Nu aan het lezen:

Shazam!

Shazam!


In 2008 vond Marvel Studios vrijwel direct de juiste formule voor het Marvel Cinematic Universe met Iron Man. Hoewel de verhalen van de superheldengigant sindsdien hebben gevarieerd van koningsepossen tot space opera‘s, wordt van de visuele stijl en de combinatie actie-humor-drama nauwelijks afgeweken. Toen DC Comics ook een filmuniversum begon te bouwen, bleek het een stuk moeilijker om op het witte doek even grote concurrentie voor Marvel te zijn als op papier. Schijnbaar gegarandeerde hits als Man of Steel (2013) en Batman v Superman (2016) vielen kritisch en commercieel tegen, en Justice League (2017) was een heuse flop. Maar de studio lijkt van die fouten geleerd te hebben. Wonder Woman (2017) en Aquaman (2018) behoren tot de betere hedendaagse superheldenfilms, en met Shazam! bevestigt DC inmiddels in elk geval op artistiek gebied boven het Marvelgemiddelde te staan.

En dan níet door Marvel te imiteren. Hoewel DC inmiddels zo’n beetje dezelfde luchtige toon hanteert, is er een essentieel verschil, dat eigenlijk al vanaf de strips in de genen van de twee concurrenten zit: DC is ouderwetser. In de Marvelstrips vanaf de jaren 60 leven superhelden ‘in de echte wereld’, hebben ze herkenbare problemen náást hun strijd tegen superschurken; zo ook in de meest succesvolle Marvelfilms. In eerste instantie probeerde DC een nóg ‘moderner’ universum te bouwen, met Superman als getroebleerde figuur in een grauwe wereld, en Batman als moordende antiheld. Maar die periode lijkt voorbij. De laatste DC-films zetten vol in op eenvoudig heldendom. Goed versus kwaad. Wonder Woman was de eerste superheldin in tijden die durfde te zeggen dat ze vocht voor liefde. Aquaman was de ‘rechtmatige koning’ die zijn troon moest opeisen. En in Shazam! wordt de held gekozen omdat hij ‘pure of heart’ is; wordt hij ‘the chosen one’ genoemd; wordt het kwaad verbeeld door monsterlijke personificaties van de zeven hoofdzonden; vallen de woorden ‘superhero’ en ‘supervillain’ vaker dan in welke superheldenfilm dan ook. Die haast naïeve toewijding aan de conventionele thema’s, de schaamteloze herhaling van clichés, maakt Shazam! in deze tijd ronduit verfrissend.

Dit is een superheldenfilm volgens het boekje. Weeskind Billy Batson (Asher Angel) ontmoet tovenaar Shazam (Djimon Hounsou), die al jaren op zoek is naar een écht goed mens om zijn krachten aan over te dragen. De tijd begint nu te dringen: een man die jaren geleden zakte voor zijn proef is er net in geslaagd Shazams rijk binnen te dringen. Deze Thaddeus Sivana (Mark Strong) weet de krachten van het Kwaad mee te nemen, waardoor Shazam nogal haast heeft. De veertienjarige Billy lijkt goed genoeg. De regels: als Billy ‘shazam!’ zegt verandert hij in een gespierde volwassen kerel met rood spandexpakje en allerlei krachten (Zachary Levi).

Een tiener in het lichaam van een volwassene, dat is een beproefd komedieconcept. De film is op z’n best tijdens de humoristische scènes waarin Billy samen met pleegbroertje Freddy (Jack Dylan Grazer) zijn krachten ontdekt en uitprobeert. Zachary Levi laat ons nooit vergeten dat zijn personage eigenlijk veertien is, met zijn constante combinatie van bravoure en verwondering. Shazam! wordt ook een coming-of-age-film wanneer Billy moet ontdekken wat het betekent een superheld te zijn. Een thema dat in Sam Raimi’s Spider-man-films al uitgebreid aan bod kwam en waar Shazam! niets nieuws over te zeggen heeft, maar nog steeds de juiste snaar mee raakt.

Regisseur David F. Sandberg maakte eerder de horrorfilms Lights Out en Annabelle: Creation. Die genre-ervaring toont zich in de eenvoudige, zorgvuldig opgebouwde set-pieces. Vergelijk deze actiescènes met het karakterloze second-unit-werk in Captain Marvel, van dramaregisseurs Anna Boden en Ryan Fleck (Half Nelson, Sugar), en je ziet waarom het doorgaans beter is een grote actiefilm aan een horrorregisseur toe te vertrouwen. Niet dat Shazam! ongeëvenaard spektakel bevat, hoor. Maar wel één actiescène die beter is dan bijna alles wat uit de Marvelfabriek komt: iets met een vallende bus en Billy die zijn krachten nog niet zo goed kent. Als hij de bus met de voorruit op zijn handen omhoog houdt, zoekt hij een geschikte plek om hem neer te zetten. Er staat een hond in de weg! Het doet denken aan de legendarische scène uit de beste Batmanfilm, waarin Batman rond rent met een bom die hij maar niet kwijt kan. Wat ik zeg, Shazam! is een ouderwetse en ouderwets goede superheldenfilm.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken