Nu aan het lezen:

The Biggest Little Farm

The Biggest Little Farm

The Biggest Little Farm is niet zozeer een documentaire, als wel één groot uithangbord voor de manier waarop John Chester en zijn vrouw Molly op hun biodynamische boerderij leven. Acht jaar lang heeft Chester het reilen en zeilen van Apricot Lane Farms bijgehouden en gefilmd. Elke wending,
elk microdrama wordt snoezig in beeld gebracht en beter nog: alles heeft een oorzaak én een oplossing. De kringloop van het leven… Klein dier eet nog kleiner dier en zolang de mens daar maar met veel welwillendheid en wijsheid boven staat komt het allemaal goed. Het is allemaal minstens net zo irritant als de kinderlijke illustraties die in eerste instantie samen met de simplistische voice-over van John het werk moeten doen om een glimlach op het gezicht van de kijker te toveren. Ik bedoel, wie droomt er niet van een leven waarin je één met de natuur ’s ochtends bij het ontwaken je hand uit het raam steekt en een perfect rijpe perzik plukt? Wie niet? De documentaire is tot nu toe in ieder geval een groot succes, en ik begrijp het helemaal. Het is moeilijk om niet met een warm gevoel van binnen de bioscoop te verlaten na het zien van The Biggest Little Farm. Heerlijk is dat,
escapisme met een flinke scheut ecologisch bewustzijn.

Als hun constant blaffende hond hen uit hun kleine appartement in Santa Monica dwingt, nemen John en Molly hun droom om hun eigen voedsel te verbouwen serieus en kopen ze een uitgedroogd stuk land ten noorden van Los Angeles. De manier waarop de financiering ervan tot stand komt is
behoorlijk feeëriek. De eerste stap: vertel aan vrienden en familie dat je geld nodig hebt voor een enorm project met iets waar je totaal geen ervaring in hebt. Stap twee, steek je hand uit en ontvang genoeg geld om jarenlang een expert, tientallen mensen en de bijbehorende infrastructuur te kunnen betalen zonder wat te verdienen. Wie zijn deze vrienden, en hoe leer ik hen kennen? Met behulp van Alan York, de inmiddels overleden biodiversiteit expert begint het rehabilitatieproces van de onvruchtbare grond. Een irrigatievijver, enorme wormenbak en boomgaard, de aankoop van tientallen kippen, eenden, schapen en koeien… niets is te gek of te groot voor Apricot Lane Farms. De eieren zijn gelijk een hit op de markt, maar met het fruit wil het maar niet vlotten. Althans, met heerlijk fruit en malse kippetjes komt ook de ene na de andere Bijbelse plaag. Vliegen, slakken,
wangzakratten, coyote’s…

De cyclische manier waarop Chester met deze aanvallen omgaat is mooi, en biedt de broodnodige verdieping die dit optimistische verhaal verder volledig uit de weg gaat. Tegelijkertijd is het uitmelken van de ‘relatie’ tussen een varken en een verloren haan op een gegeven moment ook wat teveel van het goede. Elk klein moment op elke vierkante centimeter van de boerderij is in slow motion vastgelegd en wordt vakkundig door Chester aan elkaar gemonteerd. Als een hongerig en mekkerend lammetje ook nog opzichtig symbool moet staan voor de manier waarop het reilen en zeilen op een boerderij gepaard gaat met vallen en opstaan vind ik het wel weer best. Zo is het in de visie van Chester duidelijk dat dieren worden geslacht, maar dat wordt wat weggemoffeld, vermoedelijk om een breed publiek met variabele gevoeligheden niet af te schrikken. Talloze momenten waarop appels, peren en abrikozen moeiteloos door prachtige jonge mannen en vrouwen geplukt worden staan in schril contrast tot een enkele scene waarin jonge varkens worden ingeladen en weggereden naar een niet nader benoemde locatie. Chester beslist welk varken wel en niet mag blijven. Deze onevenwichtigheid sluit geheel aan bij een documentaire waarin het overbodige metafysische in geuren en kleuren wordt verteld en het noodzakelijke aanwezig mag zijn mits het binnen het streng bewaakte overkoepelende geheel past. Als tegen het einde van de documentaire de ‘terug naar de natuur’ ideologie die wordt gepresenteerd als zijnde universele waarheden als een koe gepaard gaat met het zoetsappige besef dat het krijgen van een felbegeerde zoon de kroon op al het harde werk zet, kun je mij wel wegdragen.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken