Nu aan het lezen:

Wat scenaristen kunnen leren van Temptation Island

Wat scenaristen kunnen leren van Temptation Island


Wanneer is een personage geslaagd? Vaak wanneer hij of zij in je hoofd gaat leven. Wanneer je na een film of serie gaat speculeren over hoe hun leven buiten de film of serie is. Zoals bij Temptation Island.

Over het prachtige The Florida Project lees je in veel recensies dat de personages zo echt voelen, dat je het idee krijgt ze ook voor en na de film een leven hebben. Ik had dat ook bij Moonlight. Een dag nadat ik die zag fietste ik naar de markt en ik kreeg opeens tranen in mijn ogen, toen ik me afvroeg hoe het nu met Chiron zou zijn. Reality-tv heeft het voordeel dat hoofdpersonen écht een leven buiten de serie hebben – maar toch slagen de meeste realitysoaps er niet in die figuren in ons hoofd te doen leven. Voor de kijker zijn deze werkelijk bestaande mensen minder echt dan Charles Foster Kane, Marge Gunderson of T’Challa. Temptation Island hoort wat dat betreft tot de uitzonderingen.

Hitchcockiaanse suspense

De kus van Megan en Joshua die we gisteravond in Temptation Island konden zien, deed emotioneel meer met me dan de meeste filmkussen die ik zag en een aantal kussen die ik zelf ontving. Een euforisch moment van bevrijding. Eerst even achtergrond voor de leken: in Temptation Island gaan vier stelletjes bij wijze van ‘relatietest’ naar een eiland in Thailand, waar de mannen en vrouwen gescheiden worden. Ze moeten twee weken verblijven tussen vrijgezelle ‘verleiders’. Wie blijft trouw en wie gaat vreemd? ’s Avonds krijgen ze allemaal bij een kampvuur te zien hoe hun wederhelft zich heeft gedragen. Een briljante dramagenerator, dat concept. Hitchcockiaanse suspense gegarandeerd: wij weten al wat er allemaal gebeurd is, en verheugen ons op de reactie van de hoofdrolspelers als zij het ontdekken. Ook de editors van het programma verdienen een compliment voor de manier waarop ze een verhaal vertellen.

In slechte fictie proberen auteurs hun personages ‘echt’ te maken door ontzettend veel informatie over ze te geven. Vooral over hun innerlijke leven. Maar wanneer een auteur net genoeg aan je verbeelding overlaat, gaat een personage dáár leven. Vanzelf ga je over hem of haar nadenken. Hoe veel weten we nu eigenlijk over wat er omgaat in Charles Foster Kane? Weinig – maar we kunnen veel invullen. Dit gegeven begrijpt Temptation Island.

Oké, je hebt Megan en Kevin. Zij zijn een stel. Ze wonen samen in Oostende. Kevin is vijf keer vreemdgegaan en nu gaan ze naar Temptation Island om te kijken of hij de verleiding kan weerstaan – een laatste kans voor hun relatie. Ze hebben regels opgesteld voor hun gedrag in elkaars afwezigheid: Kevin zegt dat Megan niemand mag zoenen en geen seks mag hebben. Megan zegt dat Kevin haar niet ‘naar beneden mag halen’ in gezelschap van de andere mannen. Daar breekt toch je hart van.

Kevin is een lul. Toen hij jarig was, vertelt Megan, had zij bij een restaurant gereserveerd, maar Kevin was ziek. Nou, zei Megan, dan kom ik toch naar jou toe, gaan we een film kijken. Nee, zei Kevin, ik voel me niet goed, ik wil alleen zijn. Bleek achteraf dat ie helemaal niet ziek was maar een ander lag te neuken. Toch blijft ze bij hem. Waarom, vraag je je af.

Op het eiland ontmoet Megan vrijgezel Joshua, een knappe, gevoelige jongen, die haar verhalen over Kevin aanhoort. Megan: ‘Ik denk dat ie me wel graag ziet maar dat ie het gewoon niet wil toegeven. Hij komt grof over, maar ik denk dat hij zo slecht praat tegen mij, omdat hij weet dat dat mijn zwakke plek is, en dat hij me zo om zijn vinger kan draaien.’ Later zegt ze tegen een van de andere vrouwen op het eiland dat ze niets anders heeft dan Kevin: ‘De persoon die me het meest pijn deed, was de enige die me kon troosten.’ Een goed geschreven personage zou dat natuurlijk nooit zo letterlijk zeggen, maar toch: meteen zien we die hele relatie voor ons. Zij is 18, hij 21, en ze wonen samen. Grote kans dat Megan nooit alleen gewoond heeft. Dat ze zonder hem niet eens een huis heeft. Je gaat automatisch speculeren over haar verdere leven, en de wetenschap dat dit leven echt bestaat, maakt die speculatie betekenisvoller dan bij de gemiddelde fictieve persoon.

Koekeroend

’s Avonds zit Megan uit te huilen bij Joshua. Doordat ze hem ontmoet heeft, ziet ze in hoe slecht Kevin haar behandeld heeft. Joshua troost haar, zegt dat Kevin haar niet verdient. Kevin ziet de beelden bij het kampvuur en wordt zichtbaar ongemakkelijk: hij fronst, gaat verzitten. Werkt er na afloop een ongeloofwaardig lachje uit, en zegt: ‘Ik vind het wel jammer voor hem, dat hij alleen maar zichzelf er beter kan laten uitkomen door iemand anders af te breken. Ze hebben alleen maar over mij gepraat, dus ik zie niks verkeerds. Ik voel me er niet door geïntimideerd.’ Scenaristen moeten zweten voor zulke economische dialogen, die zo’n schat aan inzicht geven in de menselijke conditie. De editors van Temptation Island krijgen dit soort parels in de schoot geworpen.

Dan ziet Megan de beelden van Kevin. Hoe hij haar tegenover een verleidster ‘lief, maar naïef’ noemt, en ‘koekeroend’, Oostends voor dom. Hoe hij met zijn hand tussen de benen van een ander zit. Na een enorme huilbui verandert Megan opeens. Ze danst, feest, roept dat ze nooit zo gelukkig is geweest als hier. Als Temptation Island fictie was, zou een scenarist of regisseur misschien willen uitleggen waarom ze zich opeens zo gedraagt. Andere personages een dialoog laten voeren over de bevrijding die ze voelt, nu haar ergste gedachten over Kevin bevestigd zijn; dat ze misschien stiekem hoopte dat hij zich zo zou misdragen, zodat ze kan stoppen met liegen tegen zichzelf; dat ze dáárom meedeed aan het programma – maar die dialoog is er niet. We mogen het zelf invullen. En er is een écht antwoord. Maar dat zullen we nooit zeker weten.

In het zwembad kust ze Joshua. Ze zet zich af tegen de rand en laat zich door het water naar hem toe glijden. Hij staat stil tot haar lippen de zijne raken en reist dan op, zijn gespierde bovenlijf komt uit het water, ze pakt hem vast. Samen komen ze omhoog, waardoor hun hoofden plotseling fel verlicht worden door een spot naast het zwembad. Toevallige symboliek. Ik zat te juichen voor de televisie, en velen met mij.

De plotlijn van Megan, Kevin en Joshua gaat me het meest aan het hart, maar ook de andere hoofdrolspelers hebben elk een boeiend verhaal. Het is bewonderenswaardig hoe de editors uit uren materiaal precies die fragmenten kiezen die het juiste verhaal vertellen. Die je het gevoel geven dat je deze mensen echt kent. Dat doen ze niet door heel veel achtergrondinformatie te geven, en ook niet door – zoals sommige realityshows – ontzettend te leunen op talking heads. Juist de momenten waarin niet verteld wordt, maar gesuggereerd, die zijn het sterkste. Daar kunnen veel scenaristen wat van leren.

Ik kan niet wachten tot Kevin de beelden van gisteren ziet.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken