This is the way the world ends. Not with a whimper, but with a bang.

Nadat regisseur Richard Kelly het filmpubliek in 2001 voorstelde aan zijn debuutfilm Donnie Darko waren de verwachtingen hoog voor zijn tweede film Southland Tales uit 2006. Donnie Darko was een meesterwerk die moeilijk te bevatten was. De combinatie van sci-fi, drama en komedie was eigenzinnig en geniaal. De film riep na een eerste kijkbeurt meer vragen op dan dat het antwoorden gaf en was bij uitstek geschikt voor meerdere theoriën. Mede daardoor werd de cultstatus van deze film bevestigd en staat hij hoog in mijn lijst van favoriete films. In Southland Tales doet Kelly er voor het gemak nog een paar schepjes bovenop, waardoor de film zo vol ideeën zit dat het bijna bezwijkt onder zijn eigen ambitie.

Thema’s als tijdreizen, een politiestaat, een nieuwe bron van energie genaamd Fluid karma en een mogelijk verband tussen deze energiebron en de vertraging in de rotatie van de aarde passeren de revue. Dat kan niet goed aflopen. De elementen in het verhaal worden aan elkaar verbonden door drie centrale personen. Boxer (Dwayne Johnson) is een acteur met geheugenverlies die samen met neo-Marxistisch activiste en pornoster Krysta Now (Sarah Michelle Gellar) een profetisch scenario schrijft over het einde van de wereld. En dan is er nog politieagent Ronald Taverner (Seann William Scott) die als Irak-veteraan zijn leven probeert op te pakken in Los Angeles maar langzaam de blik op de realiteit verliest. De drie komen met elkaar in aanraking en ontrafelen een komplot waarin de invloed van Fluid Karma centraal staat. Het verhaal wordt verteld door soldaat Abilene, gespeeld door Justin Timberlake. Het valt makkelijk te begrijpen dat er mensen zijn die nu al de draad kwijt zijn en als je dacht dat Donnie Darko vaag was, dan wordt dit in Southland tales verheven tot pure chaos.

De chaotische verhaallijnen en trippy manier van vertellen komt metaforisch overeen met de staat waarin de alternatieve wereld van de film zich bevindt, waardoor het een puzzel wordt die bijna niet op te lossen valt. De kijker moet zelf beslissen of deze chaos van toegevoegde waarde is of dat het een 145 minuten durende te verwaarlozen mindfuck is waar geen touw aan vast te knopen valt. De film zorgde in ieder geval voor flinke verdeeldheid. Voordat de film uitkwam – waarin de hoofdstukken 4, 5 en 6 wordt verteld – was er een graphic novel van de eerste drie hoofdstukken die wellicht meer duidelijkheid biedt. Alleen weten de meesten onder ons niet eens van het bestaan van deze graphic novel. Ondanks dat heeft Southland Tales, net als Donnie Darko, het vermogen je mee te nemen door de chaos met enkele goed uitgewerkte ideeën en is het geheel zeer onderhoudend.

In alle chaos gooit regisseur Richard Kelly enkele vooral nu relevante thema’s op met zijn pessimistische en absurde kijk op de wereld. Zo wordt er aandacht geschonken aan privacyschending, klimaatverandering en de oorlog tegen het terrorisme. Allemaal elementen die de huidige samenleving in zijn greep hebben. De film zit vol absurdisme en inktzwarte komedie. Het doet soms denken aan een B-film door de opzettelijk ingezette keuze van acteurs en het vaak overdreven acteerwerk. Waar de film zich echter onderscheidt, is de enorme ambitie die erachter schuilt. Ambitieus of pretentieus, het begeeft zich vermoedelijk ergens in het midden. Persoonlijk neig ik naar ietwat gebrekkig maar zeer ambitieus.

Southland Tales is een absurde weerspiegeling van de huidige wereld, maar ondanks de pessimistische boodschap gelukkig ook erg humoristisch. Het einde van de wereld is nog lang niet in zicht en daarom wens ik de lezer namens Cine dan ook niet een mooi einde maar liever een mooi uiteinde, en een fijn begin. Tot 2017!

0 reacties

Geef een reactie

Annuleren