Nu aan het lezen:

The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society

The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society


In de aanloop naar 4 en 5 mei draait The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society in de Nederlandse bioscopen. Een film over liefde en verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog. En over de kracht van een goed verhaal.

‘Denk je ook weleens dat we na een rit door een donkere tunnel op een kermis terecht zijn gekomen?’

Juliet Ashton (Lily James) is jong, knap, en leeft het Londense High Society leven. Haar carrière als schrijver zit in de lift en ze verlooft zich met een hooggeplaatste Amerikaanse militair.
De oorlog is voorbij en het lijkt alsof het leven haar beloont. Maar toch voelt ze zich ontheemd. Ze heeft haar ouders verloren tijdens een bombardement, en dit trauma steekt op onverwachte momenten weer de kop op. Nu de vrijheid is herwonnen en er weer wordt gedanst, wringt het toch als ze zich overgeeft aan het nieuwe hedonisme in de grote stad.

‘Boeken zijn mijn schuilplaats.’

Wanneer Juliet een brief ontvangt met een vraag over een boek, voelt ze zich geraakt door de bescheiden toon. De brief komt van Dawsey Adams (Michiel Huisman), een boer op Guernsey, een van de Britse kanaaleilanden. Er ontstaat een briefwisseling tussen de twee. In tegenstelling tot Londen werd Guernsey tijdens de oorlog bezet door de Duitsers. Deze bezetting had grote gevolgen voor de eilanders. Deportaties en tewerkstellingen hingen boven hun hoofd, honger en avondklokken waren aan de orde van de dag. Te midden van deze dreigingen krijgt Dawsey een uitnodiging van zijn buurvrouw Elizabeth McKenna (Jessica Brown Findlay). Deze uitnodiging zal zijn leven veranderen. De avond begint met een gezellig samenzijn. Hoewel al het eten gerantsoeneerd is, wordt er stiekem een varken geslacht en geroosterd. Er is zelfgestookte gin en een taart van aardappelschillen. Voor het eerst sinds lange tijd is er even een zorgeloos samenzijn, voedsel voor de ziel. Maar op weg naar huis — na de avondklok — worden ze betrapt door de Duitsers. Er wordt snel wat verzonnen, ze komen van de boekenclub, de Duitsers willen toch dat er meer aan cultuur wordt gedaan op het eiland? Zo ontstaat de Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society. Juliet ruikt een goed verhaal, en besluit naar het eiland te gaan om het genootschap te ontmoeten. Eenmaal op het eiland aangekomen komt ze erachter dat de initiatiefnemer van het genootschap, Elizabeth, niet meer aanwezig is. Haar verdwijning is een mysterie, en bij navraag verbaast ze zich over de weerstand van de eilanders om meer over haar te vertellen.

De titel van is een hele mond vol, en zo voelt de film ook. De boekenclub en de achtergrondverhalen van haar leden, Juliets schrijverschap en emancipatie, twee belangrijke liefdesverhalen (tussen Juliet en Dawsey en tussen Elizabeth en de Duitser) en dan ook nog de verondersteld homoseksuele uitgever die een crush heeft op Juliet. Te veel verhaallijnen die vechten om een plek. De film voelde lang, omdat ik ondanks alle ontwikkelingen onvoldoende de kans kreeg om echt met de personages mee te leven. Verder wordt er veel gebruik gemaakt van mooie citaten uit de wereldliteratuur, maar die blijven vaak in de lucht hangen en lijken niet gekoppeld aan de ontwikkelingen in de film.

En dan is er Michiel Huisman, die niet lekker in zijn rol lijkt te zitten als Boer Dawsey. De prille verliefdheid is meer tekstueel aanwezig in het script dan in handelingen te zien op het scherm. Sowieso, sorry Michiel, met je slanke postuur en de ranke vingers van een barrista; ik geloof niet dat je een speenvarken hebt geslacht. Je lijkt meer op iemand die bang zou zijn dat zijn overhemd met opgerolde mouwtjes vies zou worden. Wat wel goed werkt is het levendige acteerwerk van de twee sterke vrouwelijke hoofdrollen, en de prachtige beelden. Je komt op sommige momenten echt aan op de plekken en de tijd die de film portretteert. En wat dat aangaat, dat we nu nog in tijden leven waarin het wordt afgeraden om een keppeltje te dragen in Berlijn, er kunnen wat mij betreft niet genoeg filmmakers zijn die hun best doen om de gruwelen en gevolgen van WO2 laten zien. Daarvoor hulde.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken