Nu aan het lezen:

The Basketball Diaries

The Basketball Diaries

The Basketball Diaries is een film die me is bijgebleven en ik maar moeilijk kan vergeten. De film kwam uit in 1995 en ik heb hem rond die tijd dan ook gezien, toen ik zelf 12 was. Leonardo Di Caprio zet in deze film een van zijn eerste heldenrollen neer en laat tegelijkertijd zien hoe het tijdens de pubertijd goed mis kan gaan. Omdat ik in dezelfde periode zat heeft het veel indruk gemaakt, maar ook nu ik The Basketball Diaries 20 jaar later nog een keer heb gezien komt hij aan.

Het is geen film over basketbal, al speelt de sport wel een belangrijke rol in het verhaal. Leonardo Di Caprio is nog piepjong en speelt de hoofdrol als Jimmy, een jongen vol basketbaltalent maar ook met een shitty attitude. Zijn vrienden, een groepje jonge New Yorkers zoals hem, hebben nogal een slechte invloed op elkaar. Een van die vrienden is overigens Mark Wahlberg; The Basketball Diaries is de eerste film waar hij en Di Caprio samen spelen, later zouden ze weer samen te zien zijn in The Departed (nadat ze een ruzie hadden bijgelegd, aangezien Leo helemaal niet wilde dat toenmalig rapper Marky Mark een rol kreeg in The Basketball Diaries).
De groep vrienden spelen in het basketbalteam van hun katholieke school St. Vitus en vooral Jimmy is een begenadigd speler, die de colleges voor het uitzoeken heeft en daarmee op weg lijkt naar de NBA. Maar het loopt anders. De vrienden beginnen te experimenteren met drugs en Jimmy laat zich daarin volop meeslepen.

Did I tell you about the first time I did heroin?

Jimmy doet voor de eerste keer heroïne en beschrijft dat zo prachtig dat het me altijd is bijgebleven. Het is dan ook niet meer dan logisch dat hij dat veel vaker wil meemaken. Dat luidt voor hem het begin van het einde in. Hij begint zijn moeder uit te schelden, presteert steeds slechter op het basketbalveld en na een complete instorting tijdens een wedstrijd wordt hij van school getrapt.

basketball diaries review

Wat overblijft is het verhaal van een jongen die nooit kwaad in de zin heeft gehad maar die keihard onderuit wordt gehaald door de schaduwkant van de pubertijd. Hij draagt vanaf het begin van de film een kladblok met zich mee waarin hij poëzie schrijft; eerst doet hij dat naakt liggend op het dak van een New Yorks flatgebouw, later weet hij nog net een woord te schrijven terwijl hij in het vuil ligt en over het papier heen kwijlt. Ook voor schrijven heeft hij talent, al zal hij zich later afvragen wat hij allemaal precies heeft opgeschreven: “I can’t believe I did not die”, zegt hij er dan over.

De film wordt naarmate het verhaal wordt verteld steeds grauwer, zoals zijn leven zich ook die kant op beweegt. De donkere steegjes, verlaten gebouwen en metrostations die voorbij komen doen eer aan de stad; New York is op zijn best in die rauwe setting.

basketball diaries

The Basketball Diaries gaat over opgroeien en de invloed die je vrienden daarop hebben. Zijn moeder zorgt alleen voor hem in een klein appartementje en ondanks haar goede bedoelingen is die instabiele omgeving ook een factor. Het is geen gelikte film en ook voor de soundtrack hoef je het niet te doen – maar je kijkt hem wel voor het indrukwekkende verhaal en voor de herkenbare verlokkingen van de pubertijd. Sommige scenes zullen je voor altijd bij blijven, zoals ze dat ook bij mij hebben gedaan.

Image credits: New Line Cinema

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken