Nu aan het lezen:

De S van Spring Breakers

De S van Spring Breakers


In Hiding in Plain Sight zoeken we op Netflix films, series of documentaires die meer aandacht verdienen dan ze krijgen. En dat doen we op alfabetische volgorde. Deze week zijn we bij de S van Spring Breakers.

Ik schrijf dit stuk terwijl de zon buiten heerlijk schijnt, en het een beetje masochistisch voelt om binnen achter de laptop te kruipen. Niet alleen masochistisch: volledig tegenstrijdig met de sfeer en houding van de verborgen schat van deze week: Spring Breakers, de film van provocateur Harmony Korine over vier jonge vrouwen die wel erg uit de band springen in de voorjaarsvakantie.

De vier meiden worden gespeeld door popster Selena Gomez, de met High School Musical doorgebroken Vanessa Hudgens, de uit Pretty Little Liars bekende Ashley Benson en Rachel Korine, die met de regisseur getrouwd is. De eerste speelt de brave Faith; de andere drie zien er naar uit om te kunnen passen in het Girls Gone Wild-beeld van de losgeslagen sexy studente.

Enige probleem? Ze hebben niet genoeg geld voor de reis. Onder invloed van cocaïne overvallen ze een restaurant, met waterpistolen. De eerste criminele stap gezet laten ze zich daarna niet meer door regels en wetten tegenhouden, vooral niet als ze eenmaal door Alien (een gonzo-rol van James Franco) op sleeptouw zijn genomen.

Spring Breakers is een gewelddadige, onvoorspelbare hallucinatie in snoepkleuren, met alle belofte van een wild zomerfeest. Maar dan wel een zomerfeest waarvan je niet wil dat het ooit stopt: dan komt onvermijdelijk de kater. De shots van de hoofdpersonen zijn pure male gaze. Ze hebben zelden meer dan een bikini aan. Toch is het te makkelijk om Spring Breakers weg te zetten als goedkope exploitatie. Daarvoor is de toon te ironisch. En daarvoor zijn de meiden, en dan vooral de personages van Hudgens en Benson, zich veel te bewust van hun macht als mooie jonge vrouwen. Alien denkt dat hij ze de baas is, maar zij domineren al snel.

De meest bizarre en memorabele scene van de film komt na iets meer dan een uur (In de Netflix-versie op 1:03:30). De drie overgebleven meiden – Faith is naar huis – hebben roze bivakmutsen op, en joggingbroeken aan met ‘DTF’ op de kont. Ze dragen geweren. Alien zit aan een witte piano. ‘Play something sweet. Something uplifting’, dragen ze hem op. ‘Play something fucking inspiring’.

Hij speelt Everytime van Britney Spears.

Eerder in de film al zingen de hoofdpersonen samen Baby Hit Me One More Time. Sommigen zijn zelfs zo ver gegaan om de hele film te zien als een ode aan Spears. Wat je er ook van denkt, de scène vat precies samen waarom Spring Breakers zo’n krachtige film is: hij snápt de aantrekkingskracht van ‘spring break’ en Britney Spears en het niet gebonden zijn aan de regels van de wet en van fatsoen… en tegelijkertijd ziet hij scherp hoe moeilijk het is om toch niet te vervallen in door popcultuur voorgeschreven rollenpatronen en ideeën.

Ik ben zelf in 2005 ooit op ‘spring break’ gegaan, in Mexico. Het was vrij ontluisterend, eigenlijk vooral antropologisch een interessante ervaring. Maar elke keer als ik Gasolina van Daddy Yankee of Hey Ya van OutKast ben ik weer even terug in die overbevolkte, zweterige, katerige hotelkamer. In mijn herinnering wordt het opeens toch ergens een zonovergoten feestweek. En dát gevoel, met die tegenstrijdigheden? Die weet Korine in Spring Breakers als geen ander op te roepen.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken