Nu aan het lezen:

Taxi Driver

Taxi Driver

 

In het spoor van de avonturen van cine.nl op het Filmfestival van Cannes blikken we terug op een aantal oud winnaars. Dit keer gaan we hiervoor liefst 40 jaar terug in de tijd. In 1976 wint Taxi Driver van Martin Scorsese de beroemde Gouden Palm. In het kader van dit bijzondere jubileum richten we de spotlight op de donkere straten van New York, waar taxichauffeur Travis Bickle (Robert De Niro) de onderkant van de samenleving opzoekt.

Bickle is een Vietnam veteraan en het wordt snel duidelijk dat hij deze periode in zijn leven geen plaats heeft kunnen geven. Hij lijdt aan insomnia en hij beult zichzelf af voor zijn nieuwe baan. Trevor kiest vrijwillig voor lange nachtdiensten die hem overal heenvoeren. Volkomen bewust zoekt hij de schaduwkant van New York op. Zijn leven speelt zich af in zijn kleine appartement en zijn wit en zwart geblokte taxi. Het is een eenzaam bestaan. Daar lijkt verandering in te komen met de introductie van Betsy (Cybill Shepherd). Ze is campagnemedewerker van presidentieel kandidaat Charles Palantine. Maar een pijnlijk misverstand lijdt tot een afwijzing en dit heeft zijn weerslag op de mentale toestand van Bickle. Een toevallige ontmoeting met kinderprostituee Iris (Jodie Foster) stelt Bickle voor een dilemma. Haar pooier steekt hem een verfrommeld 20 dollar biljet toe. Het is smeergeld: de prijs voor gesloten ogen en lippen. Maar kan Bickle hier wel in meegaan?

Taxi Driver is een psychologisch drama doordrongen van melancholie. De weemoedige jazz van het hoofdthema is nooit ver weg.  De film geeft de beklemmende leegheid van Trevor’s dagelijkse routine goed weer. In de scènes waarin Bickle zijn brood verdient, oordeelt hij niet. Hij is observator. Dit verandert als hij Charles Palantine in zijn taxi vindt. Er volgt een korte uitbarsting waarin Bickle eindelijk uitschreeuwt wat altijd al in zijn ogen af te lezen is. Maar de goedbedoelde beloftes van Palantine zijn net zo nietszeggend als Trevor’s dagen. Je voorziet dat de gevolgen van Bickle’s opgekropte frustraties net zo onverwacht tot uiting zullen komen als deze tirade tegen Palantine, maar ondanks de waarschuwing komt de ontknoping nog steeds rauw binnen.

Scorsese focust zijn film voornamelijk op Bickle. Hij is vrijwel constant in beeld, wat zorgt voor een hele intieme relatie tussen publiek en hoofdpersoon. Het leidt er wel toe dat veel van de andere personages eendimensionaal blijven. Het zijn simpele voorbijgangers die de eenzaamheid van Trevor nog eens benadrukken. Verder valt de scheiding tussen dag en nacht op. Bij nacht is Trevor niet dezelfde persoon als bij daglicht en vice versa. Nergens wordt echter expliciet gesteld dat Trevor psychische problemen heeft of uitgelegd hoe deze zijn ontstaan. Taxi Driver brengt vooral in beeld wat de gevolgen zijn van zijn emotionele gesteldheid.

Hoewel Taxi Driver inmiddels 4 decennia oud is, is het nog steeds een bijzonder krachtige en veelzeggende film. Het raadselachtige einde is de enige tegenvallende noot. Maar zien doet waarschijnlijk meer recht aan de boodschap dan mijn omschrijving. Dus verlang je naar je eigen stukje Cannes-geschiedenis? Dan is Taxi Driver een uitstekende keuze.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken