Nu aan het lezen:

The Fountain

The Fountain

Één van de moeilijkste dingen die we moeten accepteren als mens is het feit dat we allemaal zullen sterven. Dat is al zo sinds het begin van de mensheid en dat zal (waarschijnlijk) altijd zo blijven. Het is een van de centrale thema’s in The Fountain (2005). Een groots verhaal maar zo intiem gefilmd dat je erin wordt meegesleurd.

Wat het verhaal is in The Fountain? Er zijn eigenlijk 3 verhaallijnen maar allemaal draaien ze om hetzelfde gegeven; de mooie Izzi (Rachel Weisz) zal sterven en haar man Tommy (Hugh Jackman) wil dat voorkomen. We zien hen allereerst in de 15e eeuw in Spanje, waar de inquisiteur door middel van een vijandige coup de koningin (Izzi) van de troon wil stoten. Tommy is een vechter voor zijn vaderland en in een ultieme poging haar te redden gaat hij op zoek naar de Tuin van Eden, waar de Levensboom staat. Gebaseerd op een gevonden Mayaanse kaart trekt hij erop uit om zijn koningin het eeuwige leven te geven. Dat is het effect van de mythologische boom.
In het hier en nu zijn Izzi en Tommy een stel. Zij heeft een tumor, hij is een wetenschapper die dierproeven doet om een medicijn te vinden tegen tumoren en daarbij per ongeluk stuit op een middel dat ouderdom stopt – nadat een aap een mengsel van een mysterieuze boom geïnjecteerd heeft gekregen.
Die ontdekking kan hij 500 jaar later gebruiken, terwijl hij door de tijd reist en op zoek gaat naar de oorsprong van leven en dood om zijn geliefde terug te brengen – hangend in een grote zeepbel naast een stervende ster die de Maya’s aanzagen voor het dodenrijk.

The Fountain 2006

Je ziet dat ik niet loog toen ik zei dat The Fountain een groots verhaal is. En daarom vertel ik verder niet over het plot; het is een film die heel moeilijk in woorden over te brengen is, maar die je echt met eigen ogen moet zien en voelen.

Death, as an act of creation.

Het gegeven van een Levensboom is natuurlijk al eeuwenoud en wordt ook fantastisch in beeld gebracht. Al het camerawerk van regisseur Darren Aronovsky is indrukwekkend, met veel gebruik van zoom en een goud/zwarte glans die door de hele film als een gloed over het verhaal ligt. Leuk detail is ook de naam van de vrouwelijke hoofdpersoon, Izzi Creo. Het Spaanse tintje dat door de verhaallijnen van The Fountain heen loopt zie je terug in haar naam: Y si, creo. Oftewel ‘ja, ik geloof’. Waar ze in gelooft? In het feit dat uit al het leven weer nieuw leven ontstaat en dat het dus helemaal niet moeilijk is om te accepteren dat we allemaal sterven, maar dat we juist blij moeten zijn dat we bijdragen aan de circle of life. Zoals een stervende ster die ontploft en daarmee de geboorte van ontelbare nieuwe sterren mogelijk maakt.

the fountain izzi

The Fountain draait op zware thema’s maar wordt nergens depressief. Dat is knap omdat dit door de hele film wel op de loer ligt; het verliezen van je grote liefde, de radeloosheid die daarbij komt kijken en het ‘lege’ van onsterfelijkheid.
Een film over de oorsprong van het leven doet al snel denken aan 2001: A Space Odyssey en in die lijn ligt het ook, zeker qua gevoel en sfeer. Maar The Fountain is gek genoeg meer ‘down to earth’, en daarmee toegankelijker. Waarmee ik overigens niet wil oordelen over welke film beter is, daarvoor verschillen ze te veel.

Het beste is om The Fountain zelf te ervaren, en ik beloof je dat ie de dagen daarna niet meer uit je hoofd gaat.

Image credits: Warner Bros

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken