Nu aan het lezen:

Terra Formars

Terra Formars

 

Ik schrijf deze recensie niet omdat we de nieuwste film van Takashi Miike binnenkort in de bioscoop kunnen zien in Nederland. De vele films van de Japanse regisseur worden namelijk zelden buiten Japan uitgebracht. Er was dan ook een vakantie naar zijn thuisland voor nodig om mij in de gelegenheid te stellen zijn nieuwste, Terra Formars, te zien. Tussen alle normale toeristische activiteiten door had ik mijn zinnen gezet op het zien van één Japanse film. Gelukkig draaien enkele bioscopen in Tokyo ondertitelde Japanse films. Een ervan is TOHO’s filiaal in Roppongi Hills. Nu is Roppongi Hills een bezienswaardigheid op zich. Het door Minoru Mori ontworpen project is in feite een stad: je kunt er wonen, werken, je boodschappen doen en shoppen (als je heel rijk bent). En naar de bioscoop gaan dus.

Omdat Miike’s films zelden in Nederland te zien zijn zal hij niet al te bekend zijn onder het grote publiek. De cultfilmliefhebber kent de zeer productieve regisseur (zijn gemiddelde filmproductie ligt op meer dan twee films per jaar!) zonder meer van films als Audition, Ichi the Killer en Zebraman. De laatste jaren heeft hij zijn werkterrein verlegd naar films die wat vriendelijker zijn voor een groter (Japans) publiek. Een goed voorbeeld daarvan is 13 Assassins. Ook Terra Formars hoort in deze categorie. Het is gebaseerd op een manga-serie met een grote schare fans en de film is volgepropt met Japanse sterren als Rinko Kikuchi, Takayuki Yamada en Rila Fukushima.

Terra Formars speelt zich vijfhonderd jaar in de toekomst af, wanneer Mars bewoonbaar zou moeten zijn geworden door een ingewikkeld procedé met algen en kakkerlakken dat in de voor ons nabije toekomst is opgestart. Een groep van vijftien kanslozen is met een grote som verleid om de kakkerlakken uit te roeien en zo de weg vrij te maken voor massale kolonisatie van onze buurplaneet. De kakkerlakken zijn echter in de tussenliggende vijf eeuwen gemuteerd in enorm krachtige, meedogenloze en persistente monsters, die niet op bezoek zitten te wachten.

terra formars 2

Dit feit is bekend bij de op aarde achter gebleven flamboyante kwade genius Ko Honda die onze groep buitenbeentjes op pad heeft gestuurd. Hij deelt het echter niet voordat de eerste doden zijn gevallen. Wat hij wel meteen na hun aankomst op Mars met de groep deelt, is dat ze genetisch gemodificeerd zijn met insecteneigenschappen. Een groot deel van de charme van de film komt voort uit dit gegeven: één voor één ondergaan onze helden spectaculaire metamorfoses met vleugels, sprinkhanenpoten, keverschilden en een vuurspuwmond.

Vijftien helden is echter wat veel. Van meerdere Marsgangers krijgen we de metamorfose niet eens te zien voordat ze vermorzeld zijn door de kakkerlakken. Van anderen krijgen we uitgebreide flashbacks die hun achtergrondverhaal duidelijk moeten maken. Het geeft de film een enorm onevenwichtig gevoel: tegelijk wordt te veel informatie te snel op de kijker afgevuurd en vordert het verhaal te traag. Extra pijnlijk is dat er een enorme genderonbalans is. Van sommige mannen die vroeg in de film sterven weten we veel achtergrond terwijl we van de vrouw die het langst meegaat niet veel meer dan haar gender weten. Miike lijkt er plezier in te scheppen de vrouwelijke personages als kanonnen (of eigenlijk kakkerlakkenvoer) te gebruiken, maar dat is een trucje met een wel erg wrange bijsmaak.

Terra formars 3

Er valt ook weinig te halen voor de echte science-fiction-liefhebber, waarmee ik degene bedoel die een concept graag gebruikt ziet worden om een idee uit te werken. Denk aan Blade Runner, een film waaruit Miike de sets voor de openingsscènes op aarde gestolen lijkt te hebben, waarin het bestaan van androïden wordt gebruikt om na te denken over wat ons menselijk maakt. Op dat vlak heeft Terra Formars één duidelijk te onderscheiden thema: de klassensamenleving. De kakkerlakken en de op aarde zo kansloze Marsgangers zijn even onbelangrijk voor de elite op aarde, die slechts geïnteresseerd is in de opbrengst van de missie naar Mars. Hoewel er wel enige reflectie op deze merkwaardige situatie plaatsvindt, mondt dit vreemd genoeg niet uit in een wending in het verhaal: de in insecten getransformeerde mensen blijven de kakkerlakken tot het bittere eind bevechten.

Terra Formars is vooral visueel interessant. Het verhaal dat de verschillende metamorfoses en de daarop volgende actiescènes moet samenbinden kent teveel horten en stoten om lekker weg te kijken. De diepere betekenis van de film wordt bovendien nauwelijks aan het verloop van het verhaal gekoppeld. Ook Takashi Miike’s pogingen om verrassend te blijven door onverwacht personages te slachtofferen werkt op de lange duur niet meer. Daarmee zal deze film helaas voor zowel de toegewijde scifi-fans als de Miike-volgers een teleurstelling betekenen.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken