Nu aan het lezen:

Review: The Party

Review: The Party


Dat het door kersverse schaduwminister Janet (Kristin Scott Thomas) georganiseerde, feestelijke diner slecht zal eindigen, maakt Sally Potter direct duidelijk in het magistrale openingsshot van The Party. Dan kunnen we tenminste niet zeggen dat we het niet zagen aankomen.

Het tweede shot is al net zo fantastisch. Janets man Bill (Timothy Spall) in een zetel middenin de woonkamer, een glas wijn in de hand, voor zich uitstarend en prevelend woorden herhalend die hij Janet in de keuken hoort zeggen aan de telefoon. Dat er iets mis is met Bill is voor de kijker overduidelijk, maar Janet vraagt zich slechts twijfelachtig af waarom Bill niet blijer is met haar aanstelling als minister van gezondheidszorg.

Om die aanstelling te vieren, heeft het echtpaar een aantal vrienden uitgenodigd. Een Amerikaanse met haar Duitse man (Patricia Clarke en Bruno Ganz), een lesbisch stel (Emily Mortimer en Cherry Jones). Het is een divers gezelschap, maar het is (al doet hun gekibbel soms anders vermoeden) een elkaar veelal bevestigende diversiteit; progressief en wit. De enige valse noot daarbinnen is Tom (Cillian Murphy), echtgenoot van een medewerker van Janet die verlaat is, en werkzaam in de financiële sector. Zijn opgefokte en nerveuze gedrag duiden erop dat er meer aan de hand is dan een verschil van principes.

Wat volgt is een aaneenschakeling van bekentenissen die over elkaar heen buitelen in een script dat bol staat van de scherpe oneliners. Wie aan Sally Potter denkt, denkt niet direct aan komedie, al zei ze zelf onlangs in een interview met The Guardian dat zij veel van haar films als komedies beschouwt. The Party is een komedie vol uitgesproken en daardoor direct kenbare personages. Zoals Bill, die als hij niet apathisch in zijn stoel zit in de weer is met zijn platencollectie. Of Gottfried, die er de een na de andere pseudo-wijsheid uitgooit, tot ergernis van zijn cynische vrouw April.

De eenheid van plaats en tijd en de dialoogdichtheid maken het referentiekader van The Party toneelmatig. Maar Potter maakt optimaal gebruik van dat middel dat toneel niet heeft en film wel: de close-up. Cinematograaf Aleksei Rodionov, die voor Elem Klimovs oorlogsfilm Come and See al een aantal van de meest memorabele close-ups uit de filmgeschiedenis draaide, laat de camera regelmatig en lang rusten op de gezichten van deze mensen. In kraakhelder, soms bewust overbelicht zwart-wit zien we elke glinstering van traanvocht in hun ogen, elke vertrekking van een mondhoek.

Potter draaide de film in de periode dat het Brexit-referendum plaatsvond en de uitslag daarvan drukte een stempel op de film. Hier zien we een groep mensen die blind is voor wat onder hun neuzen gebeurt, die geen rekening houdt met de mogelijkheid dat dingen anders lopen dan gepland. The Party toont hoe principes overboord gaan in tijden van crisis. Niet zozeer omdat principes handelen in de weg staan, maar omdat ze geen antwoord bieden op de existentiële vragen die de crisis opwerpt. Of omdat ons gedrag zoveel grilliger blijkt dan de rationele logica waar we onszelf in trachten te hullen. “I believe in truth and reconciliation”, roept Janet vertwijfeld nadat ze een klap heeft uitgedeeld.

De spitsvondige dialogen en de compacte speelduur van zeventig minuten lijken gemaakt voor het soort machinegeweerritme van oude screwball-komedies. Maar Potter vertraagt dat ritme net een tikje, wat vervreemdend, zelfs een beetje frustrerend werkt. Maar juist die lichte frustratie prikkelt en maakt ook dat de film nog wel wat dagen in je hoofd blijft zitten.

The Party draait vanaf 14 december in de Nederlandse bioscoop.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken