Nu aan het lezen:

Rocketman

Rocketman

In vol ornaat – wat met outfits van Elton John een totaal nieuwe betekenis krijgt – stormt de wereldster zo van het podium af de afkickkliniek binnen. In zijn knaloranje overall, vleugels op de rug en een gigantische hoofdtooi op, steekt Elton Hercules John van wal tegen de praatgroep voor alcohol- en andersoortige verslaafden. Vanuit die kille en toch ook ongemakkelijk intieme setting van een kringgesprek vormen de ontboezemingen van een ster die opgebrand is door alle seks, drugs en rock-‘n-roll het raamwerk voor Rocketman. Zijn hysterische outfit steekt fel af tegen de witgrijze ruimte, zijn woordenwaterval doorbreekt de ingetogen sfeer van de praatgroep. Het zijn dan ook tegenstellingen en uitersten die het leven van Elton John kenmerken.

Achter alle veren, glitters, plateauzolen en heel grote brillen gaat, zoals in veel verhalen over echte en verzonnen sterren, een onzekere en ongelukkige jongen schuil. Reginald Dwight, zoals Elton werd geboren, groeide op in een gezin waar ouderlijke liefde ver te zoeken was. Zijn moeder was misschien nog wel onverschilliger tegen haar zoon dan zijn kille en afstandelijke vader. Wanneer je moeder zegt dat er nooit iemand echt van je zal houden, dan doet dat je wat. Superster of niet. Elton John wordt daardoor niet alleen zijn muzikale stage persona, maar is het flamboyante masker waarachter hij zijn verdriet verbergt. Hoewel zijn muzikale talent alleen al exceptioneel is, lijkt hij de glitters en veren nodig te hebben om gezien en geliefd te worden. In de ogen van de superster houdt niemand van Reginald en iedereen van Elton.

De praatgroep dient als de kapstok van een raamvertelling over het leven van Elton John, dat hoge pieken en diepe dalen kent. Tijdens de kringgesprekken waarin John zijn levensverhaal uit de doeken doet, wordt zijn hevige uitdossing langzaam kaler. De hoofdtooi gaat af, de vleugels liggen in een hoek, de oranje overall wordt verruild voor een donkerblauw traingingspak en zelfs de knallende bril wordt tegen het einde vervangen door een neutraler exemplaar. En zo wordt in de film het masker dat het persona Elton John is, langzaam afgepeld en maken we kennis met de man, of misschien liever het jongetje, achter de ster. Het leven als gekenmerkt door tegenstellingen, ligt er door dergelijke symboliek soms wat dik bovenop. Hier en daar doet de film zelfs wat gekunsteld aan en lijkt hij uit te willen schreeuwen: ‘Hou van deze man!’

Maar wanneer je het verhaal van Elton John vertelt, ontkom je niet aan een beetje schreeuwerigheid. De flamboyante superster kon, en kan, er immers zelf ook wat van. Tegenover de intieme kapstok van een praatgroep staan dan ook heerlijk campy musical-achtige scenes waarin de karakters met de teksten van Eltons grootste hits hun emoties bezingen. Vaak met strakke choreografie en een snufje over-de-top spektakel. Acteur Taron Egerton loopt als Elton John wat onhandig door deze scènes heen, zoals de echte Elton zich ook op het podium beweegt: in volle overgave maar niet met de controle van een professioneel danser.

Egerton zet de rockster geloofwaardig neer, al dreigt hij zich hier en daar in zijn spel mee te laten slepen door de hysterie van de film. Rocketman is op zijn mooist in de scènes tussen John en zijn rechterhand Bernie Taupin, gespeeld door Jamie Bell. De bijzondere vriendschap die tussen de muzikant en de tekstschrijver opbloeit is een rode draad in de film en in het leven en repertoire van Elton John. Die belangrijke rol wordt in de film prachtig benadrukt doordat het juist de scènes tussen deze twee mannen zijn waarin de film even tot rust lijkt te komen. Daar gaat het even over mensen, en niet over al die afleiding eromheen.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken