Nu aan het lezen:

Strike a Pose

Strike a Pose

 

Madonna’s Blond Ambition tour uit 1990 was in meerdere opzichten baanbrekend en controversieel. De vermenging van katholieke symbolen met seksuele nummers zorgde voor veel gedoe in Italië, de politie verbood bijna de optredens in Toronto vanwege masturbatie bewegingen op het podium en Madonna droeg de beroemd geworden punt-BH van Jean-Paul Gaultier. Muziekblad Rolling Stone noemde de tour de beste concertreeks uit de jaren ’90. Minstens zo opzienbarend was de documentaire die er over de Blond Ambition tour werd gemaakt: Truth or Dare (In Bed with Madonna). Hierin volgde regisseur Alek Keshishian Madonna maandenlang back-stage met problemen als een keelontsteking, slecht geluid en een verregend podium. Maar de film was vooral een portret van de dansers die met haar op het podium stonden en alle zeven een enorm gevoel van (homo)seksuele vrijheid uitstraalden. Ze hadden zich ontworsteld aan hun vaak conservatieve familie en konden nu ineens openlijk met elkaar flirten en tongzoenen. Truth or Dare (In Bed with Madonna) werd zo een voorbeeld voor veel jonge homo’s wereldwijd.

Precies 25 jaar na Truth or Dare komen de Nederlandse documentairemakers Ester Gould en Reijer Zwaan met Strike a Pose waarmee ze achter de façade van de docu proberen te komen door zes dansers (één is er aan aids overleden) weer op te zoeken. Het had een voorspelbare terugblik kunnen worden, maar Gould en Zwaan hebben een indrukwekkende film afgeleverd die zowel iets over de tijdgeest van de jaren ’80 en ’90 zegt, als over het masker dat de dansers op moesten houden tijdens de tour. De opkomst van aids, de moeizame strijd rond homorechten, wijdverspreide homofobie – tegen deze achtergrond moesten de dansers hun eigen onzekerheden en problemen wegstoppen. Zowel de voorbeeldfunctie die ze hadden als het onderdeel zijn van het ‘circus Madonna’ zorgde voor zo’n grote druk, dat sommige mannen juist na de tour pas een echte bevrijding voelden. Het concertmotto ‘wees jezelf’ krijgt moet terugwerkende kracht een wat wrange nasmaak.

Toch kijken ze achteraf niet met wrok terug op die periode. Integendeel, het heeft ze ongelooflijk gevormd. Het is een prestatie van formaat dat de documentairemakers de dansers nu zo kwetsbaar laten terugkijken op deze voor hen zo belangrijke periode in hun leven. Gould liet al eerder met A Strange Love Affair With Ego zien dat ze een fenomenaal gevoel heeft voor het in de ziel kijken van haar hoofdpersonages en daar is Strike a Pose een mooi nieuw voorbeeld van. De reünie van de groep op het eind is aangrijpend en ontroerend maar wordt nergens sentimenteel.  Dat Madonna niet is geïnterviewd, komt de film alleen maar ten goede, het is nu tijd voor de mannen om het beste podium te krijgen.

Strike a Pose draait nu in de Nederlandse Bioscoop

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken