Nu aan het lezen:

Spider-Man op het Witte Doek

Spider-Man op het Witte Doek

 

Met Spider-Man: Homecoming wordt de Spider-Man franchise voor de derde keer in 15 jaar tijd in de rails gezet. Voor eenieder die geen hardcore fan van het Marvel Cinematic Universe is, kan dit nog wel wat verwarring opleveren. Samen met Spider-Man kenner Michael Minneboo, wiens boek Mijn Vriend Spider-Man onlangs uitkwam, zet redacteur Luuk van Huët de verschillende incarnaties van de muurkruiper en de acteurs die hem belichaamden op een rijtje.

In Mijn vriend Spider-Man: Superhelden, geeks en fancultuur vertelt Minneboo over hoe het dertig jaar fan-zijn van Spider-Man zijn leven heeft verrijkt en gebruikt hij smakelijke persoonlijke anekdotes als kapstok om interessante aspecten van fancultuur te bespreken. Hoe word je van iets fan? Hoe biedt het fan-zijn van striphelden of pophelden troost? Welke levenslessen kunnen we leren uit de Spider-Man-strips en films? Hij spreekt hierover met experts als rouwdeskundige Daan Westerink, fancultuur-expert Linda Duits en filosoof Ad Verbrugge. Met mediadeskundige Dan Hassler-Forest en stripmaker Steven de Rie behandelt hij de vraag of superhelden in de Nederlandse cultuur zouden kunnen bestaan en hoe die er dan uit zouden zien.

2002-2007: Tobey Maguire in de Spider-Man films van Sam Raimi

LvH: ‘Ik vond Maguire een toffe Spider-Man en een aardige Peter Parker. Hij was duidelijk te oud en was binnen de kortste keren student aan de universiteit in plaats van een stuntelige High School student, waardoor de karakterontwikkeling wat geforceerd aandeed bij vlagen. Het leverde met Spider-Man 2 al wel de beste Spider-Man-film tot nu toe op. Dat kwam vooral door het voortbouwen op de basis van de eerste film, en Alfred Molina als Dr. Octopus. Zijn story-arc is net zo belangrijk is als die van Spider-Man, misschien nog wel belangrijker. Spider-Man 3 wordt gedeeltelijk terecht beschouwd als een flop, maar dat werd grotendeels veroorzaakt door inmenging van Sony. Wat dacht jij van Tobey als Peter Parker/Spider-Man, Michael?’

MM: ‘Ik ben het met je eens. Spider-Man 2 is de beste Spider-Man-film ooit. Eigenlijk vind ik het stiekem ook gewoon de beste superheldenfilm ooit. We zien hierin hoe moeilijk het voor Peter Parker is om alle elementen uit zijn leven in balans te houden en welke offers hij als held moet maken. With great power comes great responsibility. Het centrale thema uit de Spider-Man-verhalen. En die verantwoordelijkheid weegt zwaar. Als hij uiteindelijk besluit om Spider-Man op te geven, gaat zijn privé-leven een stuk beter: hij heeft tijd voor zijn studie en voor zijn grote liefde Mary Jane Watson. Maar uiteindelijk zal Peter toch zijn kostuum weer moeten aantrekken, want Spider-Man is in deze wereld net zo goed nodig als Peter Parker.’

‘Sam Raimi en de schrijvers van de eerste twee Spider-Man-films hebben een redelijk trouwe en moderne adaptatie gemaakt van de strips van Stan Lee en Steve Ditko. Alle andere films daarna komen daarbij niet in de buurt. Ik vond de casting van de eerste twee films ook uitstekend. Maguire zet een geloofwaardige en innemende Peter Parker neer. Misschien huilt hij wel een beetje veel in de films van Raimi, maar verder vond ik het hem heel goed doen. Willem Dafoe als Norman Osborn was een fantastische vondst, evenals Molina als Doc Ock. Ze weten een boeiend personage van Otto Octavius te maken, een surrogaat vaderfiguur. Die scène dat hij op de operatietafel ligt en zijn mechanische armen de artsen te lijf gaan is prachtige Raimi-eske horror. Ik vond Kirsten Dunst een mooie en intelligente keuze voor Mary Jane en ook de casting van Oom Ben en Tante May was spot-on. Wel jammer dat Mary Jane drie films lang ontvoerd wordt door de schurk om Spider-Man uit zijn web te lokken. Dan degradeer je haar tot een soort Lois Lane, en MJ is zoveel meer in de strips. (En over Spider-Man 3 hebben we het verder gewoon niet, oké.)’

‘Ik verwijs ook graag naar mijn video-essay over Spider-Man 2:’

2012-2014: Andrew Garfield in de Spider-Man films van Marc Webb

LvH: ‘Andrew Garfield verdiende een boel nerd-cred toen hij in 2011 tijdens de Comic-Con in San Diego een speech hield in zijn eigen Spider-Man kostuum. Dat ging over hoe belangrijk het personage voor hem was toen hij opgroeide. Als Spider-Man was hij misschien bij vlagen beter dankzij een groter aandeel in de film voor praktische special effects in tegenstelling tot de CGI in Raimi’s films, maar hij was wederom midden twintig, lang, knap en het skateboard voelde ook als een marketing-beslissing. Wat vond jij van Garfield?’

MM: ‘Dat moment in San Diego staat me nog helder voor de geest. Dat was een goede grap en ik kreeg toen meteen zin in die film, ook al vond ik het jammer dat Sam Raimi & co. hun werk niet gewoon mochten afmaken van Sony. Maar wat een teleurstelling waren die twee films met Garfield. Vooral de tweede waarin Electro on soort van Spider-Man-groupie wannabe wordt en denkbeeldige conversaties met hem voert. Ik ervoer plaatsvervangende schaamte voor wat Jamie Foxx te spelen kreeg in die film. Ook de origin story van Spider-Man was onnodig ingewikkeld in deze films. Wel vond ik Spider-Man goed geschreven: een van zijn speciale krachten is dat hij eigenlijk een stand-upcomedian is. Tijdens de gevechten deelt hij niet alleen klappen uit maar ook rake en grappige opmerkingen die zijn tegenstanders van hun stuk brengen. Dat kwam in de films van Marc Webb goed over.’

2016- Tom Holland in de Marvel Cinematic Universe

LvH: ‘In Captain America: Civil War werd de nieuwste incarnatie van Spider-Man geïntroduceerd, gespeeld door de toen 20-jarige Engelse acteur Tom Holland. Recentelijk kwam Spider-Man Homecoming uit, waarin Spider-Man zijn eerste eigen feature film heeft in het Marvel Cinematic Universe. Ik zie in Holland’s Spider-Man veel terug uit de begindagen van Spider-Man als onzekere tiener, maar ik ben ook blij verrast door de lust for life en het plezier dat van het scherm afspat. Natuurlijk zijn er ook tegenslagen, maar deze incarnatie van Peter Parker wordt het gegund om plezier te hebben. Your thoughts?

MM: ‘Het wordt een beetje saai wellicht, maar dat ben ik ook met je eens. Tom Holland weet heel goed over te brengen wat voor een plezier het moet zijn om Spider-Mans krachten te hebben. Een jaloersmakend plezier wellicht, want hoe tof zou het niet zijn als je over muren kunt kruipen en aan webdraden kunt rondslingeren. Ook komt deze Spidey lekker grappig uit de hoek. Tegelijkertijd zie je in de film ook vaak genoeg dat het Spider-Man-zijn Parker privé in de weg zit. Al wordt het allemaal niet zo zwaar als in de Raimi-films. De consequenties van Peters afwezigheid in veel scènes is eigenlijk te klein en hadden groter gemogen. Je ziet in de film duidelijk dat ze iets anders wilden brengen dan de Spider-Man-films ervoor. Daarom zien we een te jonge en eigenlijk te sexy Tante May en ligt de nadruk meer op de middelbareschooljaren van Parker. Het is eigenlijk een John Hughes meets Spider-Man-film. Ze hebben het verhaal slim verbonden aan wat er eerder in de MCU kwam. De consequentie is wel dat Spider-Man in Homecoming een beetje veel een Iron Man Jr. is geworden, vooral dat geavanceerde kostuum dat hij draagt. Begrijp me niet verkeerd: ik zie Robert Downey Jr. graag in films een rol spelen en hij was een welkome toevoeging aan het Spider-Man-verhaal, maar dat Spider-Man-kostuum was mij iets te veel Iron Man. De beste scène zit voor mij dan ook halverwege de film, als Peter zijn klasgenoten moet redden van een vallende lift in het Washington Monument. Dat is echt Spider-Man ten voeten uit.’

‘Moeten we het trouwens ook niet even over Nicholas Hammond hebben? Hij is namelijk de eerste acteur die Spider-Man in live-action-vorm gestalte gaf. (De zwijgende Spider-Man in het kinderprogramma The Electric Company buiten beschouwing gelaten.) Hij speelde Spider-Man in de televisieserie die eind jaren zeventig in Amerika op de buis te zien was. Ik zag de serie tien jaar later toen Sky Channel hem uitzond. Deze adaptatie heeft niet zo heel veel met de strips te maken. De Peter Parker van Hammond is ruim in de twintig als hij zijn spinnenkrachten krijgt, oom Ben komt helemaal niet in het verhaal voor. Maar het was de eerste keer dat ik Spider-Man in live-action zag en man, ik vond het fantastisch! Nu kunnen we hard lachen om de beperkte special effects, maar als tienjarige was ik er zo onder de indruk van dat ik op een morgen naar het Noord-Hollands Dagblad fietste met foto’s van de tv-pilot om een journalist ervan te overtuigen dat Spider-Man echt bestond.’

Mijn Vriend Spider-Man wordt uitgegeven door uitgeverij Q en is te vinden in de betere boekhandel of is online te bestellen http://www.singeluitgeverijen.nl/uitgeverij-q/boek/mijn-vriend-spider-man/

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken