Nu aan het lezen:

Vice Principals

Vice Principals


Voor iedereen die Eastbound & Down heeft gezien en dat enigszins leuk vond was er opeens Vice Principals. Een komedie die voor mij onder de radar bleef, tot een maand geleden. En voor eenieder die onder dezelfde steen als ik heeft gelegen kan ik zeggen: het is goed. Heel goed.

Danny McBride en Jody Hill hebben als duo een vorm van komedie gevonden die niet voor iedereen geschikt is. Dat werd duidelijk in Eastbound & Down, eveneens afkomstig uit de koker van beide heren. De donkere humor uit Eastbound is ook in Principals veelvuldig aanwezig, maar Jody Hill en Danny McBride schakelen nog een tandje bij. De humor uit Principals is van de allerdonkerste soort. Meer nog dan komedie is Principals eigenlijk een ontdekkingstocht langs de krochten van het menselijk karakter. En dan vooral de nare gedeeltes.

Om hen bij te staan in deze vorm van komedie — een vorm waarbij je vooral lacht uit opluchting of ongemakkelijkheid — hebben ze Walton Goggins ingeschakeld om naast McBride de andere vice-principal te spelen. Een meesterzet.

Het (krankzinnige) verhaal: een middelbare school in Amerika heeft de mazzel dat Bill Murray het schoolhoofd is. Goggins en McBride zijn zijn rechterhanden, immer azend op zijn functie. Op het moment dat zijn vrouw ongeneeslijk ziek wordt zien de heren kun kans schoon. Helaas voor hen wordt niet een van hen maar Dr. Belinda Brown de nieuwe directeur. Dan begint alle madness, met als startpunt het volledig in de fik steken van het huis van Dr. Brown.

Vice Principals is een briljante karakterstudie van de mensen op het scherm maar ook van onszelf. McBrides personage is tegelijk sympathiek en weerzinwekkend. Maar dat zijn vrijwel alle personages in Principals.

Aan het einde van seizoen 2 (wat tevens het einde van de serie is) is het voor de kijker ook niet meer duidelijk wie de ‘good guys’ zijn en wie niet. Sterker nog, er zijn geen good guys in het universum dat McBride en Hill hebben gecreëerd, er is enkel blinde ambitie en walgelijk handelen vanuit een gevoel van entitlement.

Dan is er nog de fantastische soundtrack, waardoor de kleinste botsingen of confrontaties kunnen voelen als een leven-of-dood situatie. De soundtrack is losjes gebaseerd op de beste sound-designs in John Carpenter films, getuige dit artikel van GQ

De twee seizoenen zijn precies genoeg om je misantropische zienswijze te resetten; Vice Principals laat ons zien dat het altijd nog ietsje erger kan.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken