Nu aan het lezen:

Suffragette

Suffragette

 

In 1918 kregen (sommige) vrouwen boven de 30 stemrecht in Engeland. Hier ging een jarenlange strijd aan vooraf. Die strijd, en de implicaties hiervan op het dagelijks leven van de strijdsters, staat centraal in Sarah Gavron’s Suffragette. De film volgt 24-jarige Maud Watts (Carey Mulligan), die haar geld verdient in een grote industriële stomerij. Bijna tegen haar wil in raakt zij onverhoopt betrokken bij de strijd voor stemrecht (suffrage). De film toont het keiharde en armoedige leven in de fabrieken, waar de vrouwen zich vanaf jonge leeftijd letterlijk kapot werken onder het toeziend oog van een intimiderende baas die seksueel geweld niet schuwt. De vrouwen vinden steun bij elkaar, en wanneer Maud in een rel belandt waarbij suffragettes ramen in gooien, besluit ze zich bij hen aan te sluiten.

Door te focussen op één persoon, geeft de film een mooi inzicht in de gevolgen van de suffragette-strijd op de persoonlijke levens van de vrouwen die meevochten. Naar mate Maud meer actief betrokken raakt, escaleert haar leven al snel. Haar man trapt haar het huis uit, haar zoontje mag ze niet meer zien en ze belandt meerdere malen in de gevangenis. De machtsstrijd wordt hierdoor persoonlijker, intenser en ook begrijpbaarder. Aan de andere kant ontbreekt het in Suffragette vaak aan een breder kader. Hoeveel vrouwen vochten er eigenlijk daadwerkelijk mee? Was dit het werk van een kleine club in Londen, of een breed gedragen sentiment? En hoe zat het eigenlijk buiten Engeland? Ook is er nauwelijks aandacht voor wie de groep leidt. In de film is dat Emmeline Pankhurst (Meryl Streep), gebaseerd op de echte suffragette-leidster. Zij blijft echter een enigma. We zien haar door de film heen maar één keer echt verschijnen, wanneer ze een korte speech geeft. Deze speech moet een inspirerend keerpunt zijn, maar maakt door het matte acteerwerk van Streep maar nauwelijks indruk. Over haar achtergrond en insteek komen we niets te weten.

Ook gespiegeld aan de realiteit van het heden mist de film kadering. Het gevoel dringt zich op dat aan het einde van de film, wanneer het selectieve stemrecht wordt toegekend, men applaudiserend op moet staan: zo, dat feminisme is ook weer klaar. De werkelijkheid is natuurlijk weerbarstiger, wat overigens ook wel even wordt benadrukt wanneer we in de aftiteling zien hoe het eigenlijk met vrouwenstemrecht in de rest van de wereld staat: “2015 Saudi Arabia, Women are promised voting rights.” Maar ook wanneer we niet op stemrecht focussen raakt de film aan onze Westerse hedendaagsheid: seksuele intimidatie op de werkvloer, arbeidsongelijkheid, politiegeweld tegen minderheden. Nou niet bepaald zaken die we als trotse overwinnaars achter ons hebben gelaten. Had Suffragette daar dan constant aandacht aan moeten besteden? Nee, dat zeker niet. Maar door de opbouw van het verhaal – van in grijsblauwe grauwheid keihard lijden naar in lichtgeel lachend triomferen – pretendeert de film een rond einde dat simpelweg niet overeen komt met de werkelijkheid.

Dat de makers die connectie met het nu missen, blijkt ook wel uit de publiciteitsblamage die begaan werd toen vier van de hoofdrolspeelsters (waaronder Meryl Streep) foto’s lieten maken in een shirt met de tekst “I’d rather be a rebel than a slave”, een quote uit de speech van Pankhurst. Ja, een accurate quote zoals destijds uitgesproken, maar tegenwoordig ook een enigszins misplaatste quote tegen de achtergrond van Afro-Amerikanen, die dagelijks nog worden geconfronteerd met de realiteit van een slavenverleden.

Het is jammer dat Suffragette niet is gemaakt door mensen met iets meer historische en culturele kennis. Nu blijft de film niet meer dan een verder goed geacteerd informatief verhaal over een klein stukje Britse geschiedenis.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken