Nu aan het lezen:

The Film That Buys the Cinema (2/3): Interview Chiz Williams

The Film That Buys the Cinema (2/3): Interview Chiz Williams


The Film That Buys The Cinema
mag grote arthouse-namen als Nicolas Roeg, Craig Baldwin, Mark Cousins, Portishead en Peter Strickland op de credits hebben staan, het is voornamelijk een film van het collectief The Cube, een klein filmhuis in Bristol, gerund door vrijwilligers. Een van die vrijwilligers is Chiz Williams, verantwoordelijk voor de posters in The Cube, en een van de samenstellers en producenten van The Film that Buys the Cinema. Ik sprak hem via Skype.

Hoe ontstond het idee voor de film?

Het idee van een film zoemde al langer rond, lang voor dit project. Het oorspronkelijke idee was om een film te maken op 35mm negatief, die te vertonen, en dan het negatief in stukken te knippen en te verkopen. Het idee kwam voort uit de passie voor film als tastbaar medium, niet alleen als kijkervaring. We wilden ook een film maken met meerdere auteurs, het idee van een collectieve film sprak ons aan. Op het moment dat we besloten de bioscoop te kopen, omdat ons huurcontract afliep, werd het idee uit de mottenballen gehaald. We besloten contact te zoeken met kunstenaars wiens werk we hebben vertoond, die hier hebben opgetreden of die bezoekers zijn geweest. Iemand als Nicolas Roeg heeft misschien niet direct gehoord van The Cube, maar we hebben zijn films vertoond. Het idee van 35mm lieten we al snel los, maar het idee om een film te maken met meerde auteurs bleef. Uiteindelijk werd het plan allerlei soorten mensen die hebben bijgedragen aan The Cube, in wat voor vorm dan ook, te verenigen in één project, dat representeert waar The Cube voor staat en dat geld in het laatje zou brengen voor onze fundraiser. We hadden 200.000 pond nodig. Het was een combinatie van een gek idee, een manier om mensen te verbinden en een poging geld te verdienen.

En het idee van de one takes van één minuut?

Een van ons tienen kwam met het idee van een take van een minuut. Na een tiental bijdrages achter elkaar gezet te hebben en deze bekeken te hebben was het duidelijk dat dit werkte. Een minuut is genoeg om je te verliezen in de film, maar het is kort genoeg om het momentum te behouden als je doorgaat naar de volgende film. Het staat op zichzelf, maar er gaat geen energie verloren. Het past perfect bij hoe The Cube als theater werkt: er is een doorlopende lijn bij ons, maar in praktijk werken we met kleine groepjes en stukje bij beetje op energieke wijze. We hadden dit pas ook door na afloop, dat de film op een abstracte manier ook een documentaire is over de bioscoop en de mensen die er komen en de mensen die er werken. Sommige van de films zijn als ansichtkaarten van de plek en tijd waar de kunstenaars zich toen bevonden, soms was het een herinnering aan The Cube of hun visie op onze zaal, en soms was het niets van dat alles. Maar alles bij elkaar schetst het een beeld van wat The Cube is.

Zo ontstond ook het idee om iemand te benaderen die enkel bezoeker was van The Cube: dat is het filmpje van Katie en Kim [koks bij Katie & Kim’s Kitchen, red.]. En we vroegen Hannah Godfrey iets te maken, die zelf medewerker was bij The Cube. We hadden een gekke, diverse lijst, waar we achteraan gingen. Als iemand het niet wilde doen of niet reageerde, dan lieten we dat zo en gingen we niet smeken of doorvragen. We konden vanwege tijdgebrek niet te veel energie steken in mensen die toch moeilijk bereikbaar zijn. Heel veel kleine undergroundplekken moeten wel zo werken. Het zijn plekken die gedijen op enthousiasme en verbondendheid en liefde en dergelijke, en als je dat terugkrijgt van de kunstenaars is dat geweldig. Maar als er geen band is, dan is het tijdsverspilling om dat te forceren.

En hoe kwam je uiteindelijk tot de structuur van de film?

Sommige mensen vonden dat de volgorde volstrekte willekeur moest zijn, of misschien verschillend per voorstelling en dvd. Anderen waren voor alfabetische volgorde, of een meer esoterische structuur om de film aan op te hangen. Maar toen ik en David Hopkins bij elkaar kwamen om de film te structureren, werd al snel duidelijk dat willekeur niet ging werken, als je de aandacht van het publiek zeventig minuten lang vast wilde houden. Willekeur leverde soms erg mooie overgangen op, maar op andere plekken botste het te erg. We besloten de film te benaderen als een mix-tape of DJ-set, waarbij we langzaam opbouwden, en pieken aanbrachten. Soms werkte een gekke overgang erg goed, andere keren probeerden we een thematische of emotionele link te vinden, door bijvoorbeeld een aspect van The Cube te benadrukken, of door te focussen op een aspect als muziek. Maar de keuzes waren in eerste plaats emotioneel, niet rationeel. Het hart was onze gids.

Maar sommige van de filmpjes zijn waarschijnlijk lastig te plaatsen binnen de flow van zo’n film. Wat doe je bijvoorbeeld met dat filmpje van Ichi & Rachael Dadd waarin twee mensen een ludiek theaterstukje opvoeren met plakoogjes op hun kin?

De short die je noemt is opgenomen achter een restaurant in Bristol, en toevallig hadden we ook een short die juist voor dat restaurant is opgenomen. Dus er was een geografische link die we niet konden negeren. Zo werkt dat soms met kunst. Als de maker voelt dat het klopt, en een reden heeft, dan hoeft het publiek die reden niet perse te weten om ook te voelen dat het klopt. Het publiek dat deze film kijkt heeft het vertrouwen dat er een basis is daar, en daarom blijven ze er met de aandacht bij.

Hoe is het uiteindelijk afgelopen met de film?

Het heeft ons geld opgeleverd. Niet veel, maar we hebben het theater kunnen kopen en een buffer kunnen aanleggen, wat heel wat is voor een kleine undergroundorganisatie. En er zijn nog een stuk of twaalf kopieën over, voor wie geïnteresseerd is. Er zijn er maar zeventig gedrukt totaal, dus het is een collector’s item. Ondanks het feit dat de film wel op wat Europese festivals heeft gedraaid is er nog steeds niet superveel aandacht. Maar soms kwamen er opeens mensen opduiken die interesse toonden, zoals jij ook met dit artikel nu. Andere venues die draaien op vrijwilligers hebben zich ook laten inspireren door ons om dit soort crowdfundingsacties te doen ter promotie. Soms blijken er mensen meegewerkt te hebben aan de film als figurant bijvoorbeeld, die dan opeens voor het eerst The Cube komen bezoeken. Het heeft mensen verbonden, op heel stille manieren. Iets wat perfect bij The Cube past…

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken