Nu aan het lezen:

Review: Winchester

Review: Winchester


Het Winchesterlandgoed heeft echt bestaan. Sterker, het bestaat nog steeds. Hetzij tegenwoordig als attractie voor thrillseekers, voor hen die in spoken willen geloven en bereid zijn 15 dollar toegang te betalen. Ook Winchester Repeating Arms Company bestaat nog steeds. Dusss we hebben (alweer) een horrorfilm die is ‘gebaseerd op waargebeurde feiten.’

De Winchester Company wordt geleid door de oude dame Winchester, die volgens het bestuur mentaal dusdanig instabiel is, dat haar meerderheidsbelang van 51% dient te worden weggenomen. Om dit mogelijk te maken wordt de aan lager wal geraakte psycholoog Eric Price (Jason Clarke) opgetrommeld.

Uiteraard is niets wat het lijkt als Eric aankomt bij het gigantische landgoed van de Winchesters, maar waarom ‘niets is wat het lijkt’ wordt totaal niet duidelijk gemaakt. Vanaf de eerste scene lijkt regisseursduo de Spierig broers een soort amalgam van ‘spooky’ horror te willen leveren, dat vele gezichten kent maar helaas geen eigen smoel heeft. Gaandeweg blijkt dat de spoken in het Winchesterhuis allemaal zijn gedood door een kogel afkomstig van de pistolen die het bedrijf maakt. Het flinterdunne verhaaltje wordt opgeleukt met jump scares en lachwekkend slecht acterende spoken. Zo is een van de geesten een notabele Amerikaanse soldaat die leefde rond de 19de eeuw. Helaas kan de acteur die deze verschijning speelt zijn zware Australische accent niet verbergen, en dat zorgt onbedoeld voor lachsalvo’s.

Waargebeurd of niet; dat kan Winchester als film niet redden, zoals die mededeling nog nooit een horrorfilm heeft gered. Toch is dit niet meteen slecht nieuws: het horrorgenre lijkt na een periode van droogte tot leven te zijn gewekt, en daar hoort — net als in de hoogtijdagen — de nodige pulp bij. Filmmakers krijgen het vertrouwen van studiobazen en dat betaalt zich soms uit (mother!, Get Out, The Witch, It Comes at Night) en soms niet (Unfriended, Gerald’s Game, The Bye Bye Man). Winchester blijft helaas een frustrerende stijloefening in jump scares en set design. Daarbij krijg je een matig verhaal, vreemde keuzes in het scenario en bij vlagen zeer twijfelachtig acteerwerk. Maar ook Helen Mirren die optreedt als het morele geweten van de spokengemeenschap (en de anti-wapen lobby). Dat dan weer wel.

 

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken