Nu aan het lezen:

Studio 54

Studio 54


Ooit urenlang in de rij gestaan bij De School in Amsterdam of Berghain in Berlijn, om vervolgens de deur geweigerd te worden? Ben je in de veronderstelling dat dit de meest prestigieuze en controversiële clubs ooit zijn, met hun strenge deurbeleid en donkere sekskamers? Think again: Studio 54 spande de kroon, en had zelfs speciale seksbalkons (wat nou weggestopt in een donker keldertje? Open en bloot op een balkon, voor iedereen te zien!). Er is hier ooit een vrouw afgevoerd naar het ziekenhuis met bevroren tepels, toen ze maar liefst vijf uur lang in de vrieskou had staan wachten. ‘Als je iemand niet in Studio 54 hebt gezien, betekende dit dat die niet binnen kon komen.’ De schrijver Anthony Haden-Guest beschreef de mensenmassa in de eindeloze wachtrijen ook wel als ‘de verdoemden die het paradijs inkijken.’

Studio 54 vertelt het verhaal van de legendarische New Yorkse nachtclub van de oprichting in 1977 tot de uiteindelijke ondergang. Studio 54 werd méér dan een nachtclub: het werd een cultureel fenomeen, een wereldwijd icoon, dat niet alleen het begrip ‘nachtclub’ herdefinieerde, maar een heel tijdperk symboliseerde. De club werd opgericht door Steve Rubell en Ian Schrager, twee ondernemende jongemannen uit Brooklyn, en deze documentaire vertelt hun verhaal. Veertig jaar later blikt de regisseur Matt Tyrnauer terug op de hoogte- en dieptepunten rondom deze fameuze plek en haar nog fameuzere bezoekers.

Studio 54 begon symbool te staan voor het hedonisme dat in de jaren zeventig hoogtij vierde: het was een plek waar al je lusten en zonden, onder het genot van drank, drugs en disco door de speakers, konden zegevieren. In de nasleep van de Vietnamoorlog en Watergate wilden mensen ‘gewoon een beetje lol hebben’, zonder al te serieuze zorgen over de dagelijkse beslommeringen. Klinkt oppervlakkig, en dat was het misschien ook. Maar wát een feestje moet dat geweest zijn. Wie wil daar niet even in ontsnappen aan de dagelijkse realiteit? Al ben ik misschien ook iets te bevooroordeeld. Na nog geen half uur klinkt You Make Me Feel (Mighty Real) van Sylvester door de speakers, en ik ben om. Ik krijg direct heimwee naar een plek en tijd waar ik nooit ben geweest. Mijn verjaardagsfeestje met Studio 54-thema van een aantal jaren terug was een groot succes, en mijn doorgebrachte dagen en nachten in de oude Trouw komen wellicht een klein beetje in de buurt van dit zorgeloze on-top-of-the-world-gevoel. Maar deze documentaire geeft direct het gevoel dat er niets, maar dan ook niets, tipt of ooit zal tippen aan deze iconische plek. ‘Nothing this fabulous could last forever’ luidt de slogan dan ook, om het er nog even in te wrijven.

Alle figuren die hebben bijgedragen Studio 54 een icoon te maken passeren de revue in nooit eerder vertoonde beelden. Van een jarige Bianca Jagger in een prachtige jurk op een witte hengst en de zeventigjarige Disco Sally die elk weekend haar heupen losgooide op de dansvloer, tot Rollerina, een Wall Street-bankier die ’s nachts in de meest kekke pakjes over de dansvloer rolde. Regelmatige bezoekers waren onder meer Andy Warhol, Mick Jagger, Keith Richards, Liza Minelli, Michael Jackson en Diana Ross, naast talloze andere muzikanten en kunstenaars. Iedereen kon hier zichzelf zijn. Terwijl homo- en transfobie op straat nog heersend was, kon je in het holst van de nacht in Studio 54 je masker afzetten. Ten minste, zolang je maar fabuleus, prachtig en opvallend was.

In 1978 kwam de droom abrupt ten einde, toen de eigenaren van Studio 54 keihard door de mand vielen. Of door het plafond, beter gezegd, want daar lagen de bewijzen voor het afromen van $2,5 miljoen in de vorm van bergen cocaïne: genoeg om half New York mee om te leggen. Hiermee kon niet alleen deze fameuze club de deuren sluiten, maar kwam ook het discotijdperk ten einde.

De opbouw van deze documentaire is niet bijster spannend: een chronologisch overzicht van de hoogte- en dieptepunten omtrent Studio 54, oppervlakkig flitsend in vorm en inhoud. Maar we zien nooit eerder vertoonde beelden en horen nooit eerder vertelde verhalen en anekdotes, en krijgen zo een persoonlijk inkijkje in de turbulente levens van de twee oprichters en de iconische bezoekers van Studio 54. De film is hiermee meer dan een document van deze club: het is een document van een heel tijdperk, ook op cultureel, artistiek en politiek vlak. Dat heeft absoluut zijn waarde, al is het alleen maar om de kijker in staat te stellen voor heel even, een heel klein beetje, mee te maken hoe het geweest moet zijn om deel uit te maken van de bruisende clubcultuur in de jaren zeventig in New York. En dat is een festijn voor oog en ziel.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken