek te worden, besluit haar te verlaten voor zijn domme secretaresse. In wanhoop belandt Midge dan zélf op het podium, en blijken haar komische talenten veel aanzienlijker dan die van haar trouweloze ex.

In seizoen twee ontwikkelt Midge haar talenten verder: ze stelt nieuwe sets samen, vecht zich in wanneer seksistische clubeigenaars en collega’s denigrerend doen, gaat op tour, komt op tv. Ze speelt niet altijd op de beste plekken, en wordt niet altijd verwelkomd, maar eigenlijk gaat het van een leien dakje: ze is marvelous, tenslotte.

In haar privéleven is er iets meer wrijving. Midge durft haar ouders (tussen wie het ook niet altijd botert) niet te vertellen over haar nieuwe carrière. Manager Susie wordt bedreigd vanwege een akkefietje in het eerste seizoen. Het blijkt moeilijk om een carrière als stand-up te combineren met een actief sociaal leven – de combinatie met moederschap lijkt opvallend genoeg minder een probleem, als je nog bij je ouders woont en de vader anachronistisch betrokken is. Oh, en er is natuurlijk een nieuwe love interest in het spel.

Misschien klinkt bovenstaande te schamper. The Marvelous Mrs. Maisel biedt ook in het nieuwe seizoen genoeg plezier: de kostuums zijn weer/nog om bij te watertanden, de dialogen rap en geestig, de regie elegant, fantasierijk en verfrissend kleurrijk in deze grauwe, duistere televisietijden. Het is lekker om te vluchten in de wereld van Midge, waar seksisme met een goedgeplaatste grap weg te wuiven is en het jodendom als warme deken (en bron van veel humor) fungeert. De tien afleveringen vliegen voorbij.

Toch knaagt het ergens een beetje. Midge is wel erg Marvelous. Wat moet je als je niet een bloedmooie vrouw bent wiens haar altijd goed zit, die beschikking heeft over een niet uit te putten stijlvolle garderobe, die én goed kan koken én ook nog eens een goed gevoel voor humor heeft? Iedereen in de serie valt voor Midge en verklaart haar tot natuurtalent.

In een van haar sets zegt Midge: ‘Comedy is fueled by oppression: by the lack of power, by sadness and disappointment, by abandonment and humiliation. Now who the hell does that describe more than women? Judging by those standards, only women should be funny!’. Maar zou zij volgens die standaarden wel grappig zijn? Zou een iets minder bevoorrechte vrouw volgens die regel niet veel grappiger moeten zijn?

Ja, Midge is door haar man verlaten. Maar die wil haar al lang weer terug: dat gebeurde al in het eerste seizoen, zodra de makers geen grappen meer konden verzinnen over hoe verschrikkelijk dom zijn bimbosecretaresse was. Natuurlijk hadden vrouwen in 1959 weinig macht en werden ze op allerlei manieren onderdrukt… maar we zíen het niet, in ieder geval niet bij Midge. De schoonheidsnormen van de tijd waren bizar, maar Midge heeft – we worden er meermaals aan herinnerd – de perfecte proporties. Als het nieuwe vriendje zich zorgen maakt om haar veiligheid vertelt ze hem over hoe vaak ze al niet bepoteld en lastiggevallen is, maar ook hoe weinig het haar kan schelen.

Dat is natuurlijk superwrang. Het is een voorbeeld van het minimaliseren dat veel vrouwen deden (en nog steeds doen) omdat ze seksuele intimidatie zien als het weer – iets dat je toch niet kan veranderen, dus waar je maar beter aan kan wennen. Hoogstens neem je een paraplu mee (of een girdle). Het is ook wrang dat Midge zich zo dwangmatig opmeet, dat ze ooit dacht dat ze extra vroeg moest opstaan om te zorgen dat haar make-up al pico bello aangebracht was als manlief wakker werd, dat ze zo negatief is over de looks van haar babydochtertje. Maar ik heb geen idee of de makers (Amy en Daniel ShermanPalladino, ook van Gilmore Girls en Bunheads) die wrangheid zien. Sterker nog: de vrouwelijke personages op de achtergrond zetten ze stiekem best seksistisch neer, als dommige, sletterige (!) wichten die zich op geen enkele manier kunnen meten met de marvelousness van mevrouw Maisel.

Het is maar goed dat Rachel Brosnahan als de hoofdpersoon zo verdomd charmant is, en dat ze nog steeds zulke goede chemie heeft met Alex Borstein als Susie. Ook Luke Kirby (als Lenny Bruce) en Tony Shalhoub (als de vader van Midge) zijn in elke scène welkom. Ik wil best een hele serie kijken over de trouwe en competente Mrs. Moskowitz. Rufus Sewell heeft duidelijk plezier in zijn gastrol. Al deze acteurs zorgen ervoor dat die kritische gedachtes pas later komen, als je niet meer afgeleid wordt door de zoveelste fantastische hoed of gevatte woordenwisseling.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken