Nu aan het lezen:

Review: You Were Never Really Here

Review: You Were Never Really Here


You Were Never Really Here
van Lynne Ramsay wordt veel vergeleken met Taxi Driver, maar deze zinderende, in zichzelf gekeerde wraakfilm verdient het om op eigen kracht beoordeeld te worden.

Joe (Joaquin Phoenix) is een bonkige, woest bebaarde veteraan die een aantal klappen van meerdere molens heeft opgelopen en daardoor flink getraumatiseerd door het leven gaat. Na gediend te hebben in het Amerikaanse leger in een niet nader benoemd land (Irak of Afghanistan, vermoed ik) werkt Joe bij de grenspolitie, totdat hij daar door een gruwelijke ontdekking verder uit het lood geslagen wordt. Nou was Joe al niet het meest stabiele radartje in de machine: in zijn jeugd werden hij en zijn moeder geterroriseerd door zijn vader.

Let wel, dit is mijn interpretatie van hoe Joe geworden is tot de gebroken man die we aantreffen aan het begin van You Were Never Really Here.

Ramsay legt weinig uit en toont gedurende de film aan hoe bepaalde beelden, ervaringen en gedrag zich telkens opdringen bij Joe, zonder ons een hapklare brok voor te zetten. Voor sommige kijkers zal dit frustrerend zijn, maar het vertrouwen in de intelligentie van de toeschouwer is vleiend en zorgt voor meerdere interpretaties.

Als we Joe ontmoeten, heeft hij net een klus afgerond. Hij werkt als hired gun en voert klusjes uit die om wat voor reden dan ook niet aan de oppervlakte mogen geraken, met weinig mededogen voor wie hem in zijn weg staat. Ondertussen zorgt Joe ook voor zijn bejaarde moeder en poetst hij het tafelzilver, terwijl hij oude liedjes met haar zingt. Maar deze tedere kant van Joe is niet zonder schaduwzijde: hij woont nog steeds in zijn ouderlijk huis en wordt dagelijks geconfronteerd met de spoken uit zijn verleden. Het wordt al snel duidelijk dat Joe zowel voor hemzelf, maar ook voor zijn omgeving gevaarlijk is: hij kijkt verlangend naar het spoor van de metro voordat deze arriveert en doet iets te enthousiast de douche-scène uit Psycho tegenover zijn moeder.

Joe krijgt een klus om de dochter van een aanstormende politicus op te sporen die tijdens een campagne geen negatieve publiciteit kan gebruiken. Joe neemt de klus aan, bereid zich voor en weet de deerne in kwestie te vinden — en te redden. Helaas blijkt hij daardoor in een complot te belanden dat hem boven zijn pet gaat en daardoor is niemand die hij kent meer veilig.

Meer van het plot weggeven is niet alleen zonde, maar ook contraproductief. You Were Never Really Here is veel meer geïnteresseerd in de fragiele psyche van Joe dan in een standaard wraakfilm-narratief en Joaquin Phoenix blinkt wederom uit in een rol waarin hij vraagt ons verplaatsen naar zijn gehavende geest.

De enige reden om de film niet compleet de hemel in te prijzen is de schimmige, vrijwel onaantastbare organisatie waar Joe het tegen op moet nemen. Na de tweede akte blijkt die organisatie een stuk minder angstaanjagend te worden, wat uiteindelijk de impact van het einde teniet doet.

Edoch, gezien Joe’s rol als onbetrouwbare verteller, zijn er nog een heleboel verschillende interpretaties mogelijk, die we graag in de comments teruglezen.

You Were Never Really Here is nu te zien in de bioscoop.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken