Nu aan het lezen:

Rio, I Love You

Rio, I Love You

Wat is het dat films zo aantrekkelijk maakt? Is het de ruimte voor fantasie die sommige films oproepen? Is het het vullen en het bevestigen van die fantasie? Escapisme? Thrillseeken? Kunst die het leven imiteert? Het leven dat kunst nadoet? Het kan van alles zijn. Nee serieus, het kan letterlijk alles zijn. Wat echter nooit werkt is ‘nep’. Onoprecht. Faux. Valse bedoelingen. Films die gemaakt worden om de collectieve opinie te sturen (zie de onlangs uitgebrachte film over de FIFA bijvoorbeeld).

En wat kan de Braziliaanse hoofdstad goed gebruiken na het debacle van het WK 2014 en de aankomende Olympische Spelen? Juist. Een film die de publieke mening kan bijschaven. Rio, I Love You is de derde iteratie in de Cities of Love reeks, waar eerst Paris je t’aime en New York, I Love You uitkwamen, is volgens het persbericht Rio “[een] viering van de liefde in de Braziliaanse hoofdstad”. Elf verschillende regisseurs van over de hele wereld hebben hun steentje bijgedragen, en dat mondt uit in een film die niet alleen slecht is, maar ook heel geforceerd en propagandistisch overkomt. Uiteraard hoeft niet iedere film die zich in Brazilië afspeelt City of God of een kopie daarvan te zijn, maar de manier waarop Rio wordt afgeschilderd lijkt in niets op de werkelijkheid. De vrolijke fado’s, sexy ontblote lichamen en de prachtige beelden van hoog boven Rio –het iconische Jezus standbeeld heb ik om en nabij de 20 keer geteld– geven je het idee dat je met een utopische, warme stad te maken hebt. Wie het nieuws zo nu en dan eens volgt weet dat dat pertinente onzin is. De corruptie, de armoede, het geweld en de gigantische segregatie die de stad verscheuren worden zorgvuldig vermeden, terwijl de lijst van regisseurs toch indrukwekkend is: Paolo Sorrentino (La Grande Bellezza), Fernando Meirelles (Cidade de Deus), John Turturro (acteur en regisseur van Fading Gigolo), Guillermo Arriaga (Babel) en Nadine Labaki (Caramel). Toch niet de minste filmmakers.

Er wordt een absurd hoogtepunt bereikt zodra Tonico Pereira als moderne vampier met een prostituee op een brommertje naar het bos gaat en terugkomt om de stad te veranderen in een gezellige musical, met een routine die op Michael Jacksons Thriller gebaseerd lijkt maar dan net niet. Dit verzin ik niet. Helaas duurt die beproeving bijna 20 minuten, en als je dan in de laatste scene van de film bent aangekomen lijkt er wat zelfbewustzijn te ontaarden. Een parasailer die langs het Jezus standbeeld vliegt houdt een monoloog over Rio die eindigt met een zeer cynische: “veel plezier met de Olympische Spelen”. Helaas is dat te weinig om de voorgaande 96 minuten te redden.

Er staat naast Shanghai, I Love You en Jerusalem, I Love You, tevens een Rotterdam, I Love You in de planning. Als die film eenzelfde soort model volgt als Rio, staat onze Hollywood aan de Maas nog wat te wachten.

Rio, I Love You draait vanaf 23 juli in de bioscoop.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken