The Fury of a Patient Man is deels roadmovie en deels western, maar bovenal wraakfilm. Zich afspelend in een door cinematograaf Arnau Valls Colomer prachtig in beeld gebracht broeierig en schroeiend Spanje.

Maar voor de wraak is er de kalmte. Debuterend regisseur Raúl Arévalo (die we als acteur kennen uit films als La Isla Mínima) bouwt zijn film met veel controle op. Na een bewust chaotische proloog waarin we een overval op een juwelier faliekant zien mislukken, volgt een fase waarin we in alle rust kennismaken met een aantal personages die zich begeven rond een bar. Hoe zij zich verhouden tot elkaar is niet direct duidelijk en wat voor intenties er liggen onder de relaties die worden aangegaan houdt Arévalo ook lang onder de pet.

Zo is er de zwijgzame Jose (Antonio de la Torre) die het aanlegt met barvrouw Ana (Ruth Díaz). Zij is echter getrouwd met Curro (Luis Callejo), een crimineel die uit de gevangenis komt met een hoop frustratie en de neiging die te botvieren op zijn vrouw. Om haar veiligheid te bieden, brengt Jose haar naar zijn buitenhuis. Maar het blijken niet de losse handjes van Curro waar hij haar voor wil behoeden, maar het geweld dat hij zelf zal aanrichten. Of misschien dat niet eens. Misschien is zij alleen een middel om Curro op de knieën te krijgen. Hem te dwingen te vertellen wie de mannen waren die hij had moeten helpen vluchten.

Het geweld in de film vindt plaats in korte erupties. José is als een snelkookpan die constant onder druk staat en waar af en toe even het deksel wordt losgedraaid. In een fantastische scène spoort hij samen met Curro een van de overvallers op. Die begint honderduit te praten en Arévalo rekt de scène op tot het punt waar we verlangen naar iets dat een einde maakt aan dat oeverloos gepraat. Maar wanneer dat eenmaal gebeurt is dat moment zo schokkend dat we ons er niet bepaald beter van voelen.

The Fury of a Patient Man is dan ook pertinent geen film die wraak presenteert als bevrijding. José lijdt onder de wraak die hij neemt. Er is geen moment waarop we geloven dat hij verlossing zal vinden. Niet in het geweld en ook niet in het afzweren daarvan. Zijn pad van vergelding is een vorm van zelfkastijding, het slaat het leed alleen maar dieper in zijn huid.

Zoals in veel wraakfilms waarin mannen de hoofdrol spelen ligt de reden van de wraakzucht in iets dat een vrouw is aangedaan. De enige manier waarop wij haar zien, is via wat gruizige bewakingscamerabeelden die Jose keer op keer bekijkt. Maar meer dan naar haar kijkt hij naar de gemaskerde mannen rond haar. Speurt naar aanwijzingen van wie zij zijn. En dat is in feite wat de film ook doet. The Fury of a Patient Man laat weliswaar zien dat vergelding en machismo destructieve mechanismen zijn (en dat doet op een wijze die Arévalo tot een regisseur om in de gaten te houden maakt), maar de grootste slachtoffers van die mechanismen – de vrouwen – blijven grotendeels buiten beeld.

The Fury of a Patient Man draait  vanaf  8 juni in de bioscoop

0 reacties

Geef een reactie

Annuleren