Nu aan het lezen:

Rogue One – A Star Wars Story

Rogue One – A Star Wars Story

Lang geleden, in het universum waarin wij leven, rolden voor het eerst De Gele Letters over het bioscoopscherm. Een introductie op een eenvoudig verhaal over de strijd tussen Goed en Kwaad, waarin een groepje rebellen zich verzette tegen een boosaardig intergalactisch keizerrijk. Wie had toen kunnen vermoeden dat Star Wars het begin zou zijn van een franchise met een wereldomvattende en extreem kritische fanbase? Kritiek die een hoogtepunt zou bereiken toen geestelijk vader George Lucas de originele filmtrilogie ‘verrijkte’ met een drietal prequels. De overzichtelijke B-filmstructuur had plaatsgemaakt voor een nodeloos ingewikkeld plot over handelsfederaties en politiek gekrakeel, teveel tijd werd verspild aan tenenkrommend romantisch gedoe, teveel overbodige karakters, teveel moest worden uitgelegd… de lijst met zuur commentaar was eindeloos.

Het was waarschijnlijk vooral daarom dat de makers van The Force Awakens, het zevende deel in de reeks uit 2015, eieren voor hun geld kozen en terugkeerden naar de simpliciteit van de originele trilogie. Gewoon een lekker ruimteavontuur zonder poespas, waar niemand zich een buil aan kon vallen. Het leverde een geslaagde film op, maar ook hier werd weer gezeurd. Had men niet wel heel erg op safe gespeeld door een soort remake te maken van de originele film uit 1977? Je zou met deze introductie in het achterhoofd denken dat geen scenarist zich meer zou durven wagen aan een nieuw Star Wars-verhaal, maar Chris Weitz en Tony Gilroy namen de klus op zich om de miljoenen bij voorbaat geslepen messen te trotseren.

Rogue One: A Star Wars Story..L to R: Cassian Andor (Diego Luna), Jyn Erso (Felicity Jones) and K-2SO (Alan Tudyk)..Ph: Jonathan Olley..© 2016 Lucasfilm Ltd. All Rights Reserved.

Het idee achter Rogue One: A Star Wars story is briljant in zijn eenvoud. Ga letterlijk terug naar het prille begin en neem de eerste zinnen van die – nu legendarische – gele opening crawl van Star Wars IV: A New Hope waarin staat dat de rebellen hun eerste succes boekten door de plannen te stelen van de Death Star. En laat dan zien hoe ze dat flikten, in een volwassen film die qua duistere sfeer The Empire Strikes Back evenaart. Want gelijk aan het begin wordt al duidelijk dat het geen vrolijke boel gaat worden. Een boer op een afgelegen planeet (Mads Mikkelsen) krijgt onder een sombere, grijze lucht ongevraagd visite van een sinistere delegatie van het keizerrijk in een scene die niet zou misstaan in een grimmige western. Vervolgens maken we elders kennis met rebel Cassian Andor (Diego Luna) die ontkomt aan de Stormtroopers na een razendsnel besluit dat eerder past in een bikkelharde oorlogsfilm. En dan zijn we nog maar een paar minuten op weg.

Geen schattige robotjes in Rogue One, geen wollige beertjes en zéker geen halve zool met een pseudo-racistisch spraakgebrek die als een volstrekt mislukte poging tot comic relief de helden voor de voeten loopt. Het diverse groepje rebellen dat de Death Star plannen moet stelen is zich constant bewust van de levensgevaarlijke natuur van hun opdracht dus er is – godzijdank – ook geen tijd voor snibbig gekibbel vanwege heimelijke verliefdheid tussen hoofdpersonages Cassian en Jyn (een indrukwekkende Felicity Jones). Daartegenover staat gelukkig wel een stel nieuwe karakters dat voor wat luchtigheid zorgt. K-2SO is een memorabele aanwinst voor de grote Star Wars-robotfamilie, een geherprogrammeerde Imperial Drone met eenzelfde liefde voor kansberekening als collega’s C3-PO en R2-D2, maar wiens sarcastische karakter meer doet denken aan Marvin uit the Hitchhiker’s Guide to the Galaxy. Jiang Wen en Donnie Yen gun je als onwaarschijnlijk knokduo meteen hun eigen film als de Bud Spencer & Terence Hill van dienst, waarmee en passant de kolossale blunder uit the Force Awakens wordt rechtgezet. Yen mag hier volop zijn martial arts-skills laten zien en staat niet – zoals Iko Uwais vorig jaar – als een lullige edelfigurant drie seconden met de handen in zijn zakken in beeld.

Rogue One: A Star Wars Story..Jyn Erso (Felicity Jones) ..Ph: Jonathan Olley..©Lucasfilm LFL 2016.

Er zal heus wel weer genoeg gemopperd worden op Rogue One. Op de CGI-effecten. Op de afwezigheid van een emotioneel hart. Op de duistere toon. Maar laten we eerlijk zijn: dit is een oorlogsfilm in de traditie van The Dirty Dozen en daarin hoort gezelligheid niet thuis. Rogue One zet de ‘War’ terug in Star Wars en doet dat goed, met meer dan genoeg knipogen en verwijzingen voor de fans en zonder het ‘ouderwetse’ Star Wars-gevoel te verliezen. Liefhebbers van meer frivoliteit kunnen echter beter The Phantom Menace gaan herbekijken. Met de groeten aan Jar Jar Binks. In Rogue One had hij het nog geen minuut overleefd.

Vincent Hoberg

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken