Nu aan het lezen:

De ‘B’ van The Bad Batch

De ‘B’ van The Bad Batch


In onze nieuwe rubriek ‘Hiding In Plain Sight’ zoeken we naar de meest obscure, vreemde en overlooked cult en pulp op Netflix. Of een leuke genre-klassieker. Voor het gemak gaan we gewoon het alfabet af, dus vandaag lees je hier over de B van The Bad Batch. 

Het had zomaar gekund dat ik de nieuwe film van Ana Lily Amirpour, The Bad Batch, had gemist. Tijdens haar stijlvolle debuut A Girl Walks Home Alone at Night zat ik nog met een grote glimlach in de bioscoop, terwijl haar tweede film in Nederland niet eens in de bioscoop te zien is geweest.

De film is namelijk gefinancierd door Netflix en is daarom direct op de streamingdienst gelanceerd. Aangezien dit met weinig ceremonieel gepaard gaat, is de kans aanwezig dat zelfs een film als The Bad Batch in de eindeloze diepte van de Netflix-catalogus verdwijnt. De vraag is of dat zonde zou zijn geweest.

De jonge Arlen (Suki Waterhouse) wordt al met even weinig ceremonie in de woestijn gezet als de films van Netflix op de streamingdienst. Dagelijkse kost voor de als gevangenisbewaarders geklede mannen, zo kunnen we afleiden uit hun verveelde klagen, en ook Arlen accepteert haar lot lijdzaam. Er staat een bord achter het hek dat vanaf dat punt de Amerikaanse wet niet meer geldt, toch wandelt ze vrij zorgeloos de droge leegte in. Tot ze wordt aangevallen en ontvoerd door eerder gearriveerde bannelingen. Deze bridge people hebben een voor de voedselarme locatie opvallende fitnesscultuur, wat hun jacht op de nieuwelingen verklaart. Je moet je proteïnen ergens vandaan halen.

The Bad Batch lijkt zo een metafoor voor het gevangeniswezen, en misschien wel breder. Zoals Ava DuVernay aantoont in 13th wordt het gevangenissysteem gebruikt om groepen stelselmatig te marginaliseren. Mensen verbannen naar de woestijn is niet meer dan het letterlijk buiten de maatschappij plaatsen van hen die toch al uitgesloten worden. De rest van de film zet deze interpretatie flink op losse schroeven.

the bad batch cine netflix

Arlen weet – hoewel lichamelijk niet helemaal intact – te ontsnappen en wordt in uitgedroogde toestand gevonden door een kluizenaar gespeeld door de onherkenbare Jim Carrey. Hij levert haar af bij een barmhartige plek in de woestijn, het plaatsje Comfort. Vreemd genoeg lijkt hier midden in de woestijn een functionele economie te zijn opgebouwd onder leiding van de enigmatische The Dream (Keanu Reeves). Comfort lijkt op een cross-over tussen het Burning Man­-festival en een buitenwijk van Phoenix. Arlen voelt zich er niet thuis en zoekt steeds weer de gevaren van de woestijn op.

Ik heb geen idee wat Comfort betekent in de uitsluitingsmetafoor. Er zijn hier thuis allerlei alternatieve interpretaties de revue gepasseerd: de valse bevrediging van drugs (waar de economie van het plaatsje letterlijk op draait), religie (The Dream kan door gaan voor een sekteleider) of het burgerlijke leven. In het laatste geval kunnen de bridge people symbool staan voor de aantrekkingskracht van het rebelse op pubers. Maar dan zijn er nog talloze subplots die moeilijk met een van deze interpretaties te verenigen zijn.

the bad batch cine netflix the dream

Amirpours eerste film was visueel spectaculair, maar miste wat diepgang op het vlak van de personages. Er gebeurt veel in A Girl Walks Home Alone at Night, maar het plot voelt willekeurig aan. De personages maken niet zozeer keuzes als dat ze speelballen lijken van de omstandigheden. Arlen maakt wel duidelijke keuzes, zoals het verlaten van Comfort. Maar ook The Bad Batch heeft een ingewikkeld plot dat niet altijd bijdraagt aan de mogelijkheid om je in te leven in Arlen. Daardoor voelen de keuzes die Arlen maakt niet samenhangend.

Het zou zeker zonde zijn geweest om Ana Lily Amirpours tweede film gemist te hebben. Ze is een zeer talentvolle regisseur met een opwindende eigen stijl. Jammer genoeg is haar tweede film niet beter dan haar eerste. Ik vind het meestal leuk om de betekenis van de metafoor te ontrafelen, maar in het geval van The Bad Batch zijn er zo veel interpretaties en losse eindjes dat het frustrerend wordt. Dat de film op Netflix is uitgekomen is bijna ironisch. Juist het visuele spektakel dat op het grote scherm het best tot zijn recht zou komen is dik in orde. Terwijl de ruimte voor de personages, waar je op Netflix met alle kwaliteitsseries aan gewend bent geraakt, ontbreekt.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken