Nu aan het lezen:

The Equalizer 2

The Equalizer 2

In mijn favoriete filmgerelateerde podcast The Weekly Planet wordt regelmatig de spot gedreven met Hollywoods onvermogen de juiste lessen te trekken uit onverwachte flops of successen. Is Black Panther een enorme hit? Dan wil het volk duidelijk meer films met Martin Freeman als CIA-agent! Laat iedereen The Dark Tower links liggen? Oké, geen Stephen King-verfilmingen meer! Gaat men massaal naar Wonder Woman? Er is klaarblijkelijk behoefte aan films die zich afspelen in de Eerste Wereldoorlog! Dit is uiteraard lollige overdrijving, maar niet geheel ongegrond.

 De reden dat ik dit ter sprake breng, is dat ik begin te vrezen dat Hollywoodbobo’s zich voor hun verkeerd geïnterpreteerde lessen beginnen te wenden tot Nederlandse filmrecensies… In mijn niet bijster positieve bespreking van The Equalizer uit 2014 voor de website FilmTotaal benoemde ik zijdelings Taxi Driver. Dat ter illustratie van mijn kritiek dat de titelfiguur in deze actiefilm niet de benodigde ontwikkeling doormaakt om geloofwaardig van de ene op de andere dag het recht in eigen hand te nemen. In tegenstelling tot Robert de Niro’s personage in Scorseses  klassieker. Afgaand op het vervolg lijkt Hollwood op die kritiek te reageren met: “Oh, dus je wil zoiets als Taxi Driver? Prima, dan maken we er gewoon een taxichauffeur van!” Tja, zo bedoelde ik het natuurlijk niet… maar hier moeten we het maar mee doen in The Equalizer 2.

Overigens is Robert McCall (uiteraard weer vertolkt door Denzel Washington) geen traditionele taxichauffeur, maar een die ritten aanbiedt via Lyft, een Uber-concurrent die waarschijnlijk een flinke smak geld heeft betaald voor lekker opzichtige productplacement. Nu heb ik persoonlijk geen ervaring met deze diensten, maar hebben chauffeurs hierbij niet een publiek profiel? Lijkt me lastig voor McCall, want die laat zich inhuren door een stel jongemannen om een vrouw thuis te brengen, maar ziet zich uiteindelijk gedwongen richting het ziekenhuis te rijden.  Hij gaat vervolgens terug om verhaal te halen. De heren krijgen de gebruikelijke pak rammel. En als klap op de vuurpijl: hij dwingt ze ook nog een positieve beoordeling af! Dat zijn Lyft-profiel een mooie ingang zou bieden voor een vergeldingsactie, is waarschijnlijk een teken dat ik te veel logica verwacht van mijn actiefilms. McCall kan geheel probleemloos verder met zijn werk en leven.

De scène is exemplarisch voor de Equalizer-films. Wanneer je drie of meer mannen bij elkaar ziet zitten, mag je er gerust van uitgaan dat het een gewetenloos gezelschap is dat spoedig door rechtschapen wraakengel McCall onder handen wordt genomen. En dat laatstgenoemde altijd in de minderheid is en vaak twee keer zo oud als zijn opponenten, is blijkbaar geen enkele reden om te twijfelen aan de uitkomst; zonder een schrammetje op te lopen schakelt McCall moeiteloos zijn tegenstanders uit. Nou, spannend hoor. Maar het voornaamste probleem van deze films is toch wel de absolute afwezigheid van enige consequenties. Geen enkele keer krijgt de hoofdfiguur de rekening gepresenteerd voor zijn heldhaftige bijkluswerk. Zelfs wanneer de scenaristen iemand uit McCalls kleine vriendenkring offeren om zijn kruistocht wat persoonlijker te maken, valt hem dat in geen enkele mate aan te rekenen.

Het was problematisch genoeg dat de eerste film het zijn hoofdpersoon zo makkelijk maakte. Om zijn eigen bestaan te rechtvaardigen moet een vervolgfilm dan wel dieper op de materie ingaan. Vooral omdat een film waarin iemand buiten de wet om poogt gerechtigheid te brengen, volop potentie heeft om grijs gebied te verkennen. Magnum Force deed dat bijvoorbeeld in 1973 door de kritiek op voorganger Dirty Harry enigszins in het verhaal te verwerken en van repliek te bedienen. Zelfs het idiote Taken 2 wist het door de hoofdpersoon in het eerste deel aangerichte bloedbad te benutten voor onvermijdelijke represailles. The Equalizer 2 onttrekt zich volledig aan dergelijke groei. Dat McCall in het eerste deel Boston eigenhandig schoonveegde van de Russische maffia, heeft voor hem geen negatieve gevolgen. De stad ligt er uiterst rustig bij (blijkbaar was er geen machtsvacuüm te vullen) en onze hoofdpersoon kan rustig zijn boeken blijven lezen.

Veel van wat er mis is met The Equalizer 2 viel ook op zijn voorganger af te dingen, maar vanwege het smeuïge machismo was die film tenminste nog enigszins genietbaar. Deel twee is daarentegen vooral saai, wat voor machoactiefilms een absolute doodzonde is. Er zijn tal van scènes en subplots die nergens toe leiden, het verhaal mist thematische coherentie en afgezien van een enkel shot is zelfs in de actiescènes weinig creativiteit te bespeuren. Het resulteert in een gortdroge film, die een dik halfuur te lang is. Het is bewonderenswaardig dat de charme van Denzel Washington daarin overeind blijft, maar dat betekent enkel dat zijn Robert McCall simpelweg de meest charismatische held is in een uiterst saaie wereld. De eerste Equalizer deed ik destijds af als fastfood, maar het vervolg laat zich beter omschrijven als half opgewarmde kliekjes die al hun smaak hebben verloren.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken