Nu aan het lezen:

The Film That Buys the Cinema (1/3): Wat is dit?

The Film That Buys the Cinema (1/3): Wat is dit?


Soms kom je een film tegen waarvan het moeilijk te geloven is dat hij echt is. Op IMDb stuitte ik op een film genaamd The Film That Buys The Cinema, waaraan een scala aan gerenommeerde kunstenaars mee zou hebben gewerkt, maar waar ik verder verrassend weinig informatie over kon vinden. De vraag is, wat is The Film That Buys the Cinema, en belangrijker, is het wat? In drie artikelen geef ik antwoord.

Vandaag zal ik kort ingaan op wat The Film That Buys the Cinema precies is, in de komende dagen gevolgd door een interview met een van de bedenkers van het project en een recensie van de film zelf. Mijn zoektocht naar wat de film is, begon dus met de IMDb-pagina, die een twintigtal regisseurs vermeldt, waaronder grote namen in de kunstfilmwereld als Jem Cohen, Nicolas Roeg, Mark Cousins, Ben Rivers, Bill Morrison en Peter Strickland, maar ook comedian Reggie Wats en triphopband Portishead. Hoe kon het dat een film met zoveel kunstenaars die ik bewonder zo lang buiten mijn blikveld is gebleven?

In het gesprek met Chiz Williams, een van de initiatiefnemers, kwam ik er achter dat de film pas sinds kort op IMDb staat, en ook een zoektocht op internet brengt je niet direct bij de website en facebook-pagina van de film: de titel is te nietszeggend om herkend te worden door Google en Bing (voor zij die bingen). Ook doet de lijst regisseurs op IMDb amper recht aan de volledige line-up van The Film That Buys the Cinema: zeventig makers werkten mee aan de film, waaronder ook sporters, skateboarders, muzikanten, koks, beeldend kunstenaars, dichters, schrijvers, animatoren, politieke activisten en wereldreizigers.

 

 

Deze zeventig mensen namen elk een minuut film op, bestaande uit één take. Al deze shots achter elkaar vormen The Film That Buys the Cinema. Het is een bonte verzameling mensen, maar allemaal hadden ze een gezamenlijk doel: het redden van The Cube Microplex, een klein filmtheater en concertvenue, met een capaciteit van ongeveer honderd man. Het is een klein soort kunstruimte, waar arthousefilms, avant-gardetheater en alternatieve muziek elk hun plek vinden, die volledig draait op het werk van vrijwilligers met een punky doe-het-zelf-vibe. Een Nederlands equivalent zou iets zijn als WORM in Rotterdam en Filmhuis Cavia of De Vondelbunker in Amsterdam. Het huurcontract van het theater was afgelopen, en de vrijwilligers besloten samen het pand te kopen, waarvoor 200.000 pond nodig was. Ondanks het feit dat de film op het internet en in filmland een beetje onder de radar vloog is de fundraiser uiteindelijk geslaagd.

Een deel van het geld werd opgebracht met de verkoop van dvd’s. Maar zeventig exemplaren werden gedrukt, evenveel als het aantal filmmakers, voor een film van 77 minuten. Zo’n curiosum met zo’n crew van gerenommeerde kunstenaars in zo’n beperkte oplage zou toch al lang en breed uitverkocht zijn? Navraag leerde me dat er nu nog twaalf exemplaren over zijn, te koop via de voor Google goed verborgen webshop van The Film That Buys the Cinema, waar je de film kunt krijgen bij een donatie van vijftig pond. Ik tikte er een op de kop. Zo kwam ik in contact met Chiz Williams, die bereid was meer te vertellen over het maakproces. En zo was ik ook in staat The Film That Buys the Cinema te kijken en aan de avontuurlijke kijker te laten weten of de film de hoge prijs waard was. Daarover binnenkort meer.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken