Nu aan het lezen:

The Magnificent Seven

The Magnificent Seven

Met een remake aanstaande en Hollywoods hernieuwde interesse in westerns, is tijdens de Western maand op Cine.nl The Magnificent Seven moeilijk te negeren.

Een simpel maar effectief gegeven; een groep aimabele arme boeren wordt geteisterd door badguy Calvera (zeer vilein gespeeld door Eli Wallach) en roept collectief de hulp in van Russische All American Hero, Yul Brynner. Met zijn schermvullende verschijning (door de low-angle shots van regisseur John Sturges extra geaccentueerd) en bijna hypnotiserende maar warme bariton, neemt Brynner het voortouw. Zes andere (in meer of mindere mate) charismatische acteurs volgen in zijn kielzog; Steve McQueen, Robert Vaughn, en een bijna onherkenbare Charles Bronson, allen aan het begin van hun carrière, maken de sterrencast compleet. The Magnificent Seven is gebaseerd op Akira Kurosawa’s klassieker Seven Samurai –op zijn beurt weer geïnspireerd door westerns– en daardoor geen bijzonder originele film. Het was ook niet de film waardoor het western-genre in populariteit groeide, noch was het de film die het genre van een definitieve structuur en standaard voorzag. Desondanks is het een tijdloze klassieker; de prachtige Panavision beelden, de weidse Mexicaanse woestijn, de knappe koppen van de zeven helden en de iconische soundtrack van Elmer Bernstein zorgen voor een onvergetelijke ervaring in silver screen entertainment.

Na de beslissende climax hangt er een ambivalente sfeer rond de Seven (of wat daarvan over is), die doet denken aan de westerns van Sam Peckinpah (gewelddadige films waarin de donkere kant van de menselijke psyche wordt blootgelegd). Begrijpelijk, want hoe hollywood de productie ook is: westerns hebben op het gebied van liefde of kameraadschap vaak een door het genre bepaalde unhappy ending. De helden keren het stadje voorgoed de rug toe en gaan op weg naar het aangrenzende dorp, om te zien of ze daar iemand van dienst kunnen zijn in ruil voor goud. Zoals een hired gun hoort te doen. Met The Magnificent Seven is deze vorm van Hollywood westerns aan zijn einde gekomen. Volgens John Carpenter was het “the last hurrah” van zijn soort, en terecht: het genre vond daarna zijn (succesvolle) weg naar TV, maar werd definitief gevormd door Sergio Leone en Ennio Morricone.

Als er dan toch een punt van kritiek moet zijn, is het de ongenaakbaarheid van the Seven. Iedere beslissing of handeling is nobel. Zelfs Brad Dexters personage Harry Luck –vooral gedreven door hebzucht– maakt na een inhalig grapje altijd de juiste morele keuze. Ook mist de film de diepte in personele samenstelling die Seven Samurai wél heeft. De westerse Seven zijn intern zo goed als vrij van conflict, en altijd zuiver van motivatie. Dat maakt het verhaal en overkoepelende thema nogal zwart/wit, en de personages hier en daar wat vlak. Ondanks het uitblijven van genre-bepalende invloed heeft The Magnificent Seven de tand des tijds fantastisch doorstaan (in 2013 overigens wél toegevoegd aan de lijst van cultureel erfgoed). De film is recent heruitgebracht op blu-ray en DVD, en komt als 16:9 uitgave volledig tot zijn recht. Met een feilloos acterend soon-to-be sterrenensemble, en die onvergetelijke soundtrack die de film van nostalgische Hollywood grandeur voorziet, is The Magnificent Seven een film die op geen enkel (widescreen) scherm misstaat in 2015.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken