Nu aan het lezen:

The Gift

The Gift

 

Het regiedebuut van Joel Edgerton valt in de categorie thrillers die eind jaren 80 en aan het begin van de 90’s heel populair waren. Films als Cape Fear, Sliver, Sea of Love en Single White Female. Films waarbij ‘gewone’ mensen de echte monsters zijn, en de score en wijze van filmen voor het horror effect moeten zorgen. Edgerton viert sowieso een zeer geslaagd jaar, met optredens in grote films als Black Mass, Jane Got A Gun en nu zijn eigen film: The Gift.

Edgerton cast Jason Bateman (Arrested Development, Horrible Bosses) als hoofdrolspeler in The Gift. Een vreemde keuze zo op het eerste gezicht, maar het trucje van comedians casten die wat grijs rond de slapen worden voor een serieuze rol is vaker gedaan, met wisselende resultaten. Hier pakt het goed uit. Bateman heeft in al zijn rollen een bepaalde air van self-righteousness en dat is hier ook. Zoals in de titels genoemd in de eerste alinea gaat het in The Gift ook om een getroubleerd echtpaar dat hun woonplaats inwisselt voor een nieuw onderkomen, om zo een nieuw begin te forceren. Bij het shoppen naar inboedel komen ze daar de zeer ongemakkelijke Gordon (Edgerton) tegen, die zich min of meer opstelt als gids en vriend in het Los Angeles waar Simon (Bateman) en zijn vrouw Robyn (Rebecca Hall) zijn komen wonen. Gordon en Simon hebben op dezelfde school gezeten maar waren zeker geen vrienden destijds. Het succesvolle leven van Simon en Robyn wordt door de naar huis gestuurde oorlogsveteraan door de vele glazen ‘muren’ bekeken die hun nieuwe huis rijk is. En als ‘Gordo the Weirdo’ constant vreemde gifts achterlaat op de stoep voor de voordeur begint het besef te rijsen dat ze met een maniak te maken hebben.

the_gift_67000128_st_17_s-high

Er zit een gigantische twist in The Gift, eentje die je ziet aankomen maar waarvan de omvangrijkheid vele malen groter is dan je verwacht. Dat Simon niet de protagonist is die je van hem maakt in de eerste helft van de film is niet eens zo schokkend, maar de climax en de destructieve wijze waarmee Simon zijn problemen te lijf gaat des te meer. De film is geproduceerd door hét horrorproductiebedrijf van dit moment, Blumhouse, en dat zie je terug in de wijze van filmen, de soundtrack, maar ook zeker de schrikmomenten die de film kent. Hoewel ze op 1 hand te tellen zijn komen ze aan. Dat The Gift op het eind een ordinaire wraakfilm wordt is een beetje jammer maar zorgt er wel voor dat jij als kijker met een desolaat en verward gevoel de film verlaat, niet meer wetend wie nou de held is en waar je precies voor moet juichen. De dichotomie daarin is wat een film als Cape Fear bijvoorbeeld zo goed maakte. Ook The Gift heeft een bepaalde dramatische (en technische) intelligentie, met een climax die je de uren na de film bijblijft.

Een psychologische thriller van dit formaat is er al een poosje niet meer geweest, hulde daarvoor alleen al. Laten we hopen dat Edgerton met The Gift dit specifieke genre weer terug in de spotlights zet.

The Gift draait vanaf 5 november in de bioscoop.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken