Nu aan het lezen:

Take Me Somewhere Nice

Take Me Somewhere Nice

 Een sinaasappel die uitgeperst wordt in de koelkast, een koffer die met ritmisch kabaal trappen op wordt gedragen. Op papier is er niets grappigs aan deze gebeurtenissen, maar om de subtiele humor ervan in te zien zul je je moeten onderdompelen in Take Me Somewhere Nice van Ena Sendijareviç. 

Sendijareviç schept een dromerige en licht absurde omgeving, die ook nostalgie oproept door pastelkleuren, Adidasjasjes uit de jaren 90 en het 4 bij 3-formaat. Het is duidelijk dat over alle details is nagedacht, elke compositie is heel precies opgebouwd. Personages of objecten worden gecentreerd of op een ongebruikelijke manier afgesneden. Het creëert een benauwende, maar tegelijk afstandelijke wereld. 

Die wereld is bekend uit Sendijareviç’ eerdere werk, zoals de korte film Import. Thema’s als identiteit, migratie en thuis zijn komen ook in haar speelfilmdebuut aan bod. De hoofdpersoon is Alma, een Nederlands-Bosnisch meisje dat terugkeert naar haar geboorteland om haar zieke vader op te zoeken. Daar vergezellen haar neef Emir en zijn vriend Denis haar op haar reis, zij het met wat onverschilligheid en tegenzin. 

Het is bijzonder hoe Sendijareviç de hoofdpersoon heel eenzaam kan portretteren, zelfs in een drukke omgeving als een stad of restaurant. Het toont vooral het onvermogen aan van Alma om in contact te staan met anderen en met haar vaderland. Ze heeft ook iets ongrijpbaars; ze lijkt onbewogen wanneer dingen haar tegenzitten. Bang, verbaasd of blij is ze nooit echt en daardoor wacht je op momenten waarin ze iets laat merken van wat er in haar omgaat. Je wacht op uitbarstingen. 

Die komen er, maar daarmee verliest de film zijn grip op het verhaal. Op een gegeven moment lijkt het alsof de relaties die Alma aangaat alleen maar een seksuele ondertoon kunnen hebben. Enerzijds schuilt daar een bepaalde betekenis in, alsof het de enige manier is waarop ze contact kan maken en de weg naar volwassenheid kan bewandelen. Anderzijds voelt het alsof Sendijareviç niet zo goed wist hoe ze met opgebouwde spanningen tussen hoofdpersonen om moest gaan en elke keer voor seksuele ontlading koos. Terwijl een scène waarin klappen vallen al sterk op zichzelf was en niet hoefde te eindigen in woest zoenen en aan elkaars kleding plukken. Zo lijkt het alsof Alma wordt gereduceerd tot slechts een seksueel wezen, terwijl er tot driekwart van de film veel meer in haar lijkt te schuilen. 

Die nasmaak blijft hangen, het verhaal landt niet echt. Maar misschien is het ook niet om het verhaal dat je deze film moet kijken. Misschien zullen het een sinaasappel, een koffer of misschien een door de lucht gegooide slipper zijn die Take Me Somewhere Nice de moeite waard maken. 

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken