Nu aan het lezen:

Review: The Disaster Artist

Review: The Disaster Artist


The Room
is niet de slechtste film ooit gemaakt. Elk jaar verschijnen er films die net zo slecht of slechter zijn. Maar zelden een die slecht is op zo’n hilarische manier als The Room, waardoor Tommy Wiseaus passieproject een cultstatus verwierf terwijl al die andere prullen slechts gezien werden door de betrokkenen en hun familie.

Ik zag The Room voor het eerst met twee vrienden. Een memorabele filmervaring, omdat de film oprecht verraste, zelfs ontregelde, met de volstrekt unieke benadering van melodrama. Dialogen nemen onverklaarbare wendingen, plotlijnen worden geïntroduceerd en nooit afgerond — en natuurlijk was daar regisseur, scenarist en hoofdrolspeler Tommy Wiseau, die zichzelf presenteert als all American leading man, ondanks zijn vreemde voorkomen, zware accent en totale gebrek aan talent. Later zag ik de film nog een paar keer op feestjes. Als rond een uur of vier het hoogtepunt achter de rug leek, riep iemand: ‘Zullen we anders The Room opzetten?’ Die vraag werd dan beantwoord met enthousiasme van sommige aanwezigen, vragende blikken van de rest. Het grootste plezier zat hem erin de reactie van de mensen uit die tweede groep te zien, wanneer zij geconfronteerd werden met zinnen als ‘So anyway, how’s your sex life?’

Jaren later zag ik The Room in een bioscoopje met andere fans, die alle beroemde zinnen meeriepen en ritualistisch plastic lepels naar het scherm gooiden. Toen verdween de magie. We zaten niet in die zaal om verrast te worden, of te genieten van andermans verrassing. We zaten daar voor een voorspelbare ervaring. Dit was niet meer The Shaggs; dit was Oasis. Nog steeds slecht, maar niet verfrissend.

Verder niets tegen de mensen die genieten van zo’n voorstelling. Ik zou het niet aanraden aan mensen die The Room nog nooit gezien hebben (je mist heel veel details in zo’n drukke zaal), maar voor fans kan een bezoek aan een van de vele uitverkochte screenings best de moeite waard zijn. De charme is natuurlijk je te begeven onder gelijkgestemden. Mensen die houden van de film — en die liefde is oprecht. Wie in zo’n gezelschap stelt dat The Room waardeloos is, zal gecorrigeerd worden. Een waardeloze film trekt niet jaren volle zalen. Daarmee ben ik het eens, maar mijn liefde voor The Room gaat niet, zoals bij veel fans, over in respect voor Tommy Wiseau. Zijn film is misogyn en hij komt zelf onsympathiek over. Ook in The Disaster Artist, James Franco’s komedie over de totstandkoming van The Room. Tommy (Franco) is manipulatief, egoïstisch, arrogant en blind voor de chaos die hij aanricht. Ook in het leven van zijn vriend Greg Sestero (Dave Franco), die een grote rol speelt in The Room en door zijn vertrouwen in het project zijn vriendin (Alison Brie) kwijtraakt.

Het voornaamste probleem van The Disaster Artist is dat de film dezelfde blinde vlekken heeft voor Tommy als Tommy zelf. Zijn agressie, giftige jaloezie en respectloze omgang met zijn cast en crew worden vooral als grappig gebracht. Uiteindelijk verwacht de film dat we sympathie voor Tommy hebben, en blij voor hem zijn als zijn film uiteindelijk een cultsucces wordt, maar geeft daartoe weinig reden. Franco’s versie van Tommy Wiseau is een virtuoze imitatie, die zelden menselijkheid toont. The Disaster Artist is bepaald geen Ed Wood.

Waar de film het vooral van moet hebben, is de relatie tussen Greg en Tommy, die allebei het idee hebben de ander op sleeptouw te nemen. Greg is alles wat Tommy niet is: knap, vriendelijk, gemakkelijk in de omgang. De cool kid die uit fascinatie en later plichtsgevoel rondhangt met de weirdo. Tommy denkt waarschijnlijk dat het andersom is. Ze hebben elkaar nodig. Greg is de Tommyfluisteraar, de link tussen hem en de normalemensenwereld. Zonder Tommy’s unieke brein niet de bizarre ideeën, en zonder Gregs compenserende sociale vaardigheden zou The Room misschien nooit gemaakt zijn.

Ergens is het zonde om zoveel kennis te hebben over het productieproces van The Room: de film is op z’n best als mysterie, aanleiding tot wilde speculaties over waarom mensen in godsnaam dachten dat dit een goed idee was. De antwoorden die The Disaster Artist geeft, zijn hoogst vermakelijk, maar tegelijk dodelijk voor een groot deel van het plezier. Maar goed. Dat is natuurlijk geen reden The Disaster Artist af te schrijven. De film staat op twee benen en is een heel degelijke komedie, met leuke bijrollen van allerlei komieken. En misschien voor sommigen een inspiratie om zelf een film te maken. Als Wiseau het kan, kan iedereen het. Maar vergis je niet: een tweede The Room komt er nooit.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken